דינסטאג מערץ 08, 2016 8:46 pm#323669
רבי שלמ'קע זעווהילער'ס קעצעלע
אין יאר תרפ"ו האט דער געוועזענער רב פון זוועהיל, אוקראינע, הרב שלמה גאלדמאן ז"ל, זיך אריבערגעצויגן קיין ארץ ישראל. ער איז באקאנט געווארן אויף דעם נאמען פון זיין שטעטל און רבנות "רבי שלמ'קע זעווהילער". ער איז נפטר געווארן אין יאר תש"ה.
רבי שלמ'קע איז געווען באקאנט מיט זיין פשטות און איידלקייט, און זיין גוט הארץ. ער איז לכתחילה געקומען קיין ארץ-ישראל ווי א פשוט'ער איד, זאגנדיג פאר זיין אייניקל ביים דערגרייכן דעם בארטן פון יפו, "מיר ווארפן אריין די ראביסטעווע אין ים." מיר ווילן זיך דא אנשטעלן אויף איין אינטערעסאנטער פונקט פון זיין לעבן, וואס איז נישט צו באקאנט.
רבי שלמ'קע האט פארמאגט א קעצעלע וואס ער האט ליב געהאט אהבת נפש. דאס קעצעלע האט געוואוינט ביי אים אין שטוב, ער האט עס כסדר געפיטערט און זיך משתעשע געווען דערמיט. דאס קעצעלע לעומתו האט אויך שטארק ליב געהאט רבי שלמ'קען.
איינמאל האט א גרופע קינדער פארטריבן דאס קעצעלע. ווען רבי שלמ'קע איז אהיימגעקומען צו מנחה און געזען אז זי איז נישט דא, האט מען אים געזאגט אז מען האט איר פארטריבן. רבי שלמ'קע האט דאן קאטעגאריש רעאגירט, "איך גיי נישט צו מנחה ביז מען ברענגט איר צוריק!" אמאל ווען דאס קעצעלע איז קראנק געווען, האט מען געזען רבי שלמ'קע זאגן תהילים פאר איר רפואה שלימה.
אמאל האט פאסירט אז רבי שלמ'קע האט זיך אויפגעוועקט פון שלאף און האט געבעטן זיין מקורב אז ער זאל אים ברענגען א ספר צום בעט. דער מקורב האט זיך דערשראקן אז אפשר שפירט ער זיך נישט גוט, און ער קען נישט אראפגיין פון בעט. אבער רבי שלמ'קע האט אים בארואיגט און מסביר געווען אז ער קען נישט אראפגיין פון בעט ווייל זיין קעצעלע איז איינגעשלאפן נעבן בעט, און "אז איך וועל אראפגיין וועט זי זיך אויפוועקן."
נאך רבי שלמ'קעס פטירה איז דאס קעצעלע געבליבן וואוינען אין שטוב, און זי איז אומגעקומען אין תש"ח פון א באמבע. געוויסע חסידים האבן אפגעגעבן דעם כבוד אחרון פאר'ן רבי'נס קעצעלע און האבן איר מקבר געווען.
רבי שלמ'קע איז געווען באקאנט מיט זיין פשטות און איידלקייט, און זיין גוט הארץ. ער איז לכתחילה געקומען קיין ארץ-ישראל ווי א פשוט'ער איד, זאגנדיג פאר זיין אייניקל ביים דערגרייכן דעם בארטן פון יפו, "מיר ווארפן אריין די ראביסטעווע אין ים." מיר ווילן זיך דא אנשטעלן אויף איין אינטערעסאנטער פונקט פון זיין לעבן, וואס איז נישט צו באקאנט.
רבי שלמ'קע האט פארמאגט א קעצעלע וואס ער האט ליב געהאט אהבת נפש. דאס קעצעלע האט געוואוינט ביי אים אין שטוב, ער האט עס כסדר געפיטערט און זיך משתעשע געווען דערמיט. דאס קעצעלע לעומתו האט אויך שטארק ליב געהאט רבי שלמ'קען.
איינמאל האט א גרופע קינדער פארטריבן דאס קעצעלע. ווען רבי שלמ'קע איז אהיימגעקומען צו מנחה און געזען אז זי איז נישט דא, האט מען אים געזאגט אז מען האט איר פארטריבן. רבי שלמ'קע האט דאן קאטעגאריש רעאגירט, "איך גיי נישט צו מנחה ביז מען ברענגט איר צוריק!" אמאל ווען דאס קעצעלע איז קראנק געווען, האט מען געזען רבי שלמ'קע זאגן תהילים פאר איר רפואה שלימה.
אמאל האט פאסירט אז רבי שלמ'קע האט זיך אויפגעוועקט פון שלאף און האט געבעטן זיין מקורב אז ער זאל אים ברענגען א ספר צום בעט. דער מקורב האט זיך דערשראקן אז אפשר שפירט ער זיך נישט גוט, און ער קען נישט אראפגיין פון בעט. אבער רבי שלמ'קע האט אים בארואיגט און מסביר געווען אז ער קען נישט אראפגיין פון בעט ווייל זיין קעצעלע איז איינגעשלאפן נעבן בעט, און "אז איך וועל אראפגיין וועט זי זיך אויפוועקן."
נאך רבי שלמ'קעס פטירה איז דאס קעצעלע געבליבן וואוינען אין שטוב, און זי איז אומגעקומען אין תש"ח פון א באמבע. געוויסע חסידים האבן אפגעגעבן דעם כבוד אחרון פאר'ן רבי'נס קעצעלע און האבן איר מקבר געווען.