"אהער מיט די שניצל!"
"זאג, דו בענקסט דיך נישט נאך די שניצל?"
מרדכי הייבט אויף זיינע אויגן פון זיין נייע בוך, און באטראכט עזרא וואס ליגט אויפן ביעטש טשעיר. "שניצל?! פון וועלכע שניצל רעדסטו?" פרעגט ער פארוואונדערט.
און יעצט איז עס עזרא וואס מאכט א פארוואונדערטע מינע. "זאג מיר נישט אז דו ווייסט נישט פון וועלכע שניצל איך רעד. איך רעד פון די וואונדערבארע טוירקי שניצל וואס פעדרא פלעגט מאכן, ווען מיר האבן גע'יושב'ט."
מרדכי צעשרייט זיך מיט רעגעניש: "דענסמאל זענען מיר דאך אבער געזיצן. די פיינע שניצל פון וואס דו רעדסט איז דאך געווען אין תפיסה, וויאזוי קענסטו זיך בענקען נאך זיי? און חוץ מזה, עפעס פעלט דיר דא אין קעמפ? מען געבט אונז פיינע עסן, מיר האבן ווייעכע בעטן, מען לערנט אונז א פאך, מיר לעבן ווי מענטשן. האסט געטראפן אויף וואס זיך אפצורעדן, שניצל!"
"קענסט זאגן וואס דו ווילסט," זאגט עזרא, "אבער ווען איך דערמאן זיך אין יענע שניצל, מיט די קריספי איבערציכט און געפרעגלטע גערוך, פארבענק איך זיך פשוט צום תפיסה. גלייב מיר, די גאנצע קעמפ איז מיר ווערדלאז אן די שניצל."
"איך פאנג נישט אן דיר צו פארשטיין. ווי קען א מענטש וואס איז רעלאטיוו פריי און גייט אריבער אויסמענטשלונג אין א באקוועמע און צוגערישטע קעמפ זיך בענקען צו שניצל פון אין א פארשפארטע תפיסה?! ביסט א פשוטער צופליקטער."
עזרא'ן איז נמאס געווארן זיך צו טענה'ן מיט מרדכי, ער הייבט זיך אונטער פון זיין באקוועמע געלעגער, לויפט צו די חברה וואס האלטן אינמיטן שפילן סאקקער, "חברה, לאמיר איבערדרייען!"
אפאר מינוט איז אריבער און מחנות געוועזענע ארעסטאנטן שטייען פארנט פון די קעמפ-מענידזשער'ס ביורא, טייל פון זיי מיט שילדן אין די הענט, און שרייען אויף די ספארט ליבהאבער'ס נוסח און ריטעם "שניצל! שניצל! שניצל!"
"מיר ווילן שניצל, יעצט!" ליינט זיך איין פלאקאט. "מיר בענקען זיך נאך די שניצל!" ליינט זיך די אויפשריפט אויף צווייטענס טי-שירט. ווידערום עזרא אליינס האט זיך צוריק אנגעטון מיט די תפיסה קליידער צו ממחיש זיין זיין פלאקאט'ס "איך גיי צוריק אין תפיסה צו עסן שניצל!"
שמעקט ווי א פאנטאזיע, ניין? יא. אבער ענליך דערצו האט פאקטיש פאסירט.
אין די וואכעדיגע סדרה דערציילט אונז די תורה וועגן די מתאוננים. די אספסוף פון צווישן די אידן האבן זיך דערמאנט אין די קיוקאמבערס און מעלאנעס, אין די פיש וואס זיי האבן געגעסן "אין מצרים". זיי שפירן די שפייעכץ אין מויל, און פאנגען זיך אן צו בענקען... נאך מצרים!
וְהָאסַפְסֻף אֲשֶׁר בְּקִרְבּוֹ הִתְאַוּוּ תַּאֲוָה, וַיָּשֻׁבוּ וַיִּבְכּוּ גַּם בְּנֵי יִשְׂרָאֵל וַיֹּאמְרוּ מִי יַאֲכִלֵנוּ בָּשָׂר.
זָכַרְנוּ אֶת הַדָּגָה אֲשֶׁר נֹאכַל בְּמִצְרַיִם חִנָּם, אֵת הַקִּשֻּׁאִים, וְאֵת הָאֲבַטִּחִים, וְאֶת הֶחָצִיר, וְאֶת הַבְּצָלִים, וְאֶת הַשּׁוּמִים.
וְעַתָּה נַפְשֵׁנוּ יְבֵשָׁה אֵין כֹּל בִּלְתִּי אֶל הַמָּן עֵינֵינוּ.
זיי וויינען אויף זייער שפייז. עס איז זיי טריקן. מען עסט נאר מן.
און וואס איז די מן אויף וואס זיי רעדן זיך אפ? וואונדערליכע ברויט, גראד פון הימל. איר טעם, זאגט די תורה, איז כטעם לשד השמן וכצפיחית בדבש. און וואו קומט דאס פאר? ווען זיי גייען לויט די דירעקציעס פונעם איינציגן באשעפער, ארומגענומען מיט ענני הכבוד און באלויכטן מיט א עמוד אש, און הערנדיג דברי אלקים חיים פונעם מויל פון דער אב הנביאים משה רבינו ע"ה וואס זאגט נאך מפי הקב"ה בכבודו ובעצמו, פנים אל פנים דיבר ה' אל משה שטייט, פה אל פה אדבר בו ומראה ולא בחידות ותמונת ה' יביט.
אבער זיי בענקען נאך זייער פארשקלאפונגס צייט אין מצרים, ווען זיי זענען געווען קנעכט צו פרעה און געארבעט צוואנגס ארבעט מן הבקר עד הערב. נאך פלייש בענקען זיי זיך...
איבערגעזעצט צו אידיש פון די ארגינעלע אויף עברית פון שלום לעם
מרדכי הייבט אויף זיינע אויגן פון זיין נייע בוך, און באטראכט עזרא וואס ליגט אויפן ביעטש טשעיר. "שניצל?! פון וועלכע שניצל רעדסטו?" פרעגט ער פארוואונדערט.
און יעצט איז עס עזרא וואס מאכט א פארוואונדערטע מינע. "זאג מיר נישט אז דו ווייסט נישט פון וועלכע שניצל איך רעד. איך רעד פון די וואונדערבארע טוירקי שניצל וואס פעדרא פלעגט מאכן, ווען מיר האבן גע'יושב'ט."
מרדכי צעשרייט זיך מיט רעגעניש: "דענסמאל זענען מיר דאך אבער געזיצן. די פיינע שניצל פון וואס דו רעדסט איז דאך געווען אין תפיסה, וויאזוי קענסטו זיך בענקען נאך זיי? און חוץ מזה, עפעס פעלט דיר דא אין קעמפ? מען געבט אונז פיינע עסן, מיר האבן ווייעכע בעטן, מען לערנט אונז א פאך, מיר לעבן ווי מענטשן. האסט געטראפן אויף וואס זיך אפצורעדן, שניצל!"
"קענסט זאגן וואס דו ווילסט," זאגט עזרא, "אבער ווען איך דערמאן זיך אין יענע שניצל, מיט די קריספי איבערציכט און געפרעגלטע גערוך, פארבענק איך זיך פשוט צום תפיסה. גלייב מיר, די גאנצע קעמפ איז מיר ווערדלאז אן די שניצל."
"איך פאנג נישט אן דיר צו פארשטיין. ווי קען א מענטש וואס איז רעלאטיוו פריי און גייט אריבער אויסמענטשלונג אין א באקוועמע און צוגערישטע קעמפ זיך בענקען צו שניצל פון אין א פארשפארטע תפיסה?! ביסט א פשוטער צופליקטער."
עזרא'ן איז נמאס געווארן זיך צו טענה'ן מיט מרדכי, ער הייבט זיך אונטער פון זיין באקוועמע געלעגער, לויפט צו די חברה וואס האלטן אינמיטן שפילן סאקקער, "חברה, לאמיר איבערדרייען!"
אפאר מינוט איז אריבער און מחנות געוועזענע ארעסטאנטן שטייען פארנט פון די קעמפ-מענידזשער'ס ביורא, טייל פון זיי מיט שילדן אין די הענט, און שרייען אויף די ספארט ליבהאבער'ס נוסח און ריטעם "שניצל! שניצל! שניצל!"
"מיר ווילן שניצל, יעצט!" ליינט זיך איין פלאקאט. "מיר בענקען זיך נאך די שניצל!" ליינט זיך די אויפשריפט אויף צווייטענס טי-שירט. ווידערום עזרא אליינס האט זיך צוריק אנגעטון מיט די תפיסה קליידער צו ממחיש זיין זיין פלאקאט'ס "איך גיי צוריק אין תפיסה צו עסן שניצל!"
שמעקט ווי א פאנטאזיע, ניין? יא. אבער ענליך דערצו האט פאקטיש פאסירט.
אין די וואכעדיגע סדרה דערציילט אונז די תורה וועגן די מתאוננים. די אספסוף פון צווישן די אידן האבן זיך דערמאנט אין די קיוקאמבערס און מעלאנעס, אין די פיש וואס זיי האבן געגעסן "אין מצרים". זיי שפירן די שפייעכץ אין מויל, און פאנגען זיך אן צו בענקען... נאך מצרים!
וְהָאסַפְסֻף אֲשֶׁר בְּקִרְבּוֹ הִתְאַוּוּ תַּאֲוָה, וַיָּשֻׁבוּ וַיִּבְכּוּ גַּם בְּנֵי יִשְׂרָאֵל וַיֹּאמְרוּ מִי יַאֲכִלֵנוּ בָּשָׂר.
זָכַרְנוּ אֶת הַדָּגָה אֲשֶׁר נֹאכַל בְּמִצְרַיִם חִנָּם, אֵת הַקִּשֻּׁאִים, וְאֵת הָאֲבַטִּחִים, וְאֶת הֶחָצִיר, וְאֶת הַבְּצָלִים, וְאֶת הַשּׁוּמִים.
וְעַתָּה נַפְשֵׁנוּ יְבֵשָׁה אֵין כֹּל בִּלְתִּי אֶל הַמָּן עֵינֵינוּ.
זיי וויינען אויף זייער שפייז. עס איז זיי טריקן. מען עסט נאר מן.
און וואס איז די מן אויף וואס זיי רעדן זיך אפ? וואונדערליכע ברויט, גראד פון הימל. איר טעם, זאגט די תורה, איז כטעם לשד השמן וכצפיחית בדבש. און וואו קומט דאס פאר? ווען זיי גייען לויט די דירעקציעס פונעם איינציגן באשעפער, ארומגענומען מיט ענני הכבוד און באלויכטן מיט א עמוד אש, און הערנדיג דברי אלקים חיים פונעם מויל פון דער אב הנביאים משה רבינו ע"ה וואס זאגט נאך מפי הקב"ה בכבודו ובעצמו, פנים אל פנים דיבר ה' אל משה שטייט, פה אל פה אדבר בו ומראה ולא בחידות ותמונת ה' יביט.
אבער זיי בענקען נאך זייער פארשקלאפונגס צייט אין מצרים, ווען זיי זענען געווען קנעכט צו פרעה און געארבעט צוואנגס ארבעט מן הבקר עד הערב. נאך פלייש בענקען זיי זיך...
איבערגעזעצט צו אידיש פון די ארגינעלע אויף עברית פון שלום לעם
עמאדזשי...