שמעון וואלף שרייבט אבי אין די לופט... די לופט איז געווען הייס, אויסגעפעלט א שוועבל... לא דובים ולא יער, הויבט זיך נישט אן. די אחדות און געשמאק אויף דעם ארט איז אין לשאר, יעדער גייט כפי אוות נפשו, מען גייט אהער און אהין און אלעס פארט געשמאק.
די וואך פרייטאג צו נאכטס נאכן דאווענען, איז דער גיבערס רבי אראפגעקומען אין ישיבה זאגן גוט שבת פאר זיין עלטערע ברודער. די בחורים האבן דעמאלס געהאלטן אינמיטן זינגען שלום-עליכם, בשעת דער רבי איז געזעצן אינמיטן. דער גיבערס רבי איז אריינגעקומען און מאנסי רבי האט זיך אויפגעשטעלט לכבודו. עס איז געווען אן ערהאבן בילד צו זען, ווי אזוי די בחורים זינגען אשת חיל און די צוויי ברידער שטייען אינמיטן, זיך אנכאפנדיג בחביבות און שמועסן צווישן זיך. ר' חיים מאיר - דער זוהן פון מאנסי רבי - איז צוגעגאנגען צום פעטער פרעגן צי מען זאל ברענגען א בענקל און ער וועט זיך אראפזעצן, אבער דער גיבערס רבי האט עס אפגעזאגט.
שפעטער האט מען געהערט, אז עס האט געהייסן אז דער מאנסיער רבי וועט צוגיין צום טיש פון זיין יונגערע ברודער אין גיבערס, דעריבער איז דער גיבערס רבי געקומען בעטן פון זיין עלטערע ברודער אז ער זאל נישט קומען, וויבאלד עס פאסט נישט און עס איז נישט לפי כבודו אז ער זאל צוקומען.