פרייטאג פעברואר 26, 2016 3:25 pm#322746
די כח פון שלשול...
לעצטענס איז מיר אויסגעקומען זיך משתלשל צו זיין מיט א שלשול שנשתלש בשלש שלשולים, א שלשול וואס איז מכפר אלע עונות פון אלע גלגולים, א שלשול וואס שפירט זיך ווי זי שוועבט איצטער העכער היראשימע, א שלשול וואס מאכט חוזק פון גאז מאסקעס, א שלשול וואס זאגט איים העיר טו סטעי פאר סאם ווייל, א שלשול וואס מיינט אז מיינע געדערים זענען א וואסער סלייד ווי מ'קען איבערגיין עד כלות הנפש, א שלשול וואס מאכט מיר שפעטן פון מיין ווייב'ס אזויגערופענע חבלי לידה, א שלשול וואס קוקט מיר און פנים אריין און זאגט מיר 'לאמיר זעהן דו גרויסע צעלייגער, טוה מיר עפעס', א שלשול וואס מאכט אז תשובה מיראה זאל מיר זיין א מלתא זוטרתא, א שלשול וואס זאגט מיר 'קומענדיגס מאל העסטו טראכן פארן ארייננעמען עפעס אין פיסק', א שלשול וואס מאכט מיר זיך שאקלען ווי די קרעטשניפער'ס לולב, א שלשול וואס באצווינגט מיר צו דערקלערן טיעף אינמיטן דעם געשמאקן פארברענג א 'יציאת חירום', א שלשול וואס ברענגט מיר ארויף דעם מאמר 'אוי לי אם אלך לביה"כ אוי לי אם לא אלך', א שלשול וואס קומט אראפ אחת לשבעים שנה, א שלשול וואס זאגט מיר אז כ'האב אויך א כח הדיבור אין מיינע געדערים, א שלשול וואס מאכט מיר פיהלן ווי א ראצער וואס ווארט די מאמע זאל אים קומען צוהילף, א שלשול וואס מאכט מיר מקנא זיין די שוכבי עפר, א שלשול וואס קען נישט קיין וועגן, א שלשול וואס דערמאנט מיר עפעס א טייטש אויף 'יציאת מצרים', א שלשול וואס שפאלט דורך אלע הימלען מיט זיינע דינערן, א שלשול וואס א בחור אינמיטן בעשוי וואלט אויסגעגאנגען פון דעם מרוב בושה וחרפה, א שלשול וואס די עובדי פעור וואלטן געאפערט א בעלאנע אראפצודראפן דעם משא דארטן, א שלשול וואס בשעה שבעליו כורע לפטרו נשבע שלא יזקק למסעדות עוד, א שלשול וואס מאכט מיר טראכטן אויב איך בין דער איינציגער וואס מאכט אזאנע מאדנע פוקסן אין ביה"כ, א שלשול וואס האט מיר געמאכט פארגעסן דעם אויספיר פונעם אשכול...