מיין ישיבה יארען.
12 געראטעוועטע הודעות אויף דעם בלאט
12 פאסטס אין ארכיוו · אשכול #476
Re: מיין ישיבה יארען.
כהאב אראפגענומען מיין לייק ווייל כזעה כהאב מיר טועה געווען און געגלייבט אז די וועסט עס צוריקלייגען
Re: מיין ישיבה יארען.
געווען בין איך 14 און א האלב יאר, מיינע עלטערן וועלכע וואוינען אין לאנדאן האבן מיר געשיקט אין ישיבה לערנען קיין ברוקלין. די ישיבה האט צוגעשטעלט אכסניה (דארמעטארי) אין וועלכע עס זענען געשלאפן בערך 25 בחורים (ווענד זיך ווי א זמן) אלס איינער וואס האט א פעטער אין שטאט האב איך זיך כסדר געדרייט ביים פעטער אינדערהיים, בעיקר ווען די בחורים זענען אלע אהיים געפארן אנגעהויבן פון שבתים און ימים טובים ווי איך בין פארבליבן ווייל מיינע עלטערן האבן געוואוינט איבערן ים, און גענדיגט בין הזמנים ווען מיינע עלטערן האבן מיר נישט צוגעשטעלט א טיקעט אהיים צו קומען.
מיין פעטער האט געהאט א שטוב מיט קינדער קע"ה, די עלטסטע איז געווען א מיידל (זייער א זיסע, א ווייכע פערסענאלעטי, לאנגע שווארצע האר, דאר ווי א שטעקן, מיט גרויסע בריסטן) זי איז געווען נאר צוויי חדשים אינגער ווי מיר. איך האב נישט געהאט דאס מינדערסטע ידיעה וועגן זרע, איך האב נישט געוויסט ווי אזוי א פרוי שוואנגערט, זיכער האב איך נישט געהאט אפילו דאס מינדערסטע אהנונג וועגן הוצאת זרע. איין זאך האב איך יא געוויסט אז ווען מען טראכט וועגן בריסטן פון א פרוי ווערט דאס אבר הארט... עס פלעגט מיר פאסירן פון צייט צו צייט ווען איך האב געשמועסט מיט מיין קאזינטע און איך האב געזען אירע גרויסע בריסטן. איך פעלג שמועסן וועגן אלס אין די וועלט אבער מיין מוח האט נישט אויפגעהערט טראכטן "איז די זאך... (איך האב נישט געוויסט אפילו ווי אזוי מען רופט דאס) ווייך אדער הארט?! האלווי וואלט איך דאס געקענט אנכאפן און שפירן. מיין פעטער און מומע האבן אסאך מאל געזען אז איך שמועס מיט איר אבער האבן קיינמאל נישט געזאגט א ווארט דערוועגן. קען זיין ווייל רוב שמועסן איז געווען טעכניש ווי למשל ווען איך האב געהאלפן אראפ פאקן דעם שבת טיש נאך די סעודה, ארויסטראגן די מיסט, און דאס גלייכן, איך האב יא געהאט א געפיל אז ווען איך שמועס מיט איר סתם זאכן זאל קיינער נישט הערן אז אונז שמועסן, און מערסטנס פלעג איך אכטונג געבן אז ווען אנדערע זען זאל איך נישט איבערנעמען פון איר האנט אדער קוקן אויף איר דירעקט אין די אויגן, איך האב געוויסט אז מען טאר נישט קוקן אויף א מיידל און איך פלעג קוקן אויף אירע אויגן און בירסטן נאר ווען איך בין געווען מיט איר אליינס אין קאך ווייל עס האט מיר אויסגעזען אז עס ארט איר נישט אז איך קוק.
מיין פעטער איז געווען זייער א שטרענגער ער פלעגט אסאך שרייען אויף די קינדער ספעציעל אויף די טעכטער, ער פלעגט זיי רופן "ביקען" אויב האט א טאכטער אמאל געמאכט א טעות האט ער געשריגן אויף איר "ביק וואס די ביסט, דיין מאן וועט נישט אויסהאלטן פון דיר".
יעדעס מאל איר טאטע פעלגט איר אזוי אריינפליקן ברבים האט יעדער געלאכט אבער איך געמאכט זיכער אראפצוקוקן כדי איר נישט צו פארשעמען, און אויב האב איך געהאט א געלעגענהייט פלעג איך איר נאכדעם זאגן "אפילו דיין טאטע מאכט אויך מיסטעקס, פארוואס רעדט ער צו דיר אזוי שלעכט?"
אזוי איז דאס אנגעגאנגען פאר בערך אנדערטהאלבן יאר ביז איך בין געווארן בערך 16 יאר אלט. יענעם פרייטאג צונאכטס האט מיין באליבטע קאזינטע (וועמען איך האב שוין ליב געהאט אהבת נפש, אבער נאך אלס נאר פארברענגט מיט איר מער ווייניגער וויפיל מען מעג, בעיקר פלעג איך חלומ'ען פון איר ביינאכט, אסאך מאל ביים חלומען פון איר בפרט ווי איך ריר אן אירע בריסטן מיט מיינע פינגער, פעלג איך שפירן א ציטער אין אלע ביינער און א גאר געשמאקע פיזישע געפיל, דערנאך פלעג איך זיך אויפוועקן נאס. איך האב נישט געוויסט און פארשטאנען וואס די נעץ איז ווייל איך בין נישט געווען גענוג נאס צו קענען זאגן אז איך האב פשוט נאס געמאכט אין בעט. אבער אין עכטע לעבן האב איך מיט איר פארטוישט אפאר ווערטער דא דארט און געכאפט אביסל א לענגערע שמעוס ווען אונז זענען געווען אליינס אינדערהיים, און איך האב נאך אלס נישט געוויסט אז מען קען שפריצן מיט די אייגענע הענט).
יענעם פרייטאג צונאכטס ווען זי האט סערווירט די פיש האט זי בטעות אויסגעגאסן אביסל זאפט פון די פיש אויף מיין בעקיטשע. מער האט איר נעבעך נישט אויסגעפעלט איר טאטע האט אויף איר געמאכט שרעקליכע קולות זי איך געווארן רויט פאר בושה, איך האב נישט געקענט שווייגן, אבער פון די אנדערע זייט האב איך נישט געטארט ווייזן אז עס באדערט מיר נישט (באמת האב איך זיך געפריידט אפילו צו פיש זאפט, אבי ס'קומט פון איר, אבער איך האב געוויסט אז קיינער טאר דאס נישט באמערקן). האב איך זיך שנעל אויפגעהויבן און געלאפן צום סינק זיך אפוואשן, אבי איך זאל נישט דארפן זאג מיט די מויל אז עס ארט מיר און איר פארשעמען אדער זאגן אז עס ארט מיר נישט און ווייזן אז איך בין צודרייט אויף איר.
נאך די סעודה ווען איך האב געהאלפן אפרוימען די טיש איז מיין ליבלינג געשטאנען ביים קראן און געוואשן די געשיר (אירע עלטערן פלעגן הייסן וואשן די געשיר מיט קאלטע וואסער און זי האט נעבעך נישט געהאט א ברירה), איך האב ארויסגעברענגעט טעלערס פון טיש און אריינגעלייגט אין סינק, באמת פלעג איך אלעמאל אוועקלייגן די געשיר אויפן שיש (קאנטער), אבער יעצט האב איך דווקא אריינגעלייגט די געשיר אין סינק כדי צו קענען קומען צו איר דאס נאנטסטע וואס איז מעגליך, און איך האב איר געזאגט גאר שטיל (כדי איר מאמע וועלכע איז געזעצן אויפן סאפא (קאוטש) מיט א צייטנג אין סאלאן (דיינינג רום) זאל נישט הערן, "באמת וואלט איך געלייגט די געשיר אין מיסט, כדי די זאלסט נישט דארפן זיי וואשן מיט קאלטע וואסער און פארפרוירענע הענט". איך האב באמת געשפירט אז איך טראג נישט אריבער דאס רחמנות אויף איר, און ווען איך האב דאס געזאגט בין איך געשטאנען גאר גאר נאנט צו איר איך האב ממש געקענט שפירן איר אטעם וועלכע האט מיר געקיצעלט אין אלע ביינער און איך האב גאר ווייעך געשמייכעלט צו איר. איר פארשעמטע שמייכל איז תיכף ארויפגעקומען אויפן פנים, און איר קליינע 11 יעריגער ברודער האט פונקט אריינשפאצירט, דער קליינער האט געהאט א מויל אויף שרויפן, און רופט זיך אן, (ברוך מיט שיינדי) פאלשע נעמען גייען חתונה האבן... מיין מומע האט געהערט די ווערטער און רופט זיך אן הויעך שיינדי קום אהער, איך האב אפגעפיצט ווי א געביסענער פון א שלאנג איך בין אריינגעלאפן אין מיין צימער און זיך פארדעקט ביז איבערן קאפ מיט די דאכענע פון פחד.
נאך פופצן צוואנציג מינוט האב איך געשפירט אסאך רוהיגער זענעדיג אז מיין פעטער קומט נישט צו לויפן, און סוף כל סוף האט דער קליינער קאזען מיר נישט געזען טון קיין עוולה, איך בין געשטאנען לעבן די סינק ווייל איך האב אריינגעלייגט געשיר און זי איז געשטאנען דארט ווייל זי האט געוואשן די געשיר, איך האב נישט וואס מורא צו האבן. איך האב גענומען א צייטונג און אנגעהויבן ליינען, בערך א האלבע שעה שפעטער איז שוין יעדער אין די גאנצע הויז געשלאפן, איך האב נאך געהאלטן אינמיטן ליינען און איך האב געהערט אז איינער דרייט זיך אין קאך. (מיין שלאף צימער איז געווען אין א אנדערע חלק דירה ווי אלע אנדערע שלאף צימערן און האט געהאט א טיר צום קאך) איך האב פארשטייט זיך אנגעהאט א נאכט העמעד, פארט האב איך מחליט געווען ארויסצושטעקן מיין נאז צו זען ווער עס דרייט זיך אין קאך. איך האב געזען מיין ליבלינג! זי האט זיך געמאכט א טיי. זי האט באמערקט אז איך קוק ארויס, איך בין געווען זיכער אז איך טו שוין ווייטער א עוולה ווייל זי האט שוין אנגעהאט א נאכט העמעד און נישט אנגעהאט קיין זאקן, אבער איך האב גלייך באמערקט אז זי שמייכלט צו מיר. עס איז מיר אריבער אין די ביינער א קעלט און היץ צוזאמען מיין אבר איז געווארן הארט ווי א שטיין אלע מיינע גלידער פון קאפ ביז פיס האבן געטרייסלט פון געשמאק, איך האב געציטערט פון התרגשות. עס איז דאס ערשטע מאל אין מיין לעבן ווי איז זע א הערליכע זיס ציקערדיגע מיידל נאקעט, אנגעטון נאר מיט א נאכט העמעד, איר אינטערהויז האט זיך ארויסגעזען דורך די דינע אלטע אויסגעריבענע נאכט העמד וואס האט אויסגעזען ווי געוואשן פינף הונדערט מאל, די נאכט העמד אליינס האט שוין חוץ אויסגעריבן פון וואשן האט זיך קלאר דערקנט אז עס איז אלט און אויסגעוואקסן, קורץ און שטארק צוגעפאסט צו איר הערליכע קערפער, אויבן ביי די בריסטן האט זיך די קנעפלעך געצויגן גאר שטארק אזוי אז אויב וויל מען קען מען אריינקוקען צווישן די קנעפעלך. זענדיג אז זי איז בכלל נישט ברוגז אז איך קוק און נאך דערצו שמייכלט זי האב איך טאקע געקוקט און טאקע פראבירט אריינצוקוקען צווישן די קנעפלעך כאפנדיג א בליק אויף דאס ביסל פון אירע בריסטן וואס זענען געווען זעבאר
איך האב פאר א סקונדע אראפגענועמן מיינע אויגן פון די בריסטן צו קוקן איר אין די אויגן און זען אויב זי האט באמערקט אז איך האב קוק אריין דירעקט איטער איר נאכט העמעד און עס איז מיר שווער געווארן די אטעם זענדיג אז זי קוקט גלייך צום פלאץ פון מיין אבר וועלכע האט זיך זייער שטארק ארויסגעשטעקט.
מיר זענען ביידע אזוי געשטאנען לאנגע סקונדעס און צום סוף פרעגט זי מיר גאר שטיל "ווילסט א טיי?" איך האב גענטפערט יא אבער איך האב מורא פון דיינע עלטערן, "איך אויך האט זיך גענטפערט" און געזאגט א ווארימע גוט שבת און צוריק געגאנגען צו איר צימער.
איך בין צוריק אריין אין בעט אביסל מיט בושה פון איר און אביסל מיט חרטה פאר מיין נשמה, אבער מיין אבר איז געווען הארט ווי א שטיין.איך האב מיט מיין האנט אראפגעלייגט דעם אבר און עס האט געשפירט בעסער ווי עולם הבא, עס האט אנגעהויבן שפריצן! איך האב געמיינט קודם אז עס איז מי רגלים האב איך פראבירט זיך איינהאלטן, אבער ווי מער לחץ איך האב געלייגט אלץ מער און שטערקער איז דאס געקומען און אלס בעסער האט דאס געשפירט, יעצט האב איך שוין אנגעהויבן פארשטיין וואס איך האב געשפירט ווען איך פלעג זיך אויפוועקן נאך א נאסע חלום...
סוף זמן האבן מיינע עלטערן מיר פארציילט אז זיי גייען מיר טוישן ישיבה צוליב דעם וואס די ישיבה בעט צופיל שכר לימוד, און אויפן קומענדיגען זמן וועל איך לערנען אין א ישיבה אינדרויסן פון שטאט. פארשטייט זיך אז ווען איך האב געטראכט פון מיין קאזינטע איז מיר געקומען צום וויינען, איך וועל זיך דארפן שיידן פון איר... אבער דער באשעפער האט געהאלפן און מיינע עלטערן האבן מיר געזאגט אז זיי האבן אפגעשמועסט מיטן פעטער אז מזמן לזמן וועל איך קענען זיין ביי זיי אויף שבת.
די זמן פון ניסן איז אריבער און איך האב אנגעהויבן דעם נייעם זמן אין א ישיבה ווי די בחורים בלייבן אויף שבת אין ישיבה. דאס ערשטע מאל איך האב געהאט א געלעגענהייט צו זיין נאאכאמאל ביים פעטער איז געווען שבועות. פון דעמאלטס און ווייטער האב איך באקומען ביים פעטער א שלאף צימער אין בעסמענט. געווען איז דאס שבועות, די צווייטע נאכט צען צו צוויי פארטאגס, איך בין געשלאפן אין בעסמענט און עס האט זיך מיר געדאכט אינמיטן שלאף אז איינער רופט מיין נאמען אזוי ווי פון חלום ארויס, אינמיטן שפיר איך ווי איינער כאפט מיך אן ביים פלייצע, אבער איך בין טיף געשלאפן די טאפן שפירט זיך שוין אויף מיינע באקן און אין חלום האב איך אנגעהויבן זען מיין זיסקייט, איך וועק זיך אויף און איך זע טאקע איר שטיין לעבן מיין בעט מיט אירע ווארימע ווייכע הענט אויף מיינע באקן! איך האב זיך געגעבן א ווילדע זעץ אויף נאך זייענדיג פארשלאפן, זי האט זיך דערשראקן און אוועק געכאפט איר האנט, דאס האב איך שוין נישט געוואלט, איך האב זייער ליב געהאט איר האנט אויף מיר און איך בין שוין אויסגעגאנגען אויף דעם אפאר יאר, איך האב א כאפ געטאן איר האנט און געגעבן א שלעפ צו מיר, זיך איז געפאלן אויף מיר, איך האב איר ארומגענומען און געקישט אן אויפהערן, איך האב ביידע פיס ארומגעדרייט איר גוף פון אינטען און מיט ביידע הענט איר צוקוועטשט פון אויבן, ביז זי האט א כאפ געטון איר האנט און ארויף געגלייגט אויף מיין מויל זאגענדיג גאר שטיל "די קישט צו הויעך", "איך האב נישט מורא אז מיין טאטע וועט זיך וועקען ווייל נעכטן איז ער אויפגעווען אגאנצע נאכט ביי תיקון און נאכמיטאג איז ער נישט געשלאפן, מיין מאמע איז גאנצץ א טיפע שלאפער, אבער מען דארף וואטשן". איך בין געווארן אזוי צודרייט אויף איר ספעציעל נאכדעם וואס זי האט קלאר מסכים געווען איך זאל איר קישן און מיין אבר האט אנגעהויבן שפריצן, איך האב זיך פארשעמט פון איר, איך האב מורא געהאט אז זי וועט זיך פארעקלען, אבער איך האב דעמאלטס אויסגעפונען אז זי ווייסט פון זרע צו זאגן זי ווייסט וואס דאס איז און זי האט מיר פארציילט דעם "סוד" פון חתונה האבן און אלע זאכן וואס איך האב נאך נישט געוויסט.
זי האט געפענט אלע אירע קנעפעלך פון איר נאכט העמעד מאכנדיג אירע בריסטן ברייט אפען פאר מיר, איך בין געבליבן זיצן ווי שטים איך האב זיך נישט געקענט רירן, זי איז געווען געשיקט זי האט ארויפגעלייגט איר האנט אויף מיין קאפ צו צוגעפירט מיין מויל גלייך צו אירע ניפלס, איך האב נישט אפגעזאגט און אנגעהויבן נאגן אירע ניפלס ווי א קליין זייגעדיג קינד.
זי האט אויפגעהויבן איר נאכט העמד און איך האב געזען אז זי איז האט שוין געהאט אויסגעטון איר אינטערהויז נאך פאר זי איז געקומען צו מיר.
יעצט האב איך שוין געוויסט אלעס און איך האב איר געפרעגט אויב זי וויל איך זאל אריינלייגן מיין אבר אין איר האט זי מיר געזאגט אז ניין ווייל זי וויל נישט ווערן פאר'שוואנגערט, נאר זי וויל איך זאל איר לעקן מיט מיין צינג, זי איז ארויף אויף מיר איר פנים ביי מיין אבר און מיין פנים ביי איר פעמפער פלאץ זי האט מיר געוויזן ווי אזוי צו לעקן און זי האט גענומען מיין אבר אין מויל און גענאגט פונקט ווי איך האב פריער גענאגט אירע ניפלס. איך האב אין מיין לעבן נישט געהאט געפילט אזוי גוט.
די טאפעריי פון ביידע זייטן און די אפענע שמועסן וועגן מענער פרויען און סעקס איז אנגעגאנגען פאר כמעט צוויי שעה און זי האט מיר געזאגט גוט יו"ט באגלייט מיט... א זיסע ווארימע קוש, און זי איז געווען אזוי מכשפה'איש אז ווען איך האב איר געוואלט צוריק געבן א קיש האט זי מיט א מכשפה'אישע שמייכל געגעבן א צי אוועק איר פנים און געזאגט "גיי אויס פאר מיר" איך לאז דיר מיר נישט צורירן און זי איז צוריק ארויף צו איר בעט.
עס האט מיר גענומען נאך א שעה איינצושלאפן און נאך דריי מאל זיך אויסרייבן (זי האט מיר אויסגעלערעט ווי אזוי זיך אויסצורייבן) ביז איך האב ענדליך פארמאכט די אויגן ווען עס איז שוין געווען לעכטיג אינדרויסן.
ביים סעודת יו"ט צופרי בין געזעצן די גאנצע צייט ווי א קלאץ איך האב נישט געוויסט אויף וועלכע וועלט איך בין, מיין זיסקייט איז געזעצן שיף קעגן איבער מיר מיט א הערליכע קלייד אבער מיין דמיון האט נישט געלאזט מיינע אויגן איר זען מיט די שיינע געפאסטע קלייד און הערליכע בריסטן, מיין דמיון האט מיר געמאכט איך זאל איר זען נאקעט אזוי ווי נעכטן נאכט.
נאכמיטאג האב איך זיך אין בעט אויסגעריבן נישט ווייניגער ווי נאך פיר מאל. און צופרי נאך יו"ט בין איך שוין געווען אויפן וועג צוריק אין ישיבה.
עד כאן פרק א' פון ווי האט זי געוויסט אזוי אינג אלע זאכן? פארוואס האט זי נישט מורא געהאט פון מיר? ווי אזוי האט זי געוויסט אז זי קען אויסטון איר הויזן פאר זי איך נאך אפילו געקומען צו מיר? ווען איז געווען דאס נעקסטע מאל איך האב מיט איר געמאכט א לעבן? ווען און ווי אזוי איז געווען דאס לעצטע מאל איך האב מיט איר געמאכט א לעבן? וואס האט פאסירט נאך איר חתונה? וואס האט פאסירט נאך מיין חתונה? און אלע קשיות וועלן פארעטפערט ועורן אין פרקים ב' ג' ד' און ה'
איך ענטפער אפאר מאל אין טאג אויף אישיס אז די מעשה איז אמת, עס איז גוט ארויסגעקומען נישט ווייל איך בין א מעכטיגע שרייבער נאר ווייל איך האב געשריבן נאר דעם אמת און אויך די געפילן וואס איך האב דעמאלטס געהאט. צוליב דעם וואס איך שרייב א חלק פון מיין לעבנס געשיכטע קען פאסירן אז איך וועל ווערן פארשלעפט פון די געפילן און לויפן פון איין תקופה צו א צווייטן און קען אויך זיין איך וועל אויסלאזן געוויסע פרטים צו וואס איך וועל שפעטער צוריק קומען אויך קען זיין אז איך וועל עטליכע מאל איבער'חזר'ן די זעלבע פרטים.
זי איז נאך היינט א הערליכע מיידל אבער זעלבסט פארשטענדליך אז זי איז יעצט נאכן דיליווערן אפאר קינדער נישט דאס זעלבע ווי אלס מיידעלע. זי איז דאן געווען שיין אזא מין שיינקייט וואס האט נישט קיין ווערטער, ווען יענער זאגט אויף א מיידל אז זי איז שיין ווי די לבנה איז דאס מיידל א מאנקי קעגן מיין ליבלינג. א פנים פון א דאלי, מען האט נישט געדארפט אפילו אנכאפן די הויט צו שפירן די ווייכקייט. געשמעקט האט זיך אלעמאל פריש, אירע בריסטן זענען געווען אריינצובייסן, הערליך גרויס (נישט ריזיג) זי איז אלעמאל געגאנגען מיט א גלייך רוקן און דאס האט געמאכט די בריסטן זאל שטיין מיט איר גאנצע פראכט, באמת בא'טעם'ט. אינטער די בריסטן איז זי געווען דאר ווי א שטעקן און דערנאך איז איר גוף צוריק ארויס, אירע פיס האבן א הערליכע שעיפ. און איר גאנצע וועזן שרייט "איך בין א פרוי" זי זעצט זיך ווי א פרוי און שטעלט זיך ווי א פרוי רעדט לאכט און שמייכלט ווי א פרוי בקיצור הייס הייס הייס. אפילו א מלאך וואלט געשפריצט פאר איר אויב האט ער א אבר. (צו מיין מזל איז זי זייער א ערליכע און חוץ פון מיר מיט איר מאן דארף זי נישט נאך מענער, ווען יא וואלט זי ווי גרויס די יאר איז נישט געהאט צייט אנצוטין איער הויזן).
מיין ליבשאפט צו איר איז נישט געווען סעקס, איך האב איר ליב געהאט פון טיפסטן הארצן און איך בין געווען גרייט זיך צו לאזן הרג'ענען פאר איר אסאך פאר איך האב בכלל געוויסט פון סעקס. אין פשוטע ווערער, איך האב איר ליב געהאט. איך האב זיך אסאך געדמיונט פון איר ווען איך בין נישט געווען לעבן איר, ווען איך האב זיך אויסגעריבן סיי ווי עס זאל נאר נישט זיין אין בעט צו אין טוילען אדער מקוה און אפילו שפעטער ווען אנדערע בחורים האבן מיר אויסגעריבן האב איך נאר געדמיונט פון איר. פארשטענדליך אז ווען איך האב פון איר געדמיונט האב איך נישט געהאט קיין שום פראבלעם צו קומען אפילו צען מאל א טאג (איך געדענק אז איך האב זיך אפאר מאל צוריבן אויף אזוי ווייט אז עס האט זיך מיר געפענט פלייש).
ווען איך האב זיך דערנענטער צו די יארגאנג פון שידוכים האב איך נאר געדמיונט פון איר, איך האב זיך געדמיונט ווי אזוי עס וועט אויסזען די נאכט נאך די חתונה, איך האב זיך געדמיונט פון מיין חלום מיט וואס איך האב זיך געשלעפט אסאך יארן, איך האב געפייגערט צו שלאפן מיט איר צוזאמען, איר ארומנעמען דאס שטערקסטע וואס איך קען און אזוי דורכשלאפן די נאכט. איך האב איר אזוי שטארק ליב געהאט אז ווען איך האב געוויסט אז איך גיי זיך טרעפן מיט איר איז מיין אבר געווען הארט שעות אויף שעות ביז די אייער האט וויי געטין. איך וואלט זיך געקענט אויסרייבן אין צוויי סקונדעס אבער אויב איז געווען א ספק ספיקה אז איך וועל זיך קענען מיט איר מייחד זיין (יא יחוד) האב איך איינגעהאלטן די זרע פאר איר... רוב מאל האב איך טאקע נישט זוכה געווען זי זאל מיר מוציא זרע זיין אבער פאר די פאר מאל ווען עס איז יא געלונגען מיר זאלן האבן די געלעגענהייט זיך צו באהאלטן צוזאמען האט זיך אלעס געלוינט.
במשך די גאנצע צייט האב איך איר קיינמאל נישט בועל געווען, זי האט מיר אלעמאל געמאכט א עונג רוחני און א טעם גן עדן, אויב איז געווען צייט האט זיך געפאדערט זרע (זי פלעגט מיר זאגן, ווען איך זע דיר שפריצן שפיר איך דאס אין אלע מיינע ביינער מיין בויך דרייט זיך איבער פון געשמאק) איין מאל געדענק איך האט זי מיר מוציא זרע געווען פינף מאל אין א משך פון צוויי שעה. אבער זי האט נישט געוואלט איך זאל לאזן די זרע קומען אין איר און איך האב אויך נישט געוואלט זי זאל ווערן פארשוואנגערט. איך האב אפילו נישט אריינגעלייגט די אבר מורא האבענדיג אז אפילו איין טראפ קען איר מאכן שוואנגען. אבער דימיונען פון אריינלייגן אין איר מיין אבר און שפריצען אריין אין איר בויך פון דערין איז געווען אזוי הייס אז ווען איך בין נאס געווארן אינמיטן שלאף איז דאס געווען פון אזא חלום.
יעצט האב איך שוין געוויסט פון א קאנדאם, און דא האבן מיינע מחשבות און געפילן מיר גענצליך איבערגענומען. עס איז געווען אין איינע פון די זמנים ווען איך גיי איר זען, איך האב נאך נישט געוויסט אויב איך וועל איר קענען פארציילן וועגן די קאנדאמס און זיכער האב איך נישט געקענט וויסן פאראויס אויב עס וועט אונז געלונגען זיך מייחד צו זיין. אויך האב איך נישט געוויסט אויב מיט קאנדאמס וועט זי יא מסכים זיין אדער אפשר גאר לייגט זי אפ בעילה פאר איר חתונה און איר עוועטועלער מאן. איך האב זיך פארשאפט קאנדאמס (א פרשה פאר זיך פארמישט מיט אסאך זרע ועוד חזון למועד) ווייל וואס איז זיכער איז זיכער.
מיין פעטער האט געהאט א שטוב מיט קינדער קע"ה, די עלטסטע איז געווען א מיידל (זייער א זיסע, א ווייכע פערסענאלעטי, לאנגע שווארצע האר, דאר ווי א שטעקן, מיט גרויסע בריסטן) זי איז געווען נאר צוויי חדשים אינגער ווי מיר. איך האב נישט געהאט דאס מינדערסטע ידיעה וועגן זרע, איך האב נישט געוויסט ווי אזוי א פרוי שוואנגערט, זיכער האב איך נישט געהאט אפילו דאס מינדערסטע אהנונג וועגן הוצאת זרע. איין זאך האב איך יא געוויסט אז ווען מען טראכט וועגן בריסטן פון א פרוי ווערט דאס אבר הארט... עס פלעגט מיר פאסירן פון צייט צו צייט ווען איך האב געשמועסט מיט מיין קאזינטע און איך האב געזען אירע גרויסע בריסטן. איך פעלג שמועסן וועגן אלס אין די וועלט אבער מיין מוח האט נישט אויפגעהערט טראכטן "איז די זאך... (איך האב נישט געוויסט אפילו ווי אזוי מען רופט דאס) ווייך אדער הארט?! האלווי וואלט איך דאס געקענט אנכאפן און שפירן. מיין פעטער און מומע האבן אסאך מאל געזען אז איך שמועס מיט איר אבער האבן קיינמאל נישט געזאגט א ווארט דערוועגן. קען זיין ווייל רוב שמועסן איז געווען טעכניש ווי למשל ווען איך האב געהאלפן אראפ פאקן דעם שבת טיש נאך די סעודה, ארויסטראגן די מיסט, און דאס גלייכן, איך האב יא געהאט א געפיל אז ווען איך שמועס מיט איר סתם זאכן זאל קיינער נישט הערן אז אונז שמועסן, און מערסטנס פלעג איך אכטונג געבן אז ווען אנדערע זען זאל איך נישט איבערנעמען פון איר האנט אדער קוקן אויף איר דירעקט אין די אויגן, איך האב געוויסט אז מען טאר נישט קוקן אויף א מיידל און איך פלעג קוקן אויף אירע אויגן און בירסטן נאר ווען איך בין געווען מיט איר אליינס אין קאך ווייל עס האט מיר אויסגעזען אז עס ארט איר נישט אז איך קוק.
מיין פעטער איז געווען זייער א שטרענגער ער פלעגט אסאך שרייען אויף די קינדער ספעציעל אויף די טעכטער, ער פלעגט זיי רופן "ביקען" אויב האט א טאכטער אמאל געמאכט א טעות האט ער געשריגן אויף איר "ביק וואס די ביסט, דיין מאן וועט נישט אויסהאלטן פון דיר".
יעדעס מאל איר טאטע פעלגט איר אזוי אריינפליקן ברבים האט יעדער געלאכט אבער איך געמאכט זיכער אראפצוקוקן כדי איר נישט צו פארשעמען, און אויב האב איך געהאט א געלעגענהייט פלעג איך איר נאכדעם זאגן "אפילו דיין טאטע מאכט אויך מיסטעקס, פארוואס רעדט ער צו דיר אזוי שלעכט?"
אזוי איז דאס אנגעגאנגען פאר בערך אנדערטהאלבן יאר ביז איך בין געווארן בערך 16 יאר אלט. יענעם פרייטאג צונאכטס האט מיין באליבטע קאזינטע (וועמען איך האב שוין ליב געהאט אהבת נפש, אבער נאך אלס נאר פארברענגט מיט איר מער ווייניגער וויפיל מען מעג, בעיקר פלעג איך חלומ'ען פון איר ביינאכט, אסאך מאל ביים חלומען פון איר בפרט ווי איך ריר אן אירע בריסטן מיט מיינע פינגער, פעלג איך שפירן א ציטער אין אלע ביינער און א גאר געשמאקע פיזישע געפיל, דערנאך פלעג איך זיך אויפוועקן נאס. איך האב נישט געוויסט און פארשטאנען וואס די נעץ איז ווייל איך בין נישט געווען גענוג נאס צו קענען זאגן אז איך האב פשוט נאס געמאכט אין בעט. אבער אין עכטע לעבן האב איך מיט איר פארטוישט אפאר ווערטער דא דארט און געכאפט אביסל א לענגערע שמעוס ווען אונז זענען געווען אליינס אינדערהיים, און איך האב נאך אלס נישט געוויסט אז מען קען שפריצן מיט די אייגענע הענט).
יענעם פרייטאג צונאכטס ווען זי האט סערווירט די פיש האט זי בטעות אויסגעגאסן אביסל זאפט פון די פיש אויף מיין בעקיטשע. מער האט איר נעבעך נישט אויסגעפעלט איר טאטע האט אויף איר געמאכט שרעקליכע קולות זי איך געווארן רויט פאר בושה, איך האב נישט געקענט שווייגן, אבער פון די אנדערע זייט האב איך נישט געטארט ווייזן אז עס באדערט מיר נישט (באמת האב איך זיך געפריידט אפילו צו פיש זאפט, אבי ס'קומט פון איר, אבער איך האב געוויסט אז קיינער טאר דאס נישט באמערקן). האב איך זיך שנעל אויפגעהויבן און געלאפן צום סינק זיך אפוואשן, אבי איך זאל נישט דארפן זאג מיט די מויל אז עס ארט מיר און איר פארשעמען אדער זאגן אז עס ארט מיר נישט און ווייזן אז איך בין צודרייט אויף איר.
נאך די סעודה ווען איך האב געהאלפן אפרוימען די טיש איז מיין ליבלינג געשטאנען ביים קראן און געוואשן די געשיר (אירע עלטערן פלעגן הייסן וואשן די געשיר מיט קאלטע וואסער און זי האט נעבעך נישט געהאט א ברירה), איך האב ארויסגעברענגעט טעלערס פון טיש און אריינגעלייגט אין סינק, באמת פלעג איך אלעמאל אוועקלייגן די געשיר אויפן שיש (קאנטער), אבער יעצט האב איך דווקא אריינגעלייגט די געשיר אין סינק כדי צו קענען קומען צו איר דאס נאנטסטע וואס איז מעגליך, און איך האב איר געזאגט גאר שטיל (כדי איר מאמע וועלכע איז געזעצן אויפן סאפא (קאוטש) מיט א צייטנג אין סאלאן (דיינינג רום) זאל נישט הערן, "באמת וואלט איך געלייגט די געשיר אין מיסט, כדי די זאלסט נישט דארפן זיי וואשן מיט קאלטע וואסער און פארפרוירענע הענט". איך האב באמת געשפירט אז איך טראג נישט אריבער דאס רחמנות אויף איר, און ווען איך האב דאס געזאגט בין איך געשטאנען גאר גאר נאנט צו איר איך האב ממש געקענט שפירן איר אטעם וועלכע האט מיר געקיצעלט אין אלע ביינער און איך האב גאר ווייעך געשמייכעלט צו איר. איר פארשעמטע שמייכל איז תיכף ארויפגעקומען אויפן פנים, און איר קליינע 11 יעריגער ברודער האט פונקט אריינשפאצירט, דער קליינער האט געהאט א מויל אויף שרויפן, און רופט זיך אן, (ברוך מיט שיינדי) פאלשע נעמען גייען חתונה האבן... מיין מומע האט געהערט די ווערטער און רופט זיך אן הויעך שיינדי קום אהער, איך האב אפגעפיצט ווי א געביסענער פון א שלאנג איך בין אריינגעלאפן אין מיין צימער און זיך פארדעקט ביז איבערן קאפ מיט די דאכענע פון פחד.
נאך פופצן צוואנציג מינוט האב איך געשפירט אסאך רוהיגער זענעדיג אז מיין פעטער קומט נישט צו לויפן, און סוף כל סוף האט דער קליינער קאזען מיר נישט געזען טון קיין עוולה, איך בין געשטאנען לעבן די סינק ווייל איך האב אריינגעלייגט געשיר און זי איז געשטאנען דארט ווייל זי האט געוואשן די געשיר, איך האב נישט וואס מורא צו האבן. איך האב גענומען א צייטונג און אנגעהויבן ליינען, בערך א האלבע שעה שפעטער איז שוין יעדער אין די גאנצע הויז געשלאפן, איך האב נאך געהאלטן אינמיטן ליינען און איך האב געהערט אז איינער דרייט זיך אין קאך. (מיין שלאף צימער איז געווען אין א אנדערע חלק דירה ווי אלע אנדערע שלאף צימערן און האט געהאט א טיר צום קאך) איך האב פארשטייט זיך אנגעהאט א נאכט העמעד, פארט האב איך מחליט געווען ארויסצושטעקן מיין נאז צו זען ווער עס דרייט זיך אין קאך. איך האב געזען מיין ליבלינג! זי האט זיך געמאכט א טיי. זי האט באמערקט אז איך קוק ארויס, איך בין געווען זיכער אז איך טו שוין ווייטער א עוולה ווייל זי האט שוין אנגעהאט א נאכט העמעד און נישט אנגעהאט קיין זאקן, אבער איך האב גלייך באמערקט אז זי שמייכלט צו מיר. עס איז מיר אריבער אין די ביינער א קעלט און היץ צוזאמען מיין אבר איז געווארן הארט ווי א שטיין אלע מיינע גלידער פון קאפ ביז פיס האבן געטרייסלט פון געשמאק, איך האב געציטערט פון התרגשות. עס איז דאס ערשטע מאל אין מיין לעבן ווי איז זע א הערליכע זיס ציקערדיגע מיידל נאקעט, אנגעטון נאר מיט א נאכט העמעד, איר אינטערהויז האט זיך ארויסגעזען דורך די דינע אלטע אויסגעריבענע נאכט העמד וואס האט אויסגעזען ווי געוואשן פינף הונדערט מאל, די נאכט העמד אליינס האט שוין חוץ אויסגעריבן פון וואשן האט זיך קלאר דערקנט אז עס איז אלט און אויסגעוואקסן, קורץ און שטארק צוגעפאסט צו איר הערליכע קערפער, אויבן ביי די בריסטן האט זיך די קנעפלעך געצויגן גאר שטארק אזוי אז אויב וויל מען קען מען אריינקוקען צווישן די קנעפעלך. זענדיג אז זי איז בכלל נישט ברוגז אז איך קוק און נאך דערצו שמייכלט זי האב איך טאקע געקוקט און טאקע פראבירט אריינצוקוקען צווישן די קנעפלעך כאפנדיג א בליק אויף דאס ביסל פון אירע בריסטן וואס זענען געווען זעבאר
איך האב פאר א סקונדע אראפגענועמן מיינע אויגן פון די בריסטן צו קוקן איר אין די אויגן און זען אויב זי האט באמערקט אז איך האב קוק אריין דירעקט איטער איר נאכט העמעד און עס איז מיר שווער געווארן די אטעם זענדיג אז זי קוקט גלייך צום פלאץ פון מיין אבר וועלכע האט זיך זייער שטארק ארויסגעשטעקט.
מיר זענען ביידע אזוי געשטאנען לאנגע סקונדעס און צום סוף פרעגט זי מיר גאר שטיל "ווילסט א טיי?" איך האב גענטפערט יא אבער איך האב מורא פון דיינע עלטערן, "איך אויך האט זיך גענטפערט" און געזאגט א ווארימע גוט שבת און צוריק געגאנגען צו איר צימער.
איך בין צוריק אריין אין בעט אביסל מיט בושה פון איר און אביסל מיט חרטה פאר מיין נשמה, אבער מיין אבר איז געווען הארט ווי א שטיין.איך האב מיט מיין האנט אראפגעלייגט דעם אבר און עס האט געשפירט בעסער ווי עולם הבא, עס האט אנגעהויבן שפריצן! איך האב געמיינט קודם אז עס איז מי רגלים האב איך פראבירט זיך איינהאלטן, אבער ווי מער לחץ איך האב געלייגט אלץ מער און שטערקער איז דאס געקומען און אלס בעסער האט דאס געשפירט, יעצט האב איך שוין אנגעהויבן פארשטיין וואס איך האב געשפירט ווען איך פלעג זיך אויפוועקן נאך א נאסע חלום...
סוף זמן האבן מיינע עלטערן מיר פארציילט אז זיי גייען מיר טוישן ישיבה צוליב דעם וואס די ישיבה בעט צופיל שכר לימוד, און אויפן קומענדיגען זמן וועל איך לערנען אין א ישיבה אינדרויסן פון שטאט. פארשטייט זיך אז ווען איך האב געטראכט פון מיין קאזינטע איז מיר געקומען צום וויינען, איך וועל זיך דארפן שיידן פון איר... אבער דער באשעפער האט געהאלפן און מיינע עלטערן האבן מיר געזאגט אז זיי האבן אפגעשמועסט מיטן פעטער אז מזמן לזמן וועל איך קענען זיין ביי זיי אויף שבת.
די זמן פון ניסן איז אריבער און איך האב אנגעהויבן דעם נייעם זמן אין א ישיבה ווי די בחורים בלייבן אויף שבת אין ישיבה. דאס ערשטע מאל איך האב געהאט א געלעגענהייט צו זיין נאאכאמאל ביים פעטער איז געווען שבועות. פון דעמאלטס און ווייטער האב איך באקומען ביים פעטער א שלאף צימער אין בעסמענט. געווען איז דאס שבועות, די צווייטע נאכט צען צו צוויי פארטאגס, איך בין געשלאפן אין בעסמענט און עס האט זיך מיר געדאכט אינמיטן שלאף אז איינער רופט מיין נאמען אזוי ווי פון חלום ארויס, אינמיטן שפיר איך ווי איינער כאפט מיך אן ביים פלייצע, אבער איך בין טיף געשלאפן די טאפן שפירט זיך שוין אויף מיינע באקן און אין חלום האב איך אנגעהויבן זען מיין זיסקייט, איך וועק זיך אויף און איך זע טאקע איר שטיין לעבן מיין בעט מיט אירע ווארימע ווייכע הענט אויף מיינע באקן! איך האב זיך געגעבן א ווילדע זעץ אויף נאך זייענדיג פארשלאפן, זי האט זיך דערשראקן און אוועק געכאפט איר האנט, דאס האב איך שוין נישט געוואלט, איך האב זייער ליב געהאט איר האנט אויף מיר און איך בין שוין אויסגעגאנגען אויף דעם אפאר יאר, איך האב א כאפ געטאן איר האנט און געגעבן א שלעפ צו מיר, זיך איז געפאלן אויף מיר, איך האב איר ארומגענומען און געקישט אן אויפהערן, איך האב ביידע פיס ארומגעדרייט איר גוף פון אינטען און מיט ביידע הענט איר צוקוועטשט פון אויבן, ביז זי האט א כאפ געטון איר האנט און ארויף געגלייגט אויף מיין מויל זאגענדיג גאר שטיל "די קישט צו הויעך", "איך האב נישט מורא אז מיין טאטע וועט זיך וועקען ווייל נעכטן איז ער אויפגעווען אגאנצע נאכט ביי תיקון און נאכמיטאג איז ער נישט געשלאפן, מיין מאמע איז גאנצץ א טיפע שלאפער, אבער מען דארף וואטשן". איך בין געווארן אזוי צודרייט אויף איר ספעציעל נאכדעם וואס זי האט קלאר מסכים געווען איך זאל איר קישן און מיין אבר האט אנגעהויבן שפריצן, איך האב זיך פארשעמט פון איר, איך האב מורא געהאט אז זי וועט זיך פארעקלען, אבער איך האב דעמאלטס אויסגעפונען אז זי ווייסט פון זרע צו זאגן זי ווייסט וואס דאס איז און זי האט מיר פארציילט דעם "סוד" פון חתונה האבן און אלע זאכן וואס איך האב נאך נישט געוויסט.
זי האט געפענט אלע אירע קנעפעלך פון איר נאכט העמעד מאכנדיג אירע בריסטן ברייט אפען פאר מיר, איך בין געבליבן זיצן ווי שטים איך האב זיך נישט געקענט רירן, זי איז געווען געשיקט זי האט ארויפגעלייגט איר האנט אויף מיין קאפ צו צוגעפירט מיין מויל גלייך צו אירע ניפלס, איך האב נישט אפגעזאגט און אנגעהויבן נאגן אירע ניפלס ווי א קליין זייגעדיג קינד.
זי האט אויפגעהויבן איר נאכט העמד און איך האב געזען אז זי איז האט שוין געהאט אויסגעטון איר אינטערהויז נאך פאר זי איז געקומען צו מיר.
יעצט האב איך שוין געוויסט אלעס און איך האב איר געפרעגט אויב זי וויל איך זאל אריינלייגן מיין אבר אין איר האט זי מיר געזאגט אז ניין ווייל זי וויל נישט ווערן פאר'שוואנגערט, נאר זי וויל איך זאל איר לעקן מיט מיין צינג, זי איז ארויף אויף מיר איר פנים ביי מיין אבר און מיין פנים ביי איר פעמפער פלאץ זי האט מיר געוויזן ווי אזוי צו לעקן און זי האט גענומען מיין אבר אין מויל און גענאגט פונקט ווי איך האב פריער גענאגט אירע ניפלס. איך האב אין מיין לעבן נישט געהאט געפילט אזוי גוט.
די טאפעריי פון ביידע זייטן און די אפענע שמועסן וועגן מענער פרויען און סעקס איז אנגעגאנגען פאר כמעט צוויי שעה און זי האט מיר געזאגט גוט יו"ט באגלייט מיט... א זיסע ווארימע קוש, און זי איז געווען אזוי מכשפה'איש אז ווען איך האב איר געוואלט צוריק געבן א קיש האט זי מיט א מכשפה'אישע שמייכל געגעבן א צי אוועק איר פנים און געזאגט "גיי אויס פאר מיר" איך לאז דיר מיר נישט צורירן און זי איז צוריק ארויף צו איר בעט.
עס האט מיר גענומען נאך א שעה איינצושלאפן און נאך דריי מאל זיך אויסרייבן (זי האט מיר אויסגעלערעט ווי אזוי זיך אויסצורייבן) ביז איך האב ענדליך פארמאכט די אויגן ווען עס איז שוין געווען לעכטיג אינדרויסן.
ביים סעודת יו"ט צופרי בין געזעצן די גאנצע צייט ווי א קלאץ איך האב נישט געוויסט אויף וועלכע וועלט איך בין, מיין זיסקייט איז געזעצן שיף קעגן איבער מיר מיט א הערליכע קלייד אבער מיין דמיון האט נישט געלאזט מיינע אויגן איר זען מיט די שיינע געפאסטע קלייד און הערליכע בריסטן, מיין דמיון האט מיר געמאכט איך זאל איר זען נאקעט אזוי ווי נעכטן נאכט.
נאכמיטאג האב איך זיך אין בעט אויסגעריבן נישט ווייניגער ווי נאך פיר מאל. און צופרי נאך יו"ט בין איך שוין געווען אויפן וועג צוריק אין ישיבה.
עד כאן פרק א' פון ווי האט זי געוויסט אזוי אינג אלע זאכן? פארוואס האט זי נישט מורא געהאט פון מיר? ווי אזוי האט זי געוויסט אז זי קען אויסטון איר הויזן פאר זי איך נאך אפילו געקומען צו מיר? ווען איז געווען דאס נעקסטע מאל איך האב מיט איר געמאכט א לעבן? ווען און ווי אזוי איז געווען דאס לעצטע מאל איך האב מיט איר געמאכט א לעבן? וואס האט פאסירט נאך איר חתונה? וואס האט פאסירט נאך מיין חתונה? און אלע קשיות וועלן פארעטפערט ועורן אין פרקים ב' ג' ד' און ה'
איך ענטפער אפאר מאל אין טאג אויף אישיס אז די מעשה איז אמת, עס איז גוט ארויסגעקומען נישט ווייל איך בין א מעכטיגע שרייבער נאר ווייל איך האב געשריבן נאר דעם אמת און אויך די געפילן וואס איך האב דעמאלטס געהאט. צוליב דעם וואס איך שרייב א חלק פון מיין לעבנס געשיכטע קען פאסירן אז איך וועל ווערן פארשלעפט פון די געפילן און לויפן פון איין תקופה צו א צווייטן און קען אויך זיין איך וועל אויסלאזן געוויסע פרטים צו וואס איך וועל שפעטער צוריק קומען אויך קען זיין אז איך וועל עטליכע מאל איבער'חזר'ן די זעלבע פרטים.
זי איז נאך היינט א הערליכע מיידל אבער זעלבסט פארשטענדליך אז זי איז יעצט נאכן דיליווערן אפאר קינדער נישט דאס זעלבע ווי אלס מיידעלע. זי איז דאן געווען שיין אזא מין שיינקייט וואס האט נישט קיין ווערטער, ווען יענער זאגט אויף א מיידל אז זי איז שיין ווי די לבנה איז דאס מיידל א מאנקי קעגן מיין ליבלינג. א פנים פון א דאלי, מען האט נישט געדארפט אפילו אנכאפן די הויט צו שפירן די ווייכקייט. געשמעקט האט זיך אלעמאל פריש, אירע בריסטן זענען געווען אריינצובייסן, הערליך גרויס (נישט ריזיג) זי איז אלעמאל געגאנגען מיט א גלייך רוקן און דאס האט געמאכט די בריסטן זאל שטיין מיט איר גאנצע פראכט, באמת בא'טעם'ט. אינטער די בריסטן איז זי געווען דאר ווי א שטעקן און דערנאך איז איר גוף צוריק ארויס, אירע פיס האבן א הערליכע שעיפ. און איר גאנצע וועזן שרייט "איך בין א פרוי" זי זעצט זיך ווי א פרוי און שטעלט זיך ווי א פרוי רעדט לאכט און שמייכלט ווי א פרוי בקיצור הייס הייס הייס. אפילו א מלאך וואלט געשפריצט פאר איר אויב האט ער א אבר. (צו מיין מזל איז זי זייער א ערליכע און חוץ פון מיר מיט איר מאן דארף זי נישט נאך מענער, ווען יא וואלט זי ווי גרויס די יאר איז נישט געהאט צייט אנצוטין איער הויזן).
מיין ליבשאפט צו איר איז נישט געווען סעקס, איך האב איר ליב געהאט פון טיפסטן הארצן און איך בין געווען גרייט זיך צו לאזן הרג'ענען פאר איר אסאך פאר איך האב בכלל געוויסט פון סעקס. אין פשוטע ווערער, איך האב איר ליב געהאט. איך האב זיך אסאך געדמיונט פון איר ווען איך בין נישט געווען לעבן איר, ווען איך האב זיך אויסגעריבן סיי ווי עס זאל נאר נישט זיין אין בעט צו אין טוילען אדער מקוה און אפילו שפעטער ווען אנדערע בחורים האבן מיר אויסגעריבן האב איך נאר געדמיונט פון איר. פארשטענדליך אז ווען איך האב פון איר געדמיונט האב איך נישט געהאט קיין שום פראבלעם צו קומען אפילו צען מאל א טאג (איך געדענק אז איך האב זיך אפאר מאל צוריבן אויף אזוי ווייט אז עס האט זיך מיר געפענט פלייש).
ווען איך האב זיך דערנענטער צו די יארגאנג פון שידוכים האב איך נאר געדמיונט פון איר, איך האב זיך געדמיונט ווי אזוי עס וועט אויסזען די נאכט נאך די חתונה, איך האב זיך געדמיונט פון מיין חלום מיט וואס איך האב זיך געשלעפט אסאך יארן, איך האב געפייגערט צו שלאפן מיט איר צוזאמען, איר ארומנעמען דאס שטערקסטע וואס איך קען און אזוי דורכשלאפן די נאכט. איך האב איר אזוי שטארק ליב געהאט אז ווען איך האב געוויסט אז איך גיי זיך טרעפן מיט איר איז מיין אבר געווען הארט שעות אויף שעות ביז די אייער האט וויי געטין. איך וואלט זיך געקענט אויסרייבן אין צוויי סקונדעס אבער אויב איז געווען א ספק ספיקה אז איך וועל זיך קענען מיט איר מייחד זיין (יא יחוד) האב איך איינגעהאלטן די זרע פאר איר... רוב מאל האב איך טאקע נישט זוכה געווען זי זאל מיר מוציא זרע זיין אבער פאר די פאר מאל ווען עס איז יא געלונגען מיר זאלן האבן די געלעגענהייט זיך צו באהאלטן צוזאמען האט זיך אלעס געלוינט.
במשך די גאנצע צייט האב איך איר קיינמאל נישט בועל געווען, זי האט מיר אלעמאל געמאכט א עונג רוחני און א טעם גן עדן, אויב איז געווען צייט האט זיך געפאדערט זרע (זי פלעגט מיר זאגן, ווען איך זע דיר שפריצן שפיר איך דאס אין אלע מיינע ביינער מיין בויך דרייט זיך איבער פון געשמאק) איין מאל געדענק איך האט זי מיר מוציא זרע געווען פינף מאל אין א משך פון צוויי שעה. אבער זי האט נישט געוואלט איך זאל לאזן די זרע קומען אין איר און איך האב אויך נישט געוואלט זי זאל ווערן פארשוואנגערט. איך האב אפילו נישט אריינגעלייגט די אבר מורא האבענדיג אז אפילו איין טראפ קען איר מאכן שוואנגען. אבער דימיונען פון אריינלייגן אין איר מיין אבר און שפריצען אריין אין איר בויך פון דערין איז געווען אזוי הייס אז ווען איך בין נאס געווארן אינמיטן שלאף איז דאס געווען פון אזא חלום.
יעצט האב איך שוין געוויסט פון א קאנדאם, און דא האבן מיינע מחשבות און געפילן מיר גענצליך איבערגענומען. עס איז געווען אין איינע פון די זמנים ווען איך גיי איר זען, איך האב נאך נישט געוויסט אויב איך וועל איר קענען פארציילן וועגן די קאנדאמס און זיכער האב איך נישט געקענט וויסן פאראויס אויב עס וועט אונז געלונגען זיך מייחד צו זיין. אויך האב איך נישט געוויסט אויב מיט קאנדאמס וועט זי יא מסכים זיין אדער אפשר גאר לייגט זי אפ בעילה פאר איר חתונה און איר עוועטועלער מאן. איך האב זיך פארשאפט קאנדאמס (א פרשה פאר זיך פארמישט מיט אסאך זרע ועוד חזון למועד) ווייל וואס איז זיכער איז זיכער.
Re: מיין ישיבה יארען.
איך קען נישט באשליסן אויב איך זאל לייקען, צו נישט?
Re: מיין ישיבה יארען.
ברוקלין כתב:איך מיין אז די קענסט אויפגעבען אויף אים,
אל תתיאש
Re: מיין ישיבה יארען.
דיקדיק רשי כתב:געווען בין איך 14 און א האלב יאר, מיינע עלטערן וועלכע וואוינען אין לאנדאן האבן מיר געשיקט אין ישיבה לערנען קיין ברוקלין. די ישיבה האט צוגעשטעלט אכסניה (דארמעטארי) אין וועלכע עס זענען געשלאפן בערך 25 בחורים (ווענד זיך ווי א זמן) אלס איינער וואס האט א פעטער אין שטאט האב איך זיך כסדר געדרייט ביים פעטער אינדערהיים, בעיקר ווען די בחורים זענען אלע אהיים געפארן אנגעהויבן פון שבתים און ימים טובים ווי איך בין פארבליבן ווייל מיינע עלטערן האבן געוואוינט איבערן ים, און גענדיגט בין הזמנים ווען מיינע עלטערן האבן מיר נישט צוגעשטעלט א טיקעט אהיים צו קומען.
מיין פעטער האט געהאט א שטוב מיט קינדער קע"ה, די עלטסטע איז געווען א מיידל (זייער א זיסע, א ווייכע פערסענאלעטי, לאנגע שווארצע האר, דאר ווי א שטעקן, מיט גרויסע בריסטן) זי איז געווען נאר צוויי חדשים אינגער ווי מיר. איך האב נישט געהאט דאס מינדערסטע ידיעה וועגן זרע, איך האב נישט געוויסט ווי אזוי א פרוי שוואנגערט, זיכער האב איך נישט געהאט אפילו דאס מינדערסטע אהנונג וועגן הוצאת זרע. איין זאך האב איך יא געוויסט אז ווען מען טראכט וועגן בריסטן פון א פרוי ווערט דאס אבר הארט... עס פלעגט מיר פאסירן פון צייט צו צייט ווען איך האב געשמועסט מיט מיין קאזינטע און איך האב געזען אירע גרויסע בריסטן. איך פעלג שמועסן וועגן אלס אין די וועלט אבער מיין מוח האט נישט אויפגעהערט טראכטן "איז די זאך... (איך האב נישט געוויסט אפילו ווי אזוי מען רופט דאס) ווייך אדער הארט?! האלווי וואלט איך דאס געקענט אנכאפן און שפירן. מיין פעטער און מומע האבן אסאך מאל געזען אז איך שמועס מיט איר אבער האבן קיינמאל נישט געזאגט א ווארט דערוועגן. קען זיין ווייל רוב שמועסן איז געווען טעכניש ווי למשל ווען איך האב געהאלפן אראפ פאקן דעם שבת טיש נאך די סעודה, ארויסטראגן די מיסט, און דאס גלייכן, איך האב יא געהאט א געפיל אז ווען איך שמועס מיט איר סתם זאכן זאל קיינער נישט הערן אז אונז שמועסן, און מערסטנס פלעג איך אכטונג געבן אז ווען אנדערע זען זאל איך נישט איבערנעמען פון איר האנט אדער קוקן אויף איר דירעקט אין די אויגן, איך האב געוויסט אז מען טאר נישט קוקן אויף א מיידל און איך פלעג קוקן אויף אירע אויגן און בירסטן נאר ווען איך בין געווען מיט איר אליינס אין קאך ווייל עס האט מיר אויסגעזען אז עס ארט איר נישט אז איך קוק.
מיין פעטער איז געווען זייער א שטרענגער ער פלעגט אסאך שרייען אויף די קינדער ספעציעל אויף די טעכטער, ער פלעגט זיי רופן "ביקען" אויב האט א טאכטער אמאל געמאכט א טעות האט ער געשריגן אויף איר "ביק וואס די ביסט, דיין מאן וועט נישט אויסהאלטן פון דיר".
יעדעס מאל איר טאטע פעלגט איר אזוי אריינפליקן ברבים האט יעדער געלאכט אבער איך געמאכט זיכער אראפצוקוקן כדי איר נישט צו פארשעמען, און אויב האב איך געהאט א געלעגענהייט פלעג איך איר נאכדעם זאגן "אפילו דיין טאטע מאכט אויך מיסטעקס, פארוואס רעדט ער צו דיר אזוי שלעכט?"
אזוי איז דאס אנגעגאנגען פאר בערך אנדערטהאלבן יאר ביז איך בין געווארן בערך 16 יאר אלט. יענעם פרייטאג צונאכטס האט מיין באליבטע קאזינטע (וועמען איך האב שוין ליב געהאט אהבת נפש, אבער נאך אלס נאר פארברענגט מיט איר מער ווייניגער וויפיל מען מעג, בעיקר פלעג איך חלומ'ען פון איר ביינאכט, אסאך מאל ביים חלומען פון איר בפרט ווי איך ריר אן אירע בריסטן מיט מיינע פינגער, פעלג איך שפירן א ציטער אין אלע ביינער און א גאר געשמאקע פיזישע געפיל, דערנאך פלעג איך זיך אויפוועקן נאס. איך האב נישט געוויסט און פארשטאנען וואס די נעץ איז ווייל איך בין נישט געווען גענוג נאס צו קענען זאגן אז איך האב פשוט נאס געמאכט אין בעט. אבער אין עכטע לעבן האב איך מיט איר פארטוישט אפאר ווערטער דא דארט און געכאפט אביסל א לענגערע שמעוס ווען אונז זענען געווען אליינס אינדערהיים, און איך האב נאך אלס נישט געוויסט אז מען קען שפריצן מיט די אייגענע הענט).
יענעם פרייטאג צונאכטס ווען זי האט סערווירט די פיש האט זי בטעות אויסגעגאסן אביסל זאפט פון די פיש אויף מיין בעקיטשע. מער האט איר נעבעך נישט אויסגעפעלט איר טאטע האט אויף איר געמאכט שרעקליכע קולות זי איך געווארן רויט פאר בושה, איך האב נישט געקענט שווייגן, אבער פון די אנדערע זייט האב איך נישט געטארט ווייזן אז עס באדערט מיר נישט (באמת האב איך זיך געפריידט אפילו צו פיש זאפט, אבי ס'קומט פון איר, אבער איך האב געוויסט אז קיינער טאר דאס נישט באמערקן). האב איך זיך שנעל אויפגעהויבן און געלאפן צום סינק זיך אפוואשן, אבי איך זאל נישט דארפן זאג מיט די מויל אז עס ארט מיר און איר פארשעמען אדער זאגן אז עס ארט מיר נישט און ווייזן אז איך בין צודרייט אויף איר.
נאך די סעודה ווען איך האב געהאלפן אפרוימען די טיש איז מיין ליבלינג געשטאנען ביים קראן און געוואשן די געשיר (אירע עלטערן פלעגן הייסן וואשן די געשיר מיט קאלטע וואסער און זי האט נעבעך נישט געהאט א ברירה), איך האב ארויסגעברענגעט טעלערס פון טיש און אריינגעלייגט אין סינק, באמת פלעג איך אלעמאל אוועקלייגן די געשיר אויפן שיש (קאנטער), אבער יעצט האב איך דווקא אריינגעלייגט די געשיר אין סינק כדי צו קענען קומען צו איר דאס נאנטסטע וואס איז מעגליך, און איך האב איר געזאגט גאר שטיל (כדי איר מאמע וועלכע איז געזעצן אויפן סאפא (קאוטש) מיט א צייטנג אין סאלאן (דיינינג רום) זאל נישט הערן, "באמת וואלט איך געלייגט די געשיר אין מיסט, כדי די זאלסט נישט דארפן זיי וואשן מיט קאלטע וואסער און פארפרוירענע הענט". איך האב באמת געשפירט אז איך טראג נישט אריבער דאס רחמנות אויף איר, און ווען איך האב דאס געזאגט בין איך געשטאנען גאר גאר נאנט צו איר איך האב ממש געקענט שפירן איר אטעם וועלכע האט מיר געקיצעלט אין אלע ביינער און איך האב גאר ווייעך געשמייכעלט צו איר. איר פארשעמטע שמייכל איז תיכף ארויפגעקומען אויפן פנים, און איר קליינע 11 יעריגער ברודער האט פונקט אריינשפאצירט, דער קליינער האט געהאט א מויל אויף שרויפן, און רופט זיך אן, (ברוך מיט שיינדי) פאלשע נעמען גייען חתונה האבן... מיין מומע האט געהערט די ווערטער און רופט זיך אן הויעך שיינדי קום אהער, איך האב אפגעפיצט ווי א געביסענער פון א שלאנג איך בין אריינגעלאפן אין מיין צימער און זיך פארדעקט ביז איבערן קאפ מיט די דאכענע פון פחד.
נאך פופצן צוואנציג מינוט האב איך געשפירט אסאך רוהיגער זענעדיג אז מיין פעטער קומט נישט צו לויפן, און סוף כל סוף האט דער קליינער קאזען מיר נישט געזען טון קיין עוולה, איך בין געשטאנען לעבן די סינק ווייל איך האב אריינגעלייגט געשיר און זי איז געשטאנען דארט ווייל זי האט געוואשן די געשיר, איך האב נישט וואס מורא צו האבן. איך האב גענומען א צייטונג און אנגעהויבן ליינען, בערך א האלבע שעה שפעטער איז שוין יעדער אין די גאנצע הויז געשלאפן, איך האב נאך געהאלטן אינמיטן ליינען און איך האב געהערט אז איינער דרייט זיך אין קאך. (מיין שלאף צימער איז געווען אין א אנדערע חלק דירה ווי אלע אנדערע שלאף צימערן און האט געהאט א טיר צום קאך) איך האב פארשטייט זיך אנגעהאט א נאכט העמעד, פארט האב איך מחליט געווען ארויסצושטעקן מיין נאז צו זען ווער עס דרייט זיך אין קאך. איך האב געזען מיין ליבלינג! זי האט זיך געמאכט א טיי. זי האט באמערקט אז איך קוק ארויס, איך בין געווען זיכער אז איך טו שוין ווייטער א עוולה ווייל זי האט שוין אנגעהאט א נאכט העמעד און נישט אנגעהאט קיין זאקן, אבער איך האב גלייך באמערקט אז זי שמייכלט צו מיר. עס איז מיר אריבער אין די ביינער א קעלט און היץ צוזאמען מיין אבר איז געווארן הארט ווי א שטיין אלע מיינע גלידער פון קאפ ביז פיס האבן געטרייסלט פון געשמאק, איך האב געציטערט פון התרגשות. עס איז דאס ערשטע מאל אין מיין לעבן ווי איז זע א הערליכע זיס ציקערדיגע מיידל נאקעט, אנגעטון נאר מיט א נאכט העמעד, איר אינטערהויז האט זיך ארויסגעזען דורך די דינע אלטע אויסגעריבענע נאכט העמד וואס האט אויסגעזען ווי געוואשן פינף הונדערט מאל, די נאכט העמד אליינס האט שוין חוץ אויסגעריבן פון וואשן האט זיך קלאר דערקנט אז עס איז אלט און אויסגעוואקסן, קורץ און שטארק צוגעפאסט צו איר הערליכע קערפער, אויבן ביי די בריסטן האט זיך די קנעפלעך געצויגן גאר שטארק אזוי אז אויב וויל מען קען מען אריינקוקען צווישן די קנעפעלך. זענדיג אז זי איז בכלל נישט ברוגז אז איך קוק און נאך דערצו שמייכלט זי האב איך טאקע געקוקט און טאקע פראבירט אריינצוקוקען צווישן די קנעפלעך כאפנדיג א בליק אויף דאס ביסל פון אירע בריסטן וואס זענען געווען זעבאר
איך האב פאר א סקונדע אראפגענועמן מיינע אויגן פון די בריסטן צו קוקן איר אין די אויגן און זען אויב זי האט באמערקט אז איך האב קוק אריין דירעקט איטער איר נאכט העמעד און עס איז מיר שווער געווארן די אטעם זענדיג אז זי קוקט גלייך צום פלאץ פון מיין אבר וועלכע האט זיך זייער שטארק ארויסגעשטעקט.
מיר זענען ביידע אזוי געשטאנען לאנגע סקונדעס און צום סוף פרעגט זי מיר גאר שטיל "ווילסט א טיי?" איך האב גענטפערט יא אבער איך האב מורא פון דיינע עלטערן, "איך אויך האט זיך גענטפערט" און געזאגט א ווארימע גוט שבת און צוריק געגאנגען צו איר צימער.
איך בין צוריק אריין אין בעט אביסל מיט בושה פון איר און אביסל מיט חרטה פאר מיין נשמה, אבער מיין אבר איז געווען הארט ווי א שטיין.איך האב מיט מיין האנט אראפגעלייגט דעם אבר און עס האט געשפירט בעסער ווי עולם הבא, עס האט אנגעהויבן שפריצן! איך האב געמיינט קודם אז עס איז מי רגלים האב איך פראבירט זיך איינהאלטן, אבער ווי מער לחץ איך האב געלייגט אלץ מער און שטערקער איז דאס געקומען און אלס בעסער האט דאס געשפירט, יעצט האב איך שוין אנגעהויבן פארשטיין וואס איך האב געשפירט ווען איך פלעג זיך אויפוועקן נאך א נאסע חלום...
סוף זמן האבן מיינע עלטערן מיר פארציילט אז זיי גייען מיר טוישן ישיבה צוליב דעם וואס די ישיבה בעט צופיל שכר לימוד, און אויפן קומענדיגען זמן וועל איך לערנען אין א ישיבה אינדרויסן פון שטאט. פארשטייט זיך אז ווען איך האב געטראכט פון מיין קאזינטע איז מיר געקומען צום וויינען, איך וועל זיך דארפן שיידן פון איר... אבער דער באשעפער האט געהאלפן און מיינע עלטערן האבן מיר געזאגט אז זיי האבן אפגעשמועסט מיטן פעטער אז מזמן לזמן וועל איך קענען זיין ביי זיי אויף שבת.
די זמן פון ניסן איז אריבער און איך האב אנגעהויבן דעם נייעם זמן אין א ישיבה ווי די בחורים בלייבן אויף שבת אין ישיבה. דאס ערשטע מאל איך האב געהאט א געלעגענהייט צו זיין נאאכאמאל ביים פעטער איז געווען שבועות. פון דעמאלטס און ווייטער האב איך באקומען ביים פעטער א שלאף צימער אין בעסמענט. געווען איז דאס שבועות, די צווייטע נאכט צען צו צוויי פארטאגס, איך בין געשלאפן אין בעסמענט און עס האט זיך מיר געדאכט אינמיטן שלאף אז איינער רופט מיין נאמען אזוי ווי פון חלום ארויס, אינמיטן שפיר איך ווי איינער כאפט מיך אן ביים פלייצע, אבער איך בין טיף געשלאפן די טאפן שפירט זיך שוין אויף מיינע באקן און אין חלום האב איך אנגעהויבן זען מיין זיסקייט, איך וועק זיך אויף און איך זע טאקע איר שטיין לעבן מיין בעט מיט אירע ווארימע ווייכע הענט אויף מיינע באקן! איך האב זיך געגעבן א ווילדע זעץ אויף נאך זייענדיג פארשלאפן, זי האט זיך דערשראקן און אוועק געכאפט איר האנט, דאס האב איך שוין נישט געוואלט, איך האב זייער ליב געהאט איר האנט אויף מיר און איך בין שוין אויסגעגאנגען אויף דעם אפאר יאר, איך האב א כאפ געטאן איר האנט און געגעבן א שלעפ צו מיר, זיך איז געפאלן אויף מיר, איך האב איר ארומגענומען און געקישט אן אויפהערן, איך האב ביידע פיס ארומגעדרייט איר גוף פון אינטען און מיט ביידע הענט איר צוקוועטשט פון אויבן, ביז זי האט א כאפ געטון איר האנט און ארויף געגלייגט אויף מיין מויל זאגענדיג גאר שטיל "די קישט צו הויעך", "איך האב נישט מורא אז מיין טאטע וועט זיך וועקען ווייל נעכטן איז ער אויפגעווען אגאנצע נאכט ביי תיקון און נאכמיטאג איז ער נישט געשלאפן, מיין מאמע איז גאנצץ א טיפע שלאפער, אבער מען דארף וואטשן". איך בין געווארן אזוי צודרייט אויף איר ספעציעל נאכדעם וואס זי האט קלאר מסכים געווען איך זאל איר קישן און מיין אבר האט אנגעהויבן שפריצן, איך האב זיך פארשעמט פון איר, איך האב מורא געהאט אז זי וועט זיך פארעקלען, אבער איך האב דעמאלטס אויסגעפונען אז זי ווייסט פון זרע צו זאגן זי ווייסט וואס דאס איז און זי האט מיר פארציילט דעם "סוד" פון חתונה האבן און אלע זאכן וואס איך האב נאך נישט געוויסט.
זי האט געפענט אלע אירע קנעפעלך פון איר נאכט העמעד מאכנדיג אירע בריסטן ברייט אפען פאר מיר, איך בין געבליבן זיצן ווי שטים איך האב זיך נישט געקענט רירן, זי איז געווען געשיקט זי האט ארויפגעלייגט איר האנט אויף מיין קאפ צו צוגעפירט מיין מויל גלייך צו אירע ניפלס, איך האב נישט אפגעזאגט און אנגעהויבן נאגן אירע ניפלס ווי א קליין זייגעדיג קינד.
זי האט אויפגעהויבן איר נאכט העמד און איך האב געזען אז זי איז האט שוין געהאט אויסגעטון איר אינטערהויז נאך פאר זי איז געקומען צו מיר.
יעצט האב איך שוין געוויסט אלעס און איך האב איר געפרעגט אויב זי וויל איך זאל אריינלייגן מיין אבר אין איר האט זי מיר געזאגט אז ניין ווייל זי וויל נישט ווערן פאר'שוואנגערט, נאר זי וויל איך זאל איר לעקן מיט מיין צינג, זי איז ארויף אויף מיר איר פנים ביי מיין אבר און מיין פנים ביי איר פעמפער פלאץ זי האט מיר געוויזן ווי אזוי צו לעקן און זי האט גענומען מיין אבר אין מויל און גענאגט פונקט ווי איך האב פריער גענאגט אירע ניפלס. איך האב אין מיין לעבן נישט געהאט געפילט אזוי גוט.
די טאפעריי פון ביידע זייטן און די אפענע שמועסן וועגן מענער פרויען און סעקס איז אנגעגאנגען פאר כמעט צוויי שעה און זי האט מיר געזאגט גוט יו"ט באגלייט מיט... א זיסע ווארימע קוש, און זי איז געווען אזוי מכשפה'איש אז ווען איך האב איר געוואלט צוריק געבן א קיש האט זי מיט א מכשפה'אישע שמייכל געגעבן א צי אוועק איר פנים און געזאגט "גיי אויס פאר מיר" איך לאז דיר מיר נישט צורירן און זי איז צוריק ארויף צו איר בעט.
עס האט מיר גענומען נאך א שעה איינצושלאפן און נאך דריי מאל זיך אויסרייבן (זי האט מיר אויסגעלערעט ווי אזוי זיך אויסצורייבן) ביז איך האב ענדליך פארמאכט די אויגן ווען עס איז שוין געווען לעכטיג אינדרויסן.
ביים סעודת יו"ט צופרי בין געזעצן די גאנצע צייט ווי א קלאץ איך האב נישט געוויסט אויף וועלכע וועלט איך בין, מיין זיסקייט איז געזעצן שיף קעגן איבער מיר מיט א הערליכע קלייד אבער מיין דמיון האט נישט געלאזט מיינע אויגן איר זען מיט די שיינע געפאסטע קלייד און הערליכע בריסטן, מיין דמיון האט מיר געמאכט איך זאל איר זען נאקעט אזוי ווי נעכטן נאכט.
נאכמיטאג האב איך זיך אין בעט אויסגעריבן נישט ווייניגער ווי נאך פיר מאל. און צופרי נאך יו"ט בין איך שוין געווען אויפן וועג צוריק אין ישיבה.
עד כאן פרק א' פון ווי האט זי געוויסט אזוי אינג אלע זאכן? פארוואס האט זי נישט מורא געהאט פון מיר? ווי אזוי האט זי געוויסט אז זי קען אויסטון איר הויזן פאר זי איך נאך אפילו געקומען צו מיר? ווען איז געווען דאס נעקסטע מאל איך האב מיט איר געמאכט א לעבן? ווען און ווי אזוי איז געווען דאס לעצטע מאל איך האב מיט איר געמאכט א לעבן? וואס האט פאסירט נאך איר חתונה? וואס האט פאסירט נאך מיין חתונה? און אלע קשיות וועלן פארעטפערט ועורן אין פרקים ב' ג' ד' און ה'
איך ענטפער אפאר מאל אין טאג אויף אישיס אז די מעשה איז אמת, עס איז גוט ארויסגעקומען נישט ווייל איך בין א מעכטיגע שרייבער נאר ווייל איך האב געשריבן נאר דעם אמת און אויך די געפילן וואס איך האב דעמאלטס געהאט. צוליב דעם וואס איך שרייב א חלק פון מיין לעבנס געשיכטע קען פאסירן אז איך וועל ווערן פארשלעפט פון די געפילן און לויפן פון איין תקופה צו א צווייטן און קען אויך זיין איך וועל אויסלאזן געוויסע פרטים צו וואס איך וועל שפעטער צוריק קומען אויך קען זיין אז איך וועל עטליכע מאל איבער'חזר'ן די זעלבע פרטים.
זי איז נאך היינט א הערליכע מיידל אבער זעלבסט פארשטענדליך אז זי איז יעצט נאכן דיליווערן אפאר קינדער נישט דאס זעלבע ווי אלס מיידעלע. זי איז דאן געווען שיין אזא מין שיינקייט וואס האט נישט קיין ווערטער, ווען יענער זאגט אויף א מיידל אז זי איז שיין ווי די לבנה איז דאס מיידל א מאנקי קעגן מיין ליבלינג. א פנים פון א דאלי, מען האט נישט געדארפט אפילו אנכאפן די הויט צו שפירן די ווייכקייט. געשמעקט האט זיך אלעמאל פריש, אירע בריסטן זענען געווען אריינצובייסן, הערליך גרויס (נישט ריזיג) זי איז אלעמאל געגאנגען מיט א גלייך רוקן און דאס האט געמאכט די בריסטן זאל שטיין מיט איר גאנצע פראכט, באמת בא'טעם'ט. אינטער די בריסטן איז זי געווען דאר ווי א שטעקן און דערנאך איז איר גוף צוריק ארויס, אירע פיס האבן א הערליכע שעיפ. און איר גאנצע וועזן שרייט "איך בין א פרוי" זי זעצט זיך ווי א פרוי און שטעלט זיך ווי א פרוי רעדט לאכט און שמייכלט ווי א פרוי בקיצור הייס הייס הייס. אפילו א מלאך וואלט געשפריצט פאר איר אויב האט ער א אבר. (צו מיין מזל איז זי זייער א ערליכע און חוץ פון מיר מיט איר מאן דארף זי נישט נאך מענער, ווען יא וואלט זי ווי גרויס די יאר איז נישט געהאט צייט אנצוטין איער הויזן).
מיין ליבשאפט צו איר איז נישט געווען סעקס, איך האב איר ליב געהאט פון טיפסטן הארצן און איך בין געווען גרייט זיך צו לאזן הרג'ענען פאר איר אסאך פאר איך האב בכלל געוויסט פון סעקס. אין פשוטע ווערער, איך האב איר ליב געהאט. איך האב זיך אסאך געדמיונט פון איר ווען איך בין נישט געווען לעבן איר, ווען איך האב זיך אויסגעריבן סיי ווי עס זאל נאר נישט זיין אין בעט צו אין טוילען אדער מקוה און אפילו שפעטער ווען אנדערע בחורים האבן מיר אויסגעריבן האב איך נאר געדמיונט פון איר. פארשטענדליך אז ווען איך האב פון איר געדמיונט האב איך נישט געהאט קיין שום פראבלעם צו קומען אפילו צען מאל א טאג (איך געדענק אז איך האב זיך אפאר מאל צוריבן אויף אזוי ווייט אז עס האט זיך מיר געפענט פלייש).
ווען איך האב זיך דערנענטער צו די יארגאנג פון שידוכים האב איך נאר געדמיונט פון איר, איך האב זיך געדמיונט ווי אזוי עס וועט אויסזען די נאכט נאך די חתונה, איך האב זיך געדמיונט פון מיין חלום מיט וואס איך האב זיך געשלעפט אסאך יארן, איך האב געפייגערט צו שלאפן מיט איר צוזאמען, איר ארומנעמען דאס שטערקסטע וואס איך קען און אזוי דורכשלאפן די נאכט. איך האב איר אזוי שטארק ליב געהאט אז ווען איך האב געוויסט אז איך גיי זיך טרעפן מיט איר איז מיין אבר געווען הארט שעות אויף שעות ביז די אייער האט וויי געטין. איך וואלט זיך געקענט אויסרייבן אין צוויי סקונדעס אבער אויב איז געווען א ספק ספיקה אז איך וועל זיך קענען מיט איר מייחד זיין (יא יחוד) האב איך איינגעהאלטן די זרע פאר איר... רוב מאל האב איך טאקע נישט זוכה געווען זי זאל מיר מוציא זרע זיין אבער פאר די פאר מאל ווען עס איז יא געלונגען מיר זאלן האבן די געלעגענהייט זיך צו באהאלטן צוזאמען האט זיך אלעס געלוינט.
במשך די גאנצע צייט האב איך איר קיינמאל נישט בועל געווען, זי האט מיר אלעמאל געמאכט א עונג רוחני און א טעם גן עדן, אויב איז געווען צייט האט זיך געפאדערט זרע (זי פלעגט מיר זאגן, ווען איך זע דיר שפריצן שפיר איך דאס אין אלע מיינע ביינער מיין בויך דרייט זיך איבער פון געשמאק) איין מאל געדענק איך האט זי מיר מוציא זרע געווען פינף מאל אין א משך פון צוויי שעה. אבער זי האט נישט געוואלט איך זאל לאזן די זרע קומען אין איר און איך האב אויך נישט געוואלט זי זאל ווערן פארשוואנגערט. איך האב אפילו נישט אריינגעלייגט די אבר מורא האבענדיג אז אפילו איין טראפ קען איר מאכן שוואנגען. אבער דימיונען פון אריינלייגן אין איר מיין אבר און שפריצען אריין אין איר בויך פון דערין איז געווען אזוי הייס אז ווען איך בין נאס געווארן אינמיטן שלאף איז דאס געווען פון אזא חלום.
יעצט האב איך שוין געוויסט פון א קאנדאם, און דא האבן מיינע מחשבות און געפילן מיר גענצליך איבערגענומען. עס איז געווען אין איינע פון די זמנים ווען איך גיי איר זען, איך האב נאך נישט געוויסט אויב איך וועל איר קענען פארציילן וועגן די קאנדאמס און זיכער האב איך נישט געקענט וויסן פאראויס אויב עס וועט אונז געלונגען זיך מייחד צו זיין. אויך האב איך נישט געוויסט אויב מיט קאנדאמס וועט זי יא מסכים זיין אדער אפשר גאר לייגט זי אפ בעילה פאר איר חתונה און איר עוועטועלער מאן. איך האב זיך פארשאפט קאנדאמס (א פרשה פאר זיך פארמישט מיט אסאך זרע ועוד חזון למועד) ווייל וואס איז זיכער איז זיכער.
Re: מיין ישיבה יארען.
נאכדעם ווינדערט מען סיך פארוואס די חביגים זענען טזוי מקפיד אפציטיילן זכרים פין נקבות
Re: מיין ישיבה יארען.
דיקדיק רשי, נאך אזאלכע שטורמישע בחור'ישע יארן, וויאזוי קענסטו זיך איינהאלטן אלס יונגערמאן???!!! 