אם הקידושין נתבטלו בלא ביאה

א מאן אין ווייב וואס האבען אפגעמאכט נישט צו טין די מצות עונה למשל לשם פרישות אין ביידע האבן שוין מקיים געווען מצוות פו''ר אויב עס איז דא א שאלה להלכה

לכאורה איז דאס נישט קיין פראבלעם, ועיין באהע״ז סימן עו סעיף ו. הגם, דער משנה למלך (הלכות אישות פט״ו ה״א) נעמט אן פונעם רמב״ם אז זי קען דאס נאר מוחל זיין לאחר הנישואין(/קידושין) און נישט פאר דעם, ווייל דעמאלטס איז נאך נישט חל די חיוב עונה ע״ש. דער לחם משנה זאגט דארט אויך אז ווען אימער זי וויל צוריקציען קען זי ע״ש.

אז זי איז מוחל וואס איז די פראבלעם. פו"ר האט ער מקיים געווען, עונה איז זי מוחל, הרהור עבירה האט ער נישט. דער ענין פון פרישות איז מסתמא דוחה די מצוה דרבנן פון אל תנח.

ער זאל נאר נישט מקיים זיין אל תנח ידיך כפשוטו.

נהורא נפישא האט געשריבן:אז זי איז מוחל וואס איז די פראבלעם. פו"ר האט ער מקיים געווען, עונה איז זי מוחל, הרהור עבירה האט ער נישט. דער ענין פון פרישות איז מסתמא דוחה די מצוה דרבנן פון אל תנח.

זייט ווען איז דא אן ענין פון פרישות?

פראבלעם להלכה? אדער די קידושין איז נתבטל?

להלכה איז דא א מצוה דרבנן, אדער א הידור מצוה, פון בערב אל תנח ידך, לויט די גדרים דערפון.

אבער קידושין איז זיכער נישט בטל אן ביאה, והוא דבר פשוט עד מאד. נישואין ווערט אויך נישט בטל אן ביאה, אבער קידושין קומט לכתחילה אן ביאה. אפשר מיינט דער שרייבער דער מחלוקת אביי ורבא ביי קידושין שלא נמסרו לביאה, אבער דאס מיינט נישט אז מ'מאכט אפ נישט צו מאכן א ביאה, נאר ווען עס איז אוממעגליך, כדוגמת המקדש אחת משתי אחיות

ליטוואק פון בודאפעסט האט געשריבן:קידושין קומט לכתחילה אן ביאה.

ס'איז אפילו דא א ירושלמי אין פסחים פ"י ה"א וואס זאגט אז א בועל ארוסתו באקומט מלקות.