א מחשבה'לע
מיר זעמיר באלד צוויי טויזנט (!) יאר אין גלות, מ'ליידט זיך דא צוזאם ביטערע צרות ביז איבערן קאפ, די הסתר פנים איז ריזיג, קיין נביא וואס זאל אונז ברענגען א ווארט פונעם אויבערשטען, אפילו איין ווארט בערך ווי אונז שטיי מיר אויף די וועלט, איז נישטא, אונז ווייס מיר גארנישט, אונז זעמיר גארנישט, קיין שום שיין ביים עק פונעם טונעל,
וואס יא, מ'כאפט איין פראסק נאכן צווייטען, צרות און טראגעדיע'ס, יאר נאך יאר, דור נאך דור, מ'שניידט אריין אין אונז פרישע וואונדען אן קיין סוף. און מיר האבן נישט קיין אנונג ווילאנג נאך דאס וועט אנגיין.
און גארנישט, טויזנטער אידן לויפן פרי פארטאגס זאגן סליחות מיט א פרישקייט, מלויפט אין מקוה, מנחה, די פושקה'ס פילן זיך אן, מיליאנע אידן איבער די וועלט גרייטן זיך צו פאסטען מארגן, זיצן אין בית מדרש פון צופרי ביז ביינאכט, תשובה טוהן.
מ'האט נאכנישט אונטערגעבראכן, מ'האט גארנישט אויפגעגעבן.
טאטע אין הימל!!! דאס רירט דיך נישט פון פלאץ? וואס נאך ווילסטו פון אונז? וויפיל ווילסטו מיר זאלן דורכטראגען?