דער א"ב וועלט - המבואר והמפורש
לכבוד די חשוב'ע רעדאקציע, צום אפטיילונג "ביי מיר האט דאס פאסירט".
אחדשה"ט, לויב ווערטער אויף אייער אפטיילונג איז גענצליך איבעריג. דערפאר וועל איך טאקע זיך האלטן דאס מויל.
די מעשה וואס איך שיק אייך דא אריין, איז אן אמת'ע פאסירונג, בלויז געציילטע נעמען זענען אויפגעטוישט געווארן צוליב פארשטענדליכע סיבות.
דער פאסירונג ווערט דערציילט אין פארשידענע נוסחאות, אבער היות כ'האב דאס אליינס מיטגעלעבט, וויל איך דא דערציילן דברים כהוויתן.
געווען איז אמאל א קליין יונגל, ער האט געהייסן "אלף". דער אלף איז נאך געווען א קליינע יונגעלע, און ער האט נאך אפילו נישט געהאט קיין שיך אויף זיינע קליינע פיסעלעך.
דער קליינער אלף פלעגט זיך יעדן טאג שפילן מיט זיין "בּית" בּייק, און ער האט געהאט אסאך פאן. אויך האט ער געהאט א שכן וואס האט געהייסן "בית", און דער אלף פלעגט זיך אסאך מאל שפילן מיט ווייס.
איינמאל האט דער יונגל געזאגט פאר'ן טאטן: טאטי, איך וויל שוין גיין אין חדר. איך בין שוין אזוי גרויס... פליז טאטי, לאמיך גיין אין חדר...
דער טאטע האט געזען אז דער אלף איז שוין טאקע "גימל" גרויס, און ער האט שוין גרויסע פיס, איז ער געגאנגען אין שיך סטאר און אים געקויפט שיינע שיכלעך פאר די גימל פיסלעך.
נאכדעם האט מען גערופן א טעקסי, און דער "דלת" דרייווער האט אפגעפירט דעם אלף יונגל אין חדר אריין.
דארט אין חדר איז געווען א "הא" טישל. ס'האט געהייסן אויף דעם נאמען, ווייל ס'האט געהאט א צעבראכענע פיסל, און אלע קינדער האבן שוין געוואוסט אז אויף יענעם טיש טאר מען נישט ארויפגיין, ווייל מ'קען ח"ו אראפפאלן.
אבער אלף'ל איז נאך געווען א נייע יונגל, און ער האט נישט געוואוסט. איז ער ארויפגעקראכן אויף דעם "הא" טישל, און ער איז נעבעך אראפגעפאלן און זיך גוט צעקלאפט.
מ'האט שנעל גערופן די הצלה, און די הצלה איז געקומען "צופליען". זיי האבן "געריסן שטיקער" און געמאכט די "לעלאס" מיט די "בליצערס", און "ביז א סעקונדע" זענען זיי שוין דארט געווען.
די הצלה מענטשן האבן ארויפגעלייגט דעם אלף יונגל אויפ'ן "ואו" בעטל, און מ'האט אים אריינגעפירט אין שפיטאל.
דארט אין שפיטאל האבן די דאקטוירים געפיקסט זיין פיס, און ער האט שוין געקענט אביסל גוט גייט מיט די פיס, אבער נאכנישט אינגאנצן, ווייל ער האט אביסל געהינקעט, אזוי ווי א "זין". אפאר וואכן האט ער געהאט א "זין" פיס, ביז מ'האט אראפגענומען די גיפס, און ער האט שוין געהאט א געהעריגע פיס.
נאכדעם איז געקומען א "פיקסער מען", און ער האט געפיקסט די טיש. אזוי איז די "הא" טיש געווארן א "חית" טיש, ווייל אלע פיסלעך זענען שוין געווען גוט.
פארהאנג פאלט...
*
צווייטע סצענע
ווען די סצענע עפנט זיך, זעען מיר א איד, ר' טובי', וואס ער טיילט "טית" טיי פאר אלע יונגעלעך.
אלע יונגלעך זענען געקומען צו לויפן צו ר' טובי', און ר' טובי' האט פאר יעדן געגעבן א טית טיי. אויך האט ער געהאט א טעלער מיט קליינע קאצקע צוקערלעך, אזוי ווי א "יוד", און ער האט געגעבן די יודעלע קאצקע צוקערס פאר ווער ס'האט געדארפט.
ווער ס'האט געזאגט שיין הויך א ברכה, האט געקענט באקומען א קיכעלע. ס'איז געווען צוויי מיני קיכעלעך, א "כּף" קיכעלע, מיט א טשאקאלד טשיפ אינמיטן, און א "כף" קיכעלע, אן די טשאקאלאד טשיפ אינמיטן. דער "אלף" יונגל (איינער געדענקט אים נאך פון די פריערדיגע סצענע?...) האט גענומען א "כּף" קיכעלע, ווייל ער האט זייער ליב געהאט טשאקאלאד טשיפ.
פארהאנג צערייסט זיך...
*
דריטע סצענע
עס איז שוין געווען אכט אזייגער אינמיטן די נאכט... דער אלף יונגעלע האט נישט געקענט איינשלאפן, און ער איז ארויסגעגאנגען אויפ'ן גאס.
אויפ'ן גאס האט ער געזען אז ס'איז טונקל, און ס'האט שוין אפילו געארבעט די "ענדע כף" לעקטער אויפ'ן גאס. ער האט אבער נישט געוואלט פאלגן דעם יצר טוב, אפילו ער האט געוואוסט אז זיין מאמע לאזט נישט ארויסגיין אויפ'ן גאס.
ער איז אזוי געגאנגען און געגאנגען און געגאנגען, ביז ער איז אנגעקומען צו א וואלד, און אינמיטן די וואלד איז געווען א וואסער. ביי די וואסער האט ער געזען א "למד" קאטשקע, און ער האט זיך זייער שטארק דערשראקן. ער האט געזוכט וויאזוי מ'קען ארויסגיין פון וואלד, און ער האט נישט געטראפן דעם וועג ארויס.
ענדליך האט ער באמערקט אז די וואלד איז אזוי ווי א "מים", ס'איז אביסל אפן ביי די זייט, און פון דארט איז ער ארויסגעגאנגען, און ער איז שנעל אהיימגעגאנגען.
זיין מאמע האט אים גוט אנגעשריגן, און האט אים איינגעשפארט אין שטוב, אזוי ווי אן "ענדע מים", אז ער זאל נישט קענען ארויסגיין פון שטוב.
פארהאנג ווערט פארשמירט פון טשאקאלאד טשיפ...
*
פערטע סצענע
דער אלף יונגעלע איז געזיצן ביים טיש, אזוי ווי א "נון", און ער האט גע'חלומ'ט. ער האט גארנישט געטייטלט, און נישט אויסגעהערט וואס דער רבי זאגט.
דער רבי האט גענומען אן "ענדע נון" שטעקן, און ער האט גוט אנגעשלאגן אלף'ל. אלף'ל האט אביסל געוויינט, און נאכדעם האט ער זיך אפגעווישט די אויגן מיט א "סמך" טישו.
מיט א וואס? יא, מיט א "סמך" טישו...
ביי ריסעס איז אלף'ל ארויסגעגאנגען אויפ'ן גאס, און ער האט זיך געשפילט. ער איז ארויפגעגאנגען אויף די "עין" סי-סאו, און ער האט געמאכט א לעבן.
פארהאנג איז אפן, די זון שיינט אריין...
*
פינפטע סצענע
נאכדעם איז מען געגאנגען צו א "קרישמע ליינען", און מ'האט געטיילט "פּא" פּעקעלעך. אין די פעקל איז געווען א טשומגאם, א לאלי, און אויך האט מען געגעבן "פא" פאקסי-פּאַפּס.
אלף האט געמאכט א שיינע ברכה, און דער רבי האט געזאגט אז ער איז א גרויסע "צדיק". נאכדעם איז מען ארויפגעגאנגען די "ענדע צדיק" סטעפסעס אויפ'ן באס, און מ'איז צוריקגעפארן אין חדר.
אויפ'ן וועג האבן זיי געזען א "קוף" קאר, וואס א גוי האט געדרייווט. די פענסטער איז געווען אפן, און זיי האבן געהערט אז די "ריש" ראדיא ארבעט זייער הויך. קודם האבן זיי געשריגן "פתח שין שא", אבער ווען זיי האבן געזען אז ס'ווערט נישט שטילער, האבן זיי ארויפגעלייגט די הענט אויף די אויערן און זיי האבן מער נישט געהערט.
די קינדער האבן זיך זייער שטארק געפריידט מיט די "שין" שמחה וואס זיי האבן היינט געהאט, און זיי האבן געזונגען די "תיו" ניגון פון טוב לי תורת פיך.
פארהאנג איז קיינמאל נישט דא געווען...
*
גענומען אן רשות פון מערכת "דער א"ב וועלט", ותשואות חא חא לו...
אחדשה"ט, לויב ווערטער אויף אייער אפטיילונג איז גענצליך איבעריג. דערפאר וועל איך טאקע זיך האלטן דאס מויל.
די מעשה וואס איך שיק אייך דא אריין, איז אן אמת'ע פאסירונג, בלויז געציילטע נעמען זענען אויפגעטוישט געווארן צוליב פארשטענדליכע סיבות.
דער פאסירונג ווערט דערציילט אין פארשידענע נוסחאות, אבער היות כ'האב דאס אליינס מיטגעלעבט, וויל איך דא דערציילן דברים כהוויתן.
געווען איז אמאל א קליין יונגל, ער האט געהייסן "אלף". דער אלף איז נאך געווען א קליינע יונגעלע, און ער האט נאך אפילו נישט געהאט קיין שיך אויף זיינע קליינע פיסעלעך.
דער קליינער אלף פלעגט זיך יעדן טאג שפילן מיט זיין "בּית" בּייק, און ער האט געהאט אסאך פאן. אויך האט ער געהאט א שכן וואס האט געהייסן "בית", און דער אלף פלעגט זיך אסאך מאל שפילן מיט ווייס.
איינמאל האט דער יונגל געזאגט פאר'ן טאטן: טאטי, איך וויל שוין גיין אין חדר. איך בין שוין אזוי גרויס... פליז טאטי, לאמיך גיין אין חדר...
דער טאטע האט געזען אז דער אלף איז שוין טאקע "גימל" גרויס, און ער האט שוין גרויסע פיס, איז ער געגאנגען אין שיך סטאר און אים געקויפט שיינע שיכלעך פאר די גימל פיסלעך.
נאכדעם האט מען גערופן א טעקסי, און דער "דלת" דרייווער האט אפגעפירט דעם אלף יונגל אין חדר אריין.
דארט אין חדר איז געווען א "הא" טישל. ס'האט געהייסן אויף דעם נאמען, ווייל ס'האט געהאט א צעבראכענע פיסל, און אלע קינדער האבן שוין געוואוסט אז אויף יענעם טיש טאר מען נישט ארויפגיין, ווייל מ'קען ח"ו אראפפאלן.
אבער אלף'ל איז נאך געווען א נייע יונגל, און ער האט נישט געוואוסט. איז ער ארויפגעקראכן אויף דעם "הא" טישל, און ער איז נעבעך אראפגעפאלן און זיך גוט צעקלאפט.
מ'האט שנעל גערופן די הצלה, און די הצלה איז געקומען "צופליען". זיי האבן "געריסן שטיקער" און געמאכט די "לעלאס" מיט די "בליצערס", און "ביז א סעקונדע" זענען זיי שוין דארט געווען.
די הצלה מענטשן האבן ארויפגעלייגט דעם אלף יונגל אויפ'ן "ואו" בעטל, און מ'האט אים אריינגעפירט אין שפיטאל.
דארט אין שפיטאל האבן די דאקטוירים געפיקסט זיין פיס, און ער האט שוין געקענט אביסל גוט גייט מיט די פיס, אבער נאכנישט אינגאנצן, ווייל ער האט אביסל געהינקעט, אזוי ווי א "זין". אפאר וואכן האט ער געהאט א "זין" פיס, ביז מ'האט אראפגענומען די גיפס, און ער האט שוין געהאט א געהעריגע פיס.
נאכדעם איז געקומען א "פיקסער מען", און ער האט געפיקסט די טיש. אזוי איז די "הא" טיש געווארן א "חית" טיש, ווייל אלע פיסלעך זענען שוין געווען גוט.
פארהאנג פאלט...
*
צווייטע סצענע
ווען די סצענע עפנט זיך, זעען מיר א איד, ר' טובי', וואס ער טיילט "טית" טיי פאר אלע יונגעלעך.
אלע יונגלעך זענען געקומען צו לויפן צו ר' טובי', און ר' טובי' האט פאר יעדן געגעבן א טית טיי. אויך האט ער געהאט א טעלער מיט קליינע קאצקע צוקערלעך, אזוי ווי א "יוד", און ער האט געגעבן די יודעלע קאצקע צוקערס פאר ווער ס'האט געדארפט.
ווער ס'האט געזאגט שיין הויך א ברכה, האט געקענט באקומען א קיכעלע. ס'איז געווען צוויי מיני קיכעלעך, א "כּף" קיכעלע, מיט א טשאקאלד טשיפ אינמיטן, און א "כף" קיכעלע, אן די טשאקאלאד טשיפ אינמיטן. דער "אלף" יונגל (איינער געדענקט אים נאך פון די פריערדיגע סצענע?...) האט גענומען א "כּף" קיכעלע, ווייל ער האט זייער ליב געהאט טשאקאלאד טשיפ.
פארהאנג צערייסט זיך...
*
דריטע סצענע
עס איז שוין געווען אכט אזייגער אינמיטן די נאכט... דער אלף יונגעלע האט נישט געקענט איינשלאפן, און ער איז ארויסגעגאנגען אויפ'ן גאס.
אויפ'ן גאס האט ער געזען אז ס'איז טונקל, און ס'האט שוין אפילו געארבעט די "ענדע כף" לעקטער אויפ'ן גאס. ער האט אבער נישט געוואלט פאלגן דעם יצר טוב, אפילו ער האט געוואוסט אז זיין מאמע לאזט נישט ארויסגיין אויפ'ן גאס.
ער איז אזוי געגאנגען און געגאנגען און געגאנגען, ביז ער איז אנגעקומען צו א וואלד, און אינמיטן די וואלד איז געווען א וואסער. ביי די וואסער האט ער געזען א "למד" קאטשקע, און ער האט זיך זייער שטארק דערשראקן. ער האט געזוכט וויאזוי מ'קען ארויסגיין פון וואלד, און ער האט נישט געטראפן דעם וועג ארויס.
ענדליך האט ער באמערקט אז די וואלד איז אזוי ווי א "מים", ס'איז אביסל אפן ביי די זייט, און פון דארט איז ער ארויסגעגאנגען, און ער איז שנעל אהיימגעגאנגען.
זיין מאמע האט אים גוט אנגעשריגן, און האט אים איינגעשפארט אין שטוב, אזוי ווי אן "ענדע מים", אז ער זאל נישט קענען ארויסגיין פון שטוב.
פארהאנג ווערט פארשמירט פון טשאקאלאד טשיפ...
*
פערטע סצענע
דער אלף יונגעלע איז געזיצן ביים טיש, אזוי ווי א "נון", און ער האט גע'חלומ'ט. ער האט גארנישט געטייטלט, און נישט אויסגעהערט וואס דער רבי זאגט.
דער רבי האט גענומען אן "ענדע נון" שטעקן, און ער האט גוט אנגעשלאגן אלף'ל. אלף'ל האט אביסל געוויינט, און נאכדעם האט ער זיך אפגעווישט די אויגן מיט א "סמך" טישו.
מיט א וואס? יא, מיט א "סמך" טישו...
ביי ריסעס איז אלף'ל ארויסגעגאנגען אויפ'ן גאס, און ער האט זיך געשפילט. ער איז ארויפגעגאנגען אויף די "עין" סי-סאו, און ער האט געמאכט א לעבן.
פארהאנג איז אפן, די זון שיינט אריין...
*
פינפטע סצענע
נאכדעם איז מען געגאנגען צו א "קרישמע ליינען", און מ'האט געטיילט "פּא" פּעקעלעך. אין די פעקל איז געווען א טשומגאם, א לאלי, און אויך האט מען געגעבן "פא" פאקסי-פּאַפּס.
אלף האט געמאכט א שיינע ברכה, און דער רבי האט געזאגט אז ער איז א גרויסע "צדיק". נאכדעם איז מען ארויפגעגאנגען די "ענדע צדיק" סטעפסעס אויפ'ן באס, און מ'איז צוריקגעפארן אין חדר.
אויפ'ן וועג האבן זיי געזען א "קוף" קאר, וואס א גוי האט געדרייווט. די פענסטער איז געווען אפן, און זיי האבן געהערט אז די "ריש" ראדיא ארבעט זייער הויך. קודם האבן זיי געשריגן "פתח שין שא", אבער ווען זיי האבן געזען אז ס'ווערט נישט שטילער, האבן זיי ארויפגעלייגט די הענט אויף די אויערן און זיי האבן מער נישט געהערט.
די קינדער האבן זיך זייער שטארק געפריידט מיט די "שין" שמחה וואס זיי האבן היינט געהאט, און זיי האבן געזונגען די "תיו" ניגון פון טוב לי תורת פיך.
פארהאנג איז קיינמאל נישט דא געווען...
*
גענומען אן רשות פון מערכת "דער א"ב וועלט", ותשואות חא חא לו...