זעט אויס אז מיר ווערן פארט בעסער
קומענדיג אין שול, איין טאג, באמערק איך אן אינטרעסאנטער ספעקטעקאל. שטייען צוויי אידן אין דערמיט און איינער שעלט דעם צווייטן טויטע קללות, בקולי קולות. אבער נישט סתם קללות נאר אזוינע ריכטיגע, פארצייטישע, נוסח רומעניע.
כ'על דא אראפברענגען אפאר דוגמאות לשבר את האוזן: ''רוצח גזלן! ימח שמך וזכרך! זאל דיר דער מלאך המות נאך היינט קומען נעמען! זאלסט פגר'ן און נישט קומען לקבורה!'' וכהנה וכהנה און דאס אלץ ברבים אינמיטן שול ובצעקות איומות.
אזוי מיטהאלטנדיג אביסל בתוך ההמולה, האב איך דערשמעקט על מה חרי האף הגדול הזה. די צוויי אידן אין דערמיט זענען דרייווערס פאר משולחים און איינער האט חושד געווען זיין חבר/שונא בן אומנותו, אז ער האט אים צוגענומען א קלייענט, וע''כ יצא בקצף.
דער עולם איז ארומגעשטאנען און זיך צוגעקוקט פארוואונדערט, אונטער די וואנצעס האט מען באהאלטן אזעלכע האלבע שמייכלעך, אביסל פון פארלעגנהייט און אביסל אויך מתוך הנאה פונעם טשיקאוון צירקוס.
ביי מיר אליין, אזוי באטראכטנדיג דעם אומאיינגענעמע סיטואציע, האט זיך אויך אריינגעכאפט עפעס א פרייד אין הארץ. ניין, נישט חלילה פונעם שרייער, זען ווי א מענטש איז זיך מתבזה ברבים און זיך אליין משפיל עד עפר, מאכט מיר נישט פרייליך. אבער איך האב זיך יא דערפרייט פונעם עולמ'ס רעאקציע.
איך האב זיך מתבונן געוועזן, אז אזא סצענע וואלט פאר הונדערט יאר און אפילו פאר פופציג יאר צוריק נישט געווען קיין אויסערגעווענליכער ערשיינונג, צו זען ווי איינער צולאזט זיך ברבים איז געווען אן אפטער פאסירונג וואס האט נישט געהויבן קיין אויגן ברעמען. היינט ב''ה אז מען זעט אזא אויפפירונג איז עס מאדנע און לאכעדיג.
אלזא, זעט אויס אז מיר ווערן פארט בעסער.
כ'על דא אראפברענגען אפאר דוגמאות לשבר את האוזן: ''רוצח גזלן! ימח שמך וזכרך! זאל דיר דער מלאך המות נאך היינט קומען נעמען! זאלסט פגר'ן און נישט קומען לקבורה!'' וכהנה וכהנה און דאס אלץ ברבים אינמיטן שול ובצעקות איומות.
אזוי מיטהאלטנדיג אביסל בתוך ההמולה, האב איך דערשמעקט על מה חרי האף הגדול הזה. די צוויי אידן אין דערמיט זענען דרייווערס פאר משולחים און איינער האט חושד געווען זיין חבר/שונא בן אומנותו, אז ער האט אים צוגענומען א קלייענט, וע''כ יצא בקצף.
דער עולם איז ארומגעשטאנען און זיך צוגעקוקט פארוואונדערט, אונטער די וואנצעס האט מען באהאלטן אזעלכע האלבע שמייכלעך, אביסל פון פארלעגנהייט און אביסל אויך מתוך הנאה פונעם טשיקאוון צירקוס.
ביי מיר אליין, אזוי באטראכטנדיג דעם אומאיינגענעמע סיטואציע, האט זיך אויך אריינגעכאפט עפעס א פרייד אין הארץ. ניין, נישט חלילה פונעם שרייער, זען ווי א מענטש איז זיך מתבזה ברבים און זיך אליין משפיל עד עפר, מאכט מיר נישט פרייליך. אבער איך האב זיך יא דערפרייט פונעם עולמ'ס רעאקציע.
איך האב זיך מתבונן געוועזן, אז אזא סצענע וואלט פאר הונדערט יאר און אפילו פאר פופציג יאר צוריק נישט געווען קיין אויסערגעווענליכער ערשיינונג, צו זען ווי איינער צולאזט זיך ברבים איז געווען אן אפטער פאסירונג וואס האט נישט געהויבן קיין אויגן ברעמען. היינט ב''ה אז מען זעט אזא אויפפירונג איז עס מאדנע און לאכעדיג.
אלזא, זעט אויס אז מיר ווערן פארט בעסער.