זונטאג אוגוסט 19, 2012 3:28 am#36813
ווי אזוי גייט איר זיך באציען צו מיר?
דאס מאל האב איך א געזעלשאפטליכע שאלה. און מיין שאלה איז נישט געוואנדען צו "אויפגעקלערטע" למיניהם. איך דירעקטיר מיין פראגע צו די קהילה פירער, צו די רבנים.
די מעשה איז אזוי. איך בין אויפגעוואקסן ווי א חסידישער איד, איך בין זייער צופרידן פון מיין לעבן. מיינע קינדער און אייניקלעך געבן מיר ב"ה פיל נחת. אבער די לעצטע צעהן יאר (בערך) באהאלט איך אין מיר א גרויסע סוד. קוים וואס איך האב עס דערציילט פאר מיין ווייב ביז עטליכע יאר צוריק.
די זאך איז אז איך בין געקומען צו א מסקנא אז די אלע חסידישע מעשיות פון צדיקים זענען ב-ע-ל-א-נ-י! עס שטייט נישט אין די י"ג עקרים אז מ'מוז גלייבן אין חסידות, און איך גלייב טאקע מער נישט אין חסידות. דער בעל שם טוב איז ביי מיר בכלל נישט קיין ארטיקעל. אויב די מימרות וואס מ'זאגט נאך פון אים זענען אמת (איך האלט אז נישט) איז ער געוועהן אדער א שקרן אדער משוגע.
אלנספאלס, דערווייל האב איך דאס קיינמאל נישט איבערגעזאגט פאר קיינעם. מיינע אייניקלעך דערציילן אונז איבער מעשיות פון צדיקים און איך הער אויס און שאקעל צו מיט'ן קאפ, און אמאל זאג איך אפילו "פשיהאאא!!"
איך האב שוין נישט קיין געדולד צו באהאלטען וואס איך האלט. עטץ וועטס אלע מודה זיין אז עס איז נישט דא קיין חיוב צו גלייבן אין חסידישע מעשיות, אדער אז דער בעש"ט האט געהאט רוח הקודש. עס איז נישט פון די י"ג עקרים. יעצט וואס גייט געשעהן אז איך זאג פאר מיינע קינדער און אייניקלעך אז די מעשיות זענען נישט אמת. גייען ענק זאגן פאר זיי אז זיי זאלן מער נישט קומען מיר באזוכן? גייען ענק ארויסווארפן מיין בחור'ל פון ישיבה? גייען ענק מיך ארויסווארפען פון ביהמ"ד?
מוז איך דאס טאקע ווייטער האלטען פאר א סוד? אויב יא, פארוואס?
די מעשה איז אזוי. איך בין אויפגעוואקסן ווי א חסידישער איד, איך בין זייער צופרידן פון מיין לעבן. מיינע קינדער און אייניקלעך געבן מיר ב"ה פיל נחת. אבער די לעצטע צעהן יאר (בערך) באהאלט איך אין מיר א גרויסע סוד. קוים וואס איך האב עס דערציילט פאר מיין ווייב ביז עטליכע יאר צוריק.
די זאך איז אז איך בין געקומען צו א מסקנא אז די אלע חסידישע מעשיות פון צדיקים זענען ב-ע-ל-א-נ-י! עס שטייט נישט אין די י"ג עקרים אז מ'מוז גלייבן אין חסידות, און איך גלייב טאקע מער נישט אין חסידות. דער בעל שם טוב איז ביי מיר בכלל נישט קיין ארטיקעל. אויב די מימרות וואס מ'זאגט נאך פון אים זענען אמת (איך האלט אז נישט) איז ער געוועהן אדער א שקרן אדער משוגע.
אלנספאלס, דערווייל האב איך דאס קיינמאל נישט איבערגעזאגט פאר קיינעם. מיינע אייניקלעך דערציילן אונז איבער מעשיות פון צדיקים און איך הער אויס און שאקעל צו מיט'ן קאפ, און אמאל זאג איך אפילו "פשיהאאא!!"
איך האב שוין נישט קיין געדולד צו באהאלטען וואס איך האלט. עטץ וועטס אלע מודה זיין אז עס איז נישט דא קיין חיוב צו גלייבן אין חסידישע מעשיות, אדער אז דער בעש"ט האט געהאט רוח הקודש. עס איז נישט פון די י"ג עקרים. יעצט וואס גייט געשעהן אז איך זאג פאר מיינע קינדער און אייניקלעך אז די מעשיות זענען נישט אמת. גייען ענק זאגן פאר זיי אז זיי זאלן מער נישט קומען מיר באזוכן? גייען ענק ארויסווארפן מיין בחור'ל פון ישיבה? גייען ענק מיך ארויסווארפען פון ביהמ"ד?
מוז איך דאס טאקע ווייטער האלטען פאר א סוד? אויב יא, פארוואס?