בבואה דבבואה לית להו
אין יבמות קכ"ב ע"א שטייט:
ודלמא שד הוה א"ר יהודה אמר רב שראו לו דמות אדם אינהו נמי דמו דחזו ליה בבואה ואינהו נמי אית להו בבואה דחזו ליה בבואה דבבואה ודלמא לדידהו אית להו בבואה דבבואה אמר רבי חנינא אמר לי יונתן שידא בבואה אית להו בבואה דבבואה לית להו
און רש"י דארט איז מפרש:
בבואה דבבואה - צל צלו
איך האב פון לאנג געהערט דעם אויסדרוק "בבואה דבבואה לית להו" (אין חסידות ברענגט מען דאס א סך - אז די קליפה און ס"א האט נישט קיין מקיף הרחוק, יחידה), אבער איך האב אלעמאל געמיינט אז "בבואה" מיינט "אפשפיגלונג" אין "בבואה דבבואה" מיינט די פאל אז די אפשפיגלונג פון איין שפיגעל שפיגלט זיך אפ אין א צווייטן. אבער דא רש"י שרייבט אז דאס איז א שאטן און "בבואה דבבואה" מיינט "צל צלו".
איז נישט פארשטאנדיק - צל צלו, הכיצד? וואס איז די מציאות אז א שאטן קען אליין געבן שאטן?
ודלמא שד הוה א"ר יהודה אמר רב שראו לו דמות אדם אינהו נמי דמו דחזו ליה בבואה ואינהו נמי אית להו בבואה דחזו ליה בבואה דבבואה ודלמא לדידהו אית להו בבואה דבבואה אמר רבי חנינא אמר לי יונתן שידא בבואה אית להו בבואה דבבואה לית להו
און רש"י דארט איז מפרש:
בבואה דבבואה - צל צלו
איך האב פון לאנג געהערט דעם אויסדרוק "בבואה דבבואה לית להו" (אין חסידות ברענגט מען דאס א סך - אז די קליפה און ס"א האט נישט קיין מקיף הרחוק, יחידה), אבער איך האב אלעמאל געמיינט אז "בבואה" מיינט "אפשפיגלונג" אין "בבואה דבבואה" מיינט די פאל אז די אפשפיגלונג פון איין שפיגעל שפיגלט זיך אפ אין א צווייטן. אבער דא רש"י שרייבט אז דאס איז א שאטן און "בבואה דבבואה" מיינט "צל צלו".
איז נישט פארשטאנדיק - צל צלו, הכיצד? וואס איז די מציאות אז א שאטן קען אליין געבן שאטן?