איז אזוי, עס איז געווארען דא א שטיקל חיבור פון פיוטים מיט חידות, דער עולם דא מיינט אז א פיוט מוז זיין אזא חידה פול מיט רמזים וואס מדארף פותר זיין א שטיקל צו א שטיקל זעהן וואס מרעדט זיך. לעולם ווענט זיך דאך וויאזוי דער מחבר האט עס געשריבען, למשל דער קליר שרייבט טאקע זיינע פיוטים אזוי, בשעת אנדערע שרייבען בעיקר שיין ארויסגעבן הרגשים בדרך שיר ופיוט און נישט אזוי מיט דברי חידות (למשל דער גוטע ווארט פון דער פארמעסט און אנדערע)
עכ"פ, איך האב פארשטאנען דער פיוט אינגאנצן אנדערש פון פישעלע, וועל איך אויסרעדן. איך טראכט אביסעל אנדערש פון עם איך האב נישט קיין פשט מיט רמז אויף יעדער ווארט, איך פראביר ענדערש פארשטיין בכללות דער שיר פון וואס עס רעדט זיך. איז קען זיין געוויסע ווערטער וועלן בלייבען בלי פירוש איך ווייס נישט אדער אפשר ווייסט דער מחבר אויך נישט.
לדמיוני איז דאס א שיר מחאה וועגן דעם וואס אידען און בכלל מענטשען גייט נישט אן די ראסיסטישע רציחות וואס פאליציי האבען ערמערדערט פון די שווארצע המכונים לפעמים בני חם.
בינו בוערים בעם
יאורים אדומים מדם
חרוכי חמה בני חם
ויעקב איש תם!
דא שרייט ער אויף די טיפשים פון פאלק (אידען) וואס קוקען זיך נישט אום אויף טייכען בלוט פון די שווארצע בני חם, און דער יעקב ער מאכט זיך אזוי תמימות'דיג כאילו עם איז דאס נישט נוגע.
והיה אם בין הכות
הטרם תדע לחכות
שבלים בלעו הדקות
ועיני לא"ה רכות!
דער שטיקל רעדט צו דער פאליציי און זאגט עם, יא טאקע אמאל דארף מען שלאגען, והיה אם בן הכות הרשע, קענסט אבער נישט פארשטיין ווארטען א מינוט צוויי, דערווייל די שבלים די פעסטע פאליציי שלינגען איין דארע שוואכע, און מען וויינט אויף דעם.
בינה יתירה ניתנה
סיני משם ירדה שיטנה
בבת מלכים חיתנה
והנה תומים בביטנה!
דא רעדט ער צו די אידען וואס האלטן זיך טאקע קלוגער פון די גוים, און ירדה שנאה, זיי זאלן אבער וויסען אז די חלק הרע איז אויך נולד געווארען פון דער זעלבער בטן.
וויייטער נלאיתי לפרש כל מילה, די נקודה איז ער טענה'ט פאר די חכמים וואס זענען טאקע בבינה יתירה, פארוואס פעלט זיי הארץ צו פארשטיין, אז יעדער מענטש קומט זיך לעבן, און מדארף שוקל זיין באריכות אז מאיז מזלזל אין איינעמ'ס לעבן נישט קאלטערהייט און שנעלערהייט הרגנ'ען און נישט רחמנות האבען.