ווי אלט דארף מען זיין צו זיין פאררעכנט ווי א "מענטש"

אין אמעריקע איז דא א פייערדיגע דעבאטע צווישן די רעכטע און לינקע בנוגע "אבארשן". צי זאל מען לאזן פרויען אבארטן אן עיבור וואס געפונט זיך ביי זיי, צי נישט. די רעכטע, הויפטזעכליך קריסטן, שטיצן דעם געדאנק פון זייער רעליגיע אז דער עיבור באקומט דעם שוויות פון א "מענטש" פון "קאנסעפשאן" - דאס הייסט די רגע וואס דער "פיטוס" פאנגט זיך אן צו אנטוויקלען בלויז שעות נאכ'ן געשלעכטליכן אקט.

לויט זיי באקומט די צוזאמענשטעל פון דעם זכר'ס ספערמע און די נקיבה'ס ביצה א באלדיגן חלק אלוק ממעל, און זיין הפלה דארף פאררעכנט ווערן פונקט ווי מארד. די וואס זענען מער לינק האלטן אז אן עיבור איז נישט קיין מענטש, און האבן פארשידענע מיינונגען באזירט אויף סייענס און געפילן ווען דער עיבור קען שוין פאררעכנט ווערן ווי א מענטש, און ווען עס באקומט רעכטן ווי א מענטש. מאנכע האלטן אז נאך א סכום פון חדשים במעי אמו, ווען דער עיבור באקומט שוין א צורה פון א מענטש און האט שוין די מעגליכקייט פון לעבן אויב מ'נעמט עס ארויס, ערשט דאן הייסט עס א מענטש און מ'טאר דאס נישט "ערמארדן". אנדערע האלטן אז דער עיבור הייסט נישט קיין מענטש ביז'ן געבורט ממש.

רעליגיעזע אידן האבן א גאנץ מעסיגע שטעלונג אין דעם ענין. לויט חז"ל אין מס' יבמות איז אן עיבור אין די ערשטע וואכן "מיא בעלמא" - בלויז וואסער, און אוודאי איז נישט דא קיין שום פראבלעם צו אבארטירן וואסער. אפילו שפעטער אין די ימי העיבור איז הלכה אין מס' נדה היבש לינק מיט'ן דערקלערן אז אן עיבור האט נישט די זעלבע רעכטן ווי א "מענטש", און חז"ל טוען טאקע אייביג הייבן די מאמע'ס רעכטן איבער דעם עיבור'ס. אפילו סעקונדעס פאר'ן געבורט, פסק'ענען חז"ל אין מס' אוהלות, "האשה שהיא מקשה לילד, מחתכין את הוולד במעיה ומוציאין אותו איברים איברים, מפני שחייה קודמין לחייו." צו דעם האבן די פוסקים שעפעריש דערקלערט אז אין יעדן פאל פון א סכנה קען דער עיבור פאררעכנט ווערן ווי א "רודף" אויף דער מאמענ'ס לעבן, און דערפאר מעג מען עס אומברענגען. דער דאזיגער "לופהאול" גיט פאר פוסקים בויגזאמקייט צו קענען מתיר זיין אבארשן אין פילע פעלער.

אבער לאמיר די אלע שיטות לייגן אין א זייט. לאמיר פרובירן אליין צו דערשפירן, ווען ווערט א מענטש א מענטש? דאס קינד וואס איז נאך במעי אמו און 10 מינוט שפעטער איז שוין אינדרויסן, האט זיך גארנישט געטוישט אין דורכאויס דעם געבורט. טא, וואס מאכט עס יעצט פאר א מענטש? און לאמיר טראכטן אין א פאל וואס א בעיבי וואס איז צוויי טאג אלט באדראעט דעם לעבן פון א 15-יעריג בחור. איז נישט גאנץ קלאר אז דעם בחור'ס טויט איז פיל ערגער ווי דעם קינד'ס? דער בחור איז א בר שכל, אנטוויקלט, האט קשרים און שייכות אין דער וועלט, משא"כ דאס בעיבי איז גארנישט אנדערש ווי א קוים-געבוירענע בהמה, און אפילו דער צער פון די עלטערן וועט נישט זיין אזוי גרויס.

אפשר קלונגט עס ראדיקאל, אבער אין מיינע אויגן איז א מענטש א מענטש ווען ער האט שוין דעם מותר האדם מן הבהמה. א בעיבי פאנגט אן צו ווערן א מענטש ביי די זעקס חדשים ווען עס פאנגט אן צו האבן א שייכות מיט די עלטערן, און פאנגט אן ווייזן סימנים פון אינטעליגענץ. אפילו דאן קען מען דן זיין צי עס איז שוין אין כלל פון א מענטש און צי מ'קען נישט ווארטן נאך א יאר ביז עס קומט צו צו א מער באדייטפולן שטאפל פון אינטעליגענץ און קאמוניקאציע.

דער שרייער וועט שרייען אז מיר גייען דא אויף א שרעקליך סכנה'דיגן וועג. אויב ווילן מיר דן זיין אויף דעם שטאפל פון אינטעליגענץ, זאלן מיר דוחה זיין נפש מפני נפש אויב ס'איז א קינד פון 5 יאר לעומת א מענטש פון 25 יאר? אויב זאלן מיר אנפאנגען שאצן וועלכער מענטש איז ווערד באטראכט צו ווערן ווי א "מענטש", וועלן מיר צוקומען צו קענען טאלערירן מערדער וועלכע קומען מיט תירוצים אז יענער איז נישט געווען מער ווי א בהמה.

אלזא איך שלאג נישט פאר אז די געזעצן פון לאנד זאלן געטוישט ווערן. עס איז מסתמא וויכטיג אז דאס געזעץ זאל באטראכטן דעם מארד פון אן איין-טאגיקן בעיבי פונקט ווי דעם מארד פון א 30-יעריגן מענטש, אבער איך פרעג דא די פראגע אז יעדער זאל פאר זיך טראכטן: ווען ביסטו באקוועם צו דערקלערן א מענטש פאר א מענטש?

וויאזוי קען מען דאס שאצן? ווען איז דאס נוגע?

לאמיך אייך פרעגן אזוי: וואס איז אויב א בעיבי פון א טאג אלט דארף א נירן-איבערפלאנצונג - וואלט איר מנדב געווען אייער ניר? איך קען אייך זאגן בפה מלא אז איך וואלט נישט מנדב געווען מיין ניר. איך האלט נישט אז מ'דארף אנווענדן יעדן מיטל אין דער וועלט צו ראטעווען א בעיבי וואס האט זיך נישטאמאל אנגעהויבן אנטוויקלען. ווי אלט יא? 6 חדשים, 18 חדשים, דריי יאר? כ'ווייס אליין נישט. דאס איז ביי מיר ברור אז יעדער מענטש פון 2.5 יאר אלט און עלטער (חוץ גאר אלטע מענטשן) האט ביי מיר דעם זעלבן שוויות, און כ'וואלט פאר זיי אלע אנגעוואנדן יעדן מיטל וואס איך קען צו ראטעווען זייער לעבן - אריינגערעכנט מנדב זיין מיין ניר. אבער אונטער 2.5 יאר ווייס איך נישט וואס איך האלט געטון. כ'בין שטארק נוטה אז פאר א 2-יעריג קינד וואלט איך יא געגעבן א ניר. אבער וואס איז אויב כ'האב אן אויסוואל צווישן א 2-יעריג קינד און א 12-יעריג קינד? כ'מיין אז כ'וואלט ענדערש געגעבן פאר דעם עלטערן.

אן אריינגיין אין דיין זייער גליטשעדיגע נקודה, וויל איך אבער יא מגיב זיין צו דיינע ווערטער אז

העניך האט געשריבן:אפילו שפעטער אין די ימי העיבור איז הלכה אין מס' נדה היבש לינק מיט'ן דערקלערן אז אן עיבור האט נישט די זעלבע רעכטן ווי א "מענטש", און חז"ל טוען טאקע אייביג הייבן די מאמע'ס רעכטן איבער דעם עיבור'ס. אפילו סעקונדעס פאר'ן געבורט, פסק'ענען חז"ל אין מס' אוהלות, "האשה שהיא מקשה לילד, מחתכין את הוולד במעיה ומוציאין אותו איברים איברים, מפני שחייה קודמין לחייו." צו דעם האבן די פוסקים שעפעריש דערקלערט אז אין יעדן פאל פון א סכנה קען דער עיבור פאררעכנט ווערן ווי א "רודף" אויף דער מאמענ'ס לעבן, און דערפאר מעג מען עס אומברענגען.

דאס קומט נישט ווייל ער האט ווייניגער רעכטן פון א מענטש, נאר פונקט פארקערט ווייל ער ווערט שוין גערעכנט ווי א מענטש האט ער די מענטשליכע הלכה פון א רודף.

אינטרעסאנט אז פאר די קאנסערוויעשאן אף פעמילי לייף, ספציעל אין דער היינטיגער ארגינייזד רעליגיע פארעם, איז מצד אחד דא אן אינטערעסע פאר 'קאנסעפשאן' ווי דו רופסט עס אבער מצד שני א פרא אבארשען אטיטוד, צוליב א פאסעבליטי פון א טשיטינג סינאריאו, וואס איז נאך א פאקט אין לעבן וואס מ'ברויך אקאונטן פאר.

Sent from my SM-G903F using Tapatalk

א קליינע הערה: מפיל זיין מיא בעלמא איז אבער לויט געוויסע איסור זרע לבטלה.

געוואלדיג האט געשריבן:אן אריינגיין אין דיין זייער גליטשעדיגע נקודה, וויל איך אבער יא מגיב זיין צו דיינע ווערטער אז

העניך האט געשריבן:אפילו שפעטער אין די ימי העיבור איז הלכה אין מס' נדה היבש לינק מיט'ן דערקלערן אז אן עיבור האט נישט די זעלבע רעכטן ווי א "מענטש", און חז"ל טוען טאקע אייביג הייבן די מאמע'ס רעכטן איבער דעם עיבור'ס. אפילו סעקונדעס פאר'ן געבורט, פסק'ענען חז"ל אין מס' אוהלות, "האשה שהיא מקשה לילד, מחתכין את הוולד במעיה ומוציאין אותו איברים איברים, מפני שחייה קודמין לחייו." צו דעם האבן די פוסקים שעפעריש דערקלערט אז אין יעדן פאל פון א סכנה קען דער עיבור פאררעכנט ווערן ווי א "רודף" אויף דער מאמענ'ס לעבן, און דערפאר מעג מען עס אומברענגען.

דאס קומט נישט ווייל ער האט ווייניגער רעכטן פון א מענטש, נאר פונקט פארקערט ווייל ער ווערט שוין גערעכנט ווי א מענטש האט ער די מענטשליכע הלכה פון א רודף.

גראדע אין חז"ל שטייט קלאר אז אן עיבור האט נישט קיין דין נפש. די אויפטו פון "דין רודף" שטייט ערשט אין די ראשונים, דוכט זיך דער רמב"ם. געוויסע אחרונים פרעגן טאקע צו וואס פעלט אויס דעם דין רודף אויב לויט חז"ל האט דער עיבור סיי ווי נישט קיין דין נפש.

מקור?

און די נשמה קומט אויך בשעת'ן געבוירן ווערן

די נשמה איז pending די 9 חדשים ?
ארבעים יום קודם יצירת הולד איז יענע מינוט ווען עס טרעפט זיך צוזאם די ספערם מיטן ביצה איז שוין דא א שידוך.
ווייל יצירת הולד איז יום ארבעים פון די ניין חדשים

דאס איז נאר אויב די שידוך איז שוין געבוירן דעמאלטס

גמרא סנהדרין צב.
א"ל אנטונינוס לרבי נשמה מאימתי ניתנה באדם משעת פקידה או משעת יצירה א"ל משעת יצירה א"ל אפשר חתיכה של בשר עומדת שלשה ימים בלא מלח ואינה מסרחת אלא משעת פקידה
און רש"י איז מסביר אז שעת פקידה מיינט "פקידה - משעה שהמלאך פוקד הטיפה ומביאה לפני המקום מה תהא עליה כדאמרינן בפרק כל היד במסכת נדה מיד נזרקה בו נשמה וחיות"

העניך האט געשריבן:
לאמיך אייך פרעגן אזוי: וואס איז אויב א בעיבי פון א טאג אלט דארף א נירן-איבערפלאנצונג - וואלט איר מנדב געווען אייער ניר? איך קען אייך זאגן בפה מלא אז איך וואלט נישט מנדב געווען מיין ניר. איך האלט נישט אז מ'דארף אנווענדן יעדן מיטל אין דער וועלט צו ראטעווען א בעיבי וואס האט זיך נישטאמאל אנגעהויבן אנטוויקלען. ווי אלט יא? 6 חדשים, 18 חדשים, דריי יאר? כ'ווייס אליין נישט. דאס איז ביי מיר ברור אז יעדער מענטש פון 2.5 יאר אלט און עלטער (חוץ גאר אלטע מענטשן) האט ביי מיר דעם זעלבן שוויות, און כ'וואלט פאר זיי אלע אנגעוואנדן יעדן מיטל וואס איך קען צו ראטעווען זייער לעבן - אריינגערעכנט מנדב זיין מיין ניר. אבער אונטער 2.5 יאר ווייס איך נישט וואס איך האלט געטון. כ'בין שטארק נוטה אז פאר א 2-יעריג קינד וואלט איך יא געגעבן א ניר. אבער וואס איז אויב כ'האב אן אויסוואל צווישן א 2-יעריג קינד און א 12-יעריג קינד? כ'מיין אז כ'וואלט ענדערש געגעבן פאר דעם עלטערן.

א עקל און א גרויל.

ווען מען פרעגט מיר, וואלט איך געזאגט אז דאס באלאנגט הינטערן פארהאנג.

כ'פרוביר צו טראכטן וואס עס שטערט דיר, ATUB @בת קול ATUB , און כ'שפעקוליר אז אין דיינע אויגן קוקט דאס אויס ווי גלייכגילטיגקייט צו דעם מענטשליכן לעבן. אפשר האסטו אליין א בעיבעלע, און דו טראכסט ווי שטארק דו האסט איר ליב, און מיינע קאלטע ווערטער גריזשען אין דער נשמה. כ'פארשטיי דיר, אבער מיין נקודה בלייבט נאך אמת, און עס איז ווערט צו שענקען דערפאר אביסל מחשבה. איך האב אויפריכטיג ערקלערט אז איך בין גרייט צו שענקען מיין ניר צו ראטעווען א לעבן פון א פרעמדן מענטש, אבער כ'וואלט עס נישט געטון פאר א גאר יונגע בעיבי וואס האט נאך ניטאמאל געכאפט אויף וועלכן עולם עס האט געלאנדעט. וואלט איר געווען גרייט צו שענקען א ניר פאר א פרעמדן בעיבי פון איין טאג אלט?

וואספארא שייכות האט אינטעליגענץ מיט דעם שווייות פון לעבן?

מארד איז נאר א פארברעך ווייל דער מענטש איז קלוג? ס'הייסט א מח קראנקע מענטש איז זיין לעבן ווערטלאז?

די לעבן פון א מענטש איז א פריווליגיע וואס דער מענטש פארמאגט און קיינער האט נישט קיין רעכט מיט דעם ארומצושפילן. וועם גייט אן וויפיל אייקיו ער האט?

ראטעווען א לעבן האט גארנישט צוטוהן מיט וויפיל די ארומיגע וועלן ווייטאגן נאכן טויט, אדער ווי חשוב דער אינדעווידואל איז, סאיז בלויז די איינע פאקט אז דער מענטש גייט פארלירן זיין גרעסטע פריוולידש וואס ער האט אויף דעם וועלט און דערנאך איז אלעס געענדיגט. און יעדער איז ענטייטעלד צו דעם מיט א הונדערט פראצענטיגע גלייכבארעכטיגקייט!

אויב מאראל פארלאנגט א געוויסע שריט צו ראטעווען א מענטש איז קיין חילוק צווישן א פופציג יעריגער צו איין טאג אלט.

כ'האב נישט בארירט די פראגע וועגן מארד, און כ'האב אויך נישט בארירט די פראגע צי מ'דארף ראטעווען אן איין-טאגיקע מענטש (יא, מ'דארף). כ'האב געפרעגט וועגן מנדב זיין א ניר וואס קיינער איז נישט מחויב צו טון פאר קיינעם, אבער דאך זענען מענטשן גרייט עס צו טון (ואני בתוכם). בעט איך דיר נאכאמאל צו ענטפערן אויף דער פראגע צי דו וואלטסט אוועקגעגעבן דיין ניר פאר א בעיבי פון איין טאג אלט.

אויב בין איך גרייט צו שענקן א ניר איז הונדערט פראצענט נישט קיין חילוק צו פאר א אן ערוואקסענעם אדער פיצל קינד.

ציל=ראטעווען א מענשטליכע לעבן.

אפשר מיינט העניך צו זאגן אז ווי עלטער א מענטש איז, אלס מער קאנטשעס איז ער איבערן מושג פון לעבן, ולכן אודאי אז פאר ביידע קומט צו לעבן, עכ"ז ביי וועם עס וועט זיין א שטערקערן אפעקט אויף זיין קאנטשעס מח איבער זיין העדר החיות איז פשט אז ער פארמאגט אין זיך מער חיות, ולכן וואלט איך מסכים געווען מיט העניך.

נעם א דוגמא, איינער איז אין א קאומא פאר די רעסט אוו היס לייף ווערסוס אן אקטיווער מענטש וואס לעבט געהעריג איינער גייט שטארבן און איינער נישט, וועם וואלט איר אויסגעוועלט? און פארוואס? והיינו טעמא דשופר כו'.

בעל מדות האט געשריבן:ווען מען פרעגט מיר, וואלט איך געזאגט אז דאס באלאנגט הינטערן פארהאנג.

ווען איר פרעגט מיר, וואלט איך געזאגט אז דאס באלאנגט אין ערגעץ נישט.

וכדומה.. האט געשריבן:אויב בין איך גרייט צו שענקן א ניר איז הונדערט פראצענט נישט קיין חילוק צו פאר א אן ערוואקסענעם אדער פיצל קינד.

ציל=ראטעווען א מענשטליכע לעבן.

קאנגראטולאציעס! מיר האבן באקומען דעם ערשטן ענטפער.

דער אמת איז אז אין דעם שמועס וואלט מען אויך געדארפט דערמאנען דעם הלכה'דיגן ענין פון "נפל", אז א קינד ווערט נאך נישט באטראכט ווי א געהעריגער מענטש ביז נאך דרייסיג טעג.

אבער מיין פראגע איז אויך גילטיג אויף א קינד וואס איז 31 טעג. ווען איך וויל געבן א ניר פאר א מענטש טראכט איך פון דעם מענטש, ווי ער/זי מוטשעט זיך, ווי ער האט יסורים, ווי ער פארשטייט זיין מצב, און לעכצט נאך א ישועה. עס איז נישט א פשוט'ער רצון און עסקנות צו "ראטעווען לעבן" - עס איז הארץ-גערירעניש וואס טרייבט אריינצוטרעטן אין יענעמ'ס צרה און אויפלייכטן דאס לעבן. ביי א פיצל קינד איז דאס אלעס נישטא, דאס קינד ווייסט נישט און פארשטייט נישט. אמת, די עלטערן האבן גרויס צער און יסורים, אבער אפילו זיי אליין וועלן ברבות הימים כמעט פארגעסן פון דעם קינד אויב עס גייט חלילה אוועק פון דער וועלט.

פון די אנדערע זייט קענסטו זאגן אז דיין ניר פאר א קליין קינד וועט געבן א לעבן פון גאנצע אכציג יאר

העניך, דו האסט קינדער?

קוקט נישט אויס
איך האב אין מיין לעבן נישט געהערט אייעם אזוי רעדן
העניך עס פאסט נישט פאר דיר

דיין ניר פיט סיי ווי נישט אינעם קינד

רבותי, הערט אויף צו רעאגירן אויף אזא אונגארישע אווערלי סענטימענטאל אופן. לאמיר נישט פארגעסן אז גענוג מאל אין היסטאריע, כשאנדרלומוסיה בא לעולם, האבן מענטשן געדארפט מאכן ענליכע טשויסעס. איך בין אויך בטוח אז אויב מאכט זיך א סימילער מעשה אין העניך'ס משפחה וועט ער אויך ריעקטן עמאשענלי דערצו. דא שמועסט ער נאר אויס לאגיש און באנוצט זיך מיט אזא דוגמא כדי לסבר את האוזן אבער אינאמת'ן קען די זעלבע קאנצעפט פון א דילעמע אויך אקטועל זיין ביי נישט אזעלכע הארבע סינאריאוס.

על דרך אחר קען מען אפשר ענטפערן העניך'ס קאנאנדראם אזוי: וועלכע יארן פון א מענטש זענען די פרייליכסטע זיינע? הוי אומר די יארן אין וועלכע ער האט די ווינציגסטע שכל, נו אפשר זאגט מען אז דער בעיב'ס לעבן צו ראטעווען איז וויכטיקער ווי דער וואס איז עלטער. איבערהויפט אז דער צוועלעף יעריג'ס תכונת הנפש איז שוין אויסגעבויעט לויט אלע פסיכילאגן - אויפ'ן לעבן. משא"כ דער צוויי יאריגס, און כש"כ דער איין טאגיקס, מיט דעם ניר וואס דו ביסט מנדב, נישט נאר ראטעוועסטו אים זיין לעבן, נאר דו באקומסט א שאנס מיט'ן ניר אים אויסצופארעמען מיט וויפיהל נורטשור (ווס נעיטשער) קען פראמיסן. קוקט מען אויף דיינע געפיהלן צו התחייבות'ן אדער וויפיהל דאס קינד קען פארדינען דערפון?

טאמבל סאס האט געשריבן:נאר דו באקומסט א שאנס מיט'ן ניר אים אויסצופארעמען מיט וויפיהל נורטשור (ווס נעיטשער) קען פראמיסן. קוקט מען אויף דיינע געפיהלן צו התחייבות'ן אדער וויפיהל דאס קינד קען פארדינען דערפון?

אויף דעם דארף מען שוין אפשר זיין קוואליפיצירט
(healthy emotionally בלע"ז)

בדרך צחות קען מען זאגן אז אפשר קען מען צוזאמשטעלן דעם אשכול מיט די דאזיגע אשכול

ממה נפשך, אויב וועט קומען למעשה און מען וועט דיר בעטן א ניר צו ראטעווען דיינס א קרוב'ס פיצל קינד וועסטו סיי ווי ווערן עמאשענול און זיך פירן לויט די געפילען דיינע, אויב איז עס נישט נוגע למעשה איז עס סתם פטפוטי דברים בעלמא

וואס באשייגעצט מען איהם דא אזוי? איך מיין ער האט מער געפרעגט ווי געזאגט.

העניך האט געשריבן:כ'פרוביר צו טראכטן וואס עס שטערט דיר, @בת קול, און כ'שפעקוליר אז אין דיינע אויגן קוקט דאס אויס ווי גלייכגילטיגקייט צו דעם מענטשליכן לעבן. אפשר האסטו אליין א בעיבעלע, און דו טראכסט ווי שטארק דו האסט איר ליב, און מיינע קאלטע ווערטער גריזשען אין דער נשמה. כ'פארשטיי דיר, אבער מיין נקודה בלייבט נאך אמת, און עס איז ווערט צו שענקען דערפאר אביסל מחשבה. איך האב אויפריכטיג ערקלערט אז איך בין גרייט צו שענקען מיין ניר צו ראטעווען א לעבן פון א פרעמדן מענטש, אבער כ'וואלט עס נישט געטון פאר א גאר יונגע בעיבי וואס האט נאך ניטאמאל געכאפט אויף וועלכן עולם עס האט געלאנדעט. וואלט איר געווען גרייט צו שענקען א ניר פאר א פרעמדן בעיבי פון איין טאג אלט?

טויזנט פערצענט איך וואלט מנדב געווען!
וואו קומט אזא גלייכגילטיקייט צו א איד...
איך קען נישט גלייבן אז אזוי רעדט א טאטע.

א דאנק פאר דיין ענטפער.

כ'האב געפרעגט צוויי באקאנטע מיינע וועלכע האבן מנדב געווען נירן אויב זיי וואלטן אויך מנדב געווען פאר א פיצל קינד. איין חבר וואס האט מנדב געווען פאר א 16-יעריג מיידל האט מיר געזאגט אז ער וואלט קיינמאל נישט געגעבן א ניר פאר א קינד אונטער 6 חדשים. א צווייטע באקאנטע וועלכע האט מנדב געווען פאר א 30-יעריגער מאמע פון קינדער האט מיר געזאגט אז זי וואלט עס אפשר יא געטון פאר א פיצל קינד.

דער נעגאטיווער אויסברוך דא איז מיר גראדע געקומען גענצליך אומגערישט. כ'האב בכלל נישט אינזין געהאט צו שרייבן א קאנטראווערסיאלן אשכול. כ'זע באמת נישט פארוואס דאס קען נישט נארמאל אויסגעשמועסט ווערן. איז דען נישט דער פאקט אז עלטערן וואס פארלירן נעבעך א פיצי בעיבי באגראבן דאס קינד ערגעץ ביים עק פון בית-החיים און מ'פארגעסט דערפון, ווידער אז מ'פארלירט ח"ו א קינד וואס האט שוין דעת וויל מען איר קיינמאל נישט פארגעסן? א פיצל קינד האט נישט קיין פערזענליכקייט, און זיין טויט איז מער דער פארלוסט פון א פאטענציאל ווי פארלוסט פון א מענטש. אפילו די עלטערן זעלבסט וועלכע מאכן מיט דעם אזא ביטערע געשעעניש פארשטייען דאס.

זייער ווייניג מענטשן זענען מסוגל צו טראכטן אן קיין שום געפיהלן אריינגעמישט, דא האסטו עס געפראווט.

#ס'מעשיגע אזא זיסע פיצי בעיבי
#לא טעם טעם חטא
#שמייכלט אזוי שיין
וכו'

פונקט פארקערט, איר זענט דיע וואס מישן אריין דא געפיהלן, מיטן מאכן א חילוק צווישן א קליין קינד און א עלטערע אז צו דעם איז מען שוין עמאשינעלי עטעטשד און די קליין קינד קען מען נאך פארגעסן וכו'.

די פראבלעם מיט די נירן דאנארס זענען אז די גאנצע געשעפט איז א געפילן ביזנעס, מ'ראטעוועט א מענטש, א משפחה, טאטע/מאמע פון קינדער וכו' ממילא איז א פיצל קינד נישט איטרעסאנט.

אבער אויפריכטיג גערעדט ווען מ'קוקט בלויז אויף די פאקט פון ראטעווען א לעבן און גארנישט ארום, און מ'שניידט ארויס די אלע געפילן און חשבונות דאן בלייבט נישט קיין חילוק צווישן ראטעווען די לעבן פון אן ערוואקסענעם אדער א קליין קינד.

האסט נישט געכאפט די נקודה.

ער איז דן וועמענס העדר גייט אנמאכן א גרעסערע ווייטוג און שאדן אין די לאנגע טערמין, אודאי געוויס האבן מענטשן געפיהלן און דאס וועט אויסמאכן אסאך.
די שאלה איז ווען מיר זענען דן, אויב מישן מיר אריין געפיהלן וואס מיר האבן צו יענעם אדער איז מען בלויז דן כפי מה שהשכל מחייב.

די נושא איז דא היות די גאנצע זאך פון ראטעווען און נישט הרגענען איז עקסקלאסיוו צו מענטשליכע לעבן, איז יש לחקור וואס ווערט נכלל אינדעם ווען הייבט זיך מענטשליכע לעבן אהן איז א עיבור צען מינוט איידערן געבורט נכלל אין דעם? וואס איז די הגדרה פון מענטשליכע לעבן?

נישטא וואס נישט צו כאפן.. דאס איז פונקטלעך צו וואס איך האב מיר באצויגן.

דאס וואס דו רופסט אן מה שהשכל מחייב איז איין שטיק געפיל און האט גארנישט צו טוהן מיט די חשיבות פון ראטעווען א מענטשליכע לעבן, וואס איז א אויפטוה בפני עצמו אן קיין שום סטרינגס עטעשטד, די אלע חשבונות 'וויפיל ס'וועט אויסמאכן, וועם ס'גייט עפעקטען וכו' איז נישט קיין פאקטארן וואס מען מעג זיך רעכענען דערמיט ווען ס'קומט צו ראטעווען די לעבן פון א מענטש. פינטל.

איך ווינדער מיר אויב איך בין די איינציגסטע דא וואס וואלט פאר א קינד פון א האלבע יאר און ארויף ענדערשט געגעבן ווי א איד וואס איז שוין דורך רוב פון זיינע יארן (איך רעד פון געפיל נישט הלכה'דיג אדער עטישקייט) דער קינד האט נאך א גאנץ לעבען פאר זיך און איך קען עס אהערשטעלן איך קען זעהן אז א חלק פון מיר געט נאך לעבען אפילו נאך איך בין שוין נישט דא וכו' וכו'

וכדומה.. האט געשריבן:נישטא וואס נישט צו כאפן.. דאס איז פונקטלעך צו וואס איך האב מיר באצויגן.

דאס וואס דו רופסט אן מה שהשכל מחייב איז איין שטיק געפיל און האט גארנישט צו טוהן מיט די חשיבות פון ראטעווען א מענטשליכע לעבן, וואס איז א אויפטוה בפני עצמו אן קיין שום סטרינגס עטעשטד, די אלע חשבונות 'וויפיל ס'וועט אויסמאכן, וועם ס'גייט עפעקטען וכו' איז נישט קיין פאקטארן וואס מען מעג זיך רעכענען דערמיט ווען ס'קומט צו ראטעווען די לעבן פון א מענטש. פינטל.

נאום נפש וכדומה..

וכדומה.. האט געשריבן:נישטא וואס נישט צו כאפן.. דאס איז פונקטלעך צו וואס איך האב מיר באצויגן.

דאס וואס דו רופסט אן מה שהשכל מחייב איז איין שטיק געפיל און האט גארנישט צו טוהן מיט די חשיבות פון ראטעווען א מענטשליכע לעבן, וואס איז א אויפטוה בפני עצמו אן קיין שום סטרינגס עטעשטד, די אלע חשבונות 'וויפיל ס'וועט אויסמאכן, וועם ס'גייט עפעקטען וכו' איז נישט קיין פאקטארן וואס מען מעג זיך רעכענען דערמיט ווען ס'קומט צו ראטעווען די לעבן פון א מענטש. פינטל.

איז וואו אזוי טייטשסטו מענטשליכע לעבן? פארוואס צען מינוט פארן ארויסקומען איז נאכנישט פאררעכנט אלס מענטשליכע לעבן?

די צער פונעם קינד מיינט ביי דיר גארנישט?
אפילו א פיצל קוויטשעט ווען מען שטעכט אים, און ווען ער שפירט סיי וועלכע מין ווייטאג.

העניך האט געשריבן:
כ'האב געפרעגט צוויי באקאנטע מיינע וועלכע האבן מנדב געווען נירן אויב זיי וואלטן אויך מנדב געווען פאר א פיצל קינד. איין חבר וואס האט מנדב געווען פאר א 16-יעריג מיידל האט מיר געזאגט אז ער וואלט קיינמאל נישט געגעבן א ניר פאר א קינד אונטער 6 חדשים. א צווייטע באקאנטע וועלכע האט מנדב געווען פאר א 30-יעריגער מאמע פון קינדער האט מיר געזאגט אז זי וואלט עס אפשר יא געטון פאר א פיצל קינד.

איך זעה דא די חילוק פון א מאן אין א פרוי, דער מאן אז ער גיט נישט נאר העכער זעקס חדשים, און די פרוי גיט יא פאר א פיצל אויך.
ווענדט זיך אין די געפיל, דער געווענליכער מאן איז ווייניגער געפיליש ווי דער געווענליכער פרוי.

בת קול האט געשריבן:די צער פונעם קינד מיינט ביי דיר גארנישט?
אפילו א פיצל קוויטשעט ווען מען שטעכט אים, און ווען ער שפירט סיי וועלכע מין ווייטאג.

כ'האב גאר א סך צער ביים זען א פיצל קינד מיט ווייטאג, פונקט ווי כ'האב באמת צער ביים זען א בעל-חי זיך וואלגערן פאר יסורים. ס'איז זייער ווייטאגליך צו זען צער אין סיי וועלכן פארמאט. נאר צער ביי א מענטש וואס איז שוין געקומען לכלל דעת איז נישט נאר די פיזישע ווייטאג, נאר אויך די עמאציאנעלע יסורים און פארשטאנד איבער וואס ער גייט דורך.

מיין נקודה דורכאויס דעם גאנצן אשכול איז אז פונקט ווי מ'קען פארשטיין אז א בעיבי האט נאכנישט קיין דין "מענטש" פינף מינוט פאר'ן ווערן געבוירן, דארף מען דאס אויך קענען פארשטיין נאכ'ן געבורט. נאך מער פון דעם, לויט וויסנשאפטלער ווערן מענטשליכע בעיביס געבוירן גאר פרי דורכאויס זייער אנטוויקלונג און קומען ארויס פון דער מאמען ווען זיי זענען נאך באמת נישט גרייט פאר דער גרויסער וועלט. אנדערש ווי רוב אנדערע בעלי-חיים וואס די קינדער קומען ארויס אנטוויקלט און גרייט פאר דער וועלט. ערשט אין די חדשים נאכ'ן געבורט, קומען דאס בעיבי צו צו דער מדריגה פון אנטוויקלונג וואס ביי אנדערע בעלי-חיים וואלט דאס געווען דער שטאפל פון געבורט.

עכ"פ, די שאלה דא איז נישט קיין וויסנשאפטליכע, נאר א פרואוו צו נוצן לאגיק צו פארשטיין ווען מיר שאצן אפ א מענטש ווי א מענטש. און פאר מיר שטימט לאגיש צו זאגן אז א פיצל בעיבי האט ווייניגער דין מענטש ווי עלטערע.

ביסט אזוי זיכער אז שכל און פארשטאנד מאכן די יסורים גרעסער? איז דאס פראווען? אפשר פארקערט?

Sent from my SM-G903F using Tapatalk

אפשר ווי מער פארשטאנד אלס מער סענסיטיוויטי צו יסורי הנפש און ווי ווייניגער פארשטאנד די שטערקער די רעאקציע צו יסורי הגוף?

Sent from my SM-G903F using Tapatalk

העניך דו זאגסט א סברא אבער ווארשיינליך בוסטו נישט גערעכט, ווייל סיי לויטן הלכה און סיי לויט מאראל וואס איז אנגענומען אין אלגעמיין פון ווען דאס קינד קומט ארויס לאויר העולם הייסט עס א מענטשליכע לעבן און דער וואס הרגעט איין טאגיגע קינד איז וואו ער הארגעט א צוואנציג יעריגע, בלייבן מיר ביי א קשיא פארוואס טאקע.

להלכה?
די ערשטע דרייסיג טעג הייסט עס א נפל, נישטא קיין שום חיוב אבילות
ווען מען הרגעט א נפל, איז מען להלכה נישט חייב מיתה, שאינו בר קיימא.

לאמיר צולייגען א שטריך צו העניך'ס חקירה ווי אלט קען שוין א מענטש איבערלעבן אן הילף פון אנדערע מענטשען? אויב דו וועסט נעמען א קינד און אריינלייגען אין א אפארטמענט אינמיטען שטאט ווי אלט דארף די קינד זיין צו קענען איבערלעבן? איך האב עס אויסגעשמועסט מיט מיין ווייב (אין איינוועגס האט זי שוין די גוטע געפיל פילענדיג ווי די בעבי מוז לעבנסוויכטיג צוקומען צי איר..) און אונז זעמיר צוגעקומען צו א שאצונג פון לכה''פ צען יאר וואס האלט די עולם?

אינטערעסאנטער געדאנק.

כ'האב נישט יעצט נאכגעקוקט, אבער דוכט זיך אז ס'איז שוין געווען אין די נייעס געשיכטעס פון 3-4 יעריגע וועלכע האבן זיך אליין געהאלטן ביים לעבן א לענגערע צייט.

איך געדענק אמאל הערן, אז עלטערן זענען געגאנגען אויף וואקאציע און געלאזט די פאר חדשמדיג קינד מיט 50 באטיס אין קריב, אנגעטוהן אין צענדליגע פעמפערס.
עניבאדי רעמעמבערס?

די וועלט איז אויף מיט דער געשיכטע פון א מיידל וועלכע איז געקידנעפט געווארן פון א פלארידע שפיטאל זייענדיג איין טאג אלט, און איז פאריגע וואך געפונען געווארן 18 יאר שפעטער מיינענדיג אז איר קידנעפער איז איר מאמע.
m http://abcnews.go.com/US/dads-heartbrea ... d=44798183 m

די וועלט הערט מיט שאק ווי דאס מיידל שרייט אז איר קידנעפער בלייבט איר מאמע, און אז איר נאמען איז אלעקסיס - דער נאמען וואס אירע "עלטערן" האבן איר געגעבן, און נישט דער נאמען קאמיא, וואס אירע ביאלאגישע עלטערן האבן איר געגעבן ווען זי איז געבוירן געווארן.

די פרעסע, ווי מ'קען זען פון דעם פריערדיגן לינק, גייט מיט'ן נאמען וואס דאס מיידל'ס ביאלאגישע עלטערן האבן איר געגעבן.

אבער אלס א המשך צו דעם שמועס אין דעם אשכול שטיי איך אויף דער זייט פון דעם מיידל. די אידענטיטעט פון א מענטש ליגט נישט אין ביאלאגיע; עס ליגט אין דעם באוואוסטזיין וואס ווערט געשאפן דורכאויס די יארן. די פרוי וואס האט איר אויפגעצויגן איז טאקע א מרשעת און א קרימינאלקע, אבער זי איז באמת געווען דאס קינד'ס מאמע. זי האט איר געברענגט לחיי עולם הזה.

אמת די ביאלאגישע מאמע האט איר טעכניש געבוירן, און אמת אז דאס הארץ רייסט פאר איר, אבער די איין-טאגיקע בעיבי וואס זי האט געהאט איז געווען א קליינע מאשינקעלע מיט א פאטענציאל צו ווערן א מענטש מיט א באוואוסטזיין. צום באדויערן איז אוועקגענומען געווארן פון דער עכטער מאמע אז זי זאל דאס געבן פאר'ן קינד, אבער דאס בלייבט דער ביטערער פאקט.

די פרוי וואס האט געשפילט די ראלע פון א מאמע איז געווען דאס קינד'ס מאמע. און ווילאנג זי שפירט אזוי דארף מען דאס אנערקענען.

דאס זעלבע מיט איר נאמען. בעת עס איז דא א געוואלדיגער דראנג צו רעספעקטירן די צעבראכענע עלטערן און רופן דעם מיידל מיט דעם אריגינעלן נאמען וואס די ביאלאגישע עלטערן האבן אויסגעוועלט, איז אבער אבסורד צו ארויפצווינגען אויף א מענטש וואס שפירט אז זי הייסט אלעקסיס און ארום דעם נאמען שטייט איר גאנצער וועזן, אז "באמת" הייסט זי קאמיא.

א גאר טראגישע און ווייטאגליכע געשיכטע, אבער ווען מ'קוקט נישט נאר פון דעם פערספעקטיוו פון די בארויבטע עלטערן נאר אויך פון דעם פערספעקטיוו פון דעם קינד זעט מען אז איר טענה איז גאנץ ריכטיג.