ק/פ
אן אינטרעסאנטע מעשה, ממש א פלא. עטליכע וואכן צוריק האט מיך ״דער איד״ געבעטן איך זאל באשרייבן דעם יונגערמאן הרב האס ז״ל וואס איז נעבעך אוועק, איבערלאזנדיג א שטוב מיט 12 קינדער ל״ע.
מ׳האט מיר דעמאלט צוגעוויזן, אז דער נפטר איז געווען לאנגע יארן דער פערזענליכער חברותא מיט הרה״ג רבי לייבוש טייטלבוים, דער דיין פון ויואל משה/איחוד.
טא, האמיר זיך פארבינדן מיט׳ן דיין, און אים געזאגט - בכבוד הראוי - דברים כהויתן, אז מ׳דארף באשרייבן זיין חברותא, און צי ער קען דערציילן עפעס פרטים בנוגע דעם חברותא; זיין התמדה בתורה, יראת שמים אא״וו צו קענען שרייבן דערוועגן.
ער האט, צום ערשט, אנגעהויבן רעדן אביסל, אבער דאן פלוצים האט ער זיך געגעבן א שטעל אפ, און געזאגט: ״ווי קען איך עס טון פאר מיין חבר? ער האט דאך אזוי נישט ליב געהאט די אלע שרייבעכעצער און גוזמאות. איך שפיר כ׳טאר עס נישט טון פאר אים, איך וויל נישט ווייטער רעדן״.
און אזוי רעדנדיג, ווערנדיג צעקאכט וועגן דעם ענין, האט ער א האסטיגן זאג געטון בזה הלשון:
״איך לאז שוין יעצט צוואה, אז איך וויל נישט לאחר פטירתי בשום אופן מ׳זאל מיך באשרייבן אין ערגעץ! איך עקל מיך דערפון, און איך וויל עס נישט האבן בשום אופן! קענסט עס איבערגעבן פאר מיינע קינדער און איידעמער, מ׳זאל מיך נישט באשרייבן בשום אופן!״
די פאריגע וואך דאנערשטאג האמיר פארציילט די מעשה פאר אן איידעם, וואס האט עס אויפגענומען מיט א וואונדער, אזא שארף לשון פונעם שווער.
ליידער, דריי וואכן דערויף -- ווער האט דאס דען גע׳חלומ׳ט -- איז די ״צוואה״ שוין פעליג, נאך זיין פלוצימ׳דיגע פטירה לחיי העולם הבא. תהא נשמתו צרורה בצרור החיים.
