דבורה פעלדמאן און איר בוך

עס איז זייער טראגיש געווען פאר מיך צו וואטשען די אנדערט האלבן שעה'דיגער ווידיאו פון דבורה פעלדמאן. און עס האט נישט געקענט קומען בעסער צום אויסדריק דאס וואס איך האב שוין אמאל דערמאנט דא, אז מ'האט איר אמאל געפרעגט איבער אירע לייזונגען זינט פארלאזן אידישקייט, האט זי אנגעוויזן אויף "אנארטאדאקס", עפעס וואס רעדט פון איבער איר פארגאנגענהייט פון אינדרויסן, אנשאטאט קוקן אויפן עתיד. דאס מיינט אז זי איז געבליבן שטעקן אין אידישקייט.

עס איז זייער ווייטאגליך צו זען וואס עס קען ווערן פון א מענטש וואס גייט דורך טראמע אין די יונגע יארן. איך האב זיכער נישט צופיל תערומות אויף איר, ווייל איר צובראכענע זעל האט איר צוגעפירט צו שוועבן צווישן הוידל און בוידל.

ביי אזעלכע פעלער איז נישט שייך צו האבן טענות אויף א מענטש ווער ער/זי דערציילט אומריכטיגע פאקטן, ווייל אזוי גייט דאס ביי יעדע זאך. אן עקס-מוסלימענער וועט דערציילן אז מען עסט מענטשן פאר פרישטאג, און א גר וועט דערציילן אז מען וואוינט מיט די אייגענע מאמע. מענטשן אין די אומשטענדען זענען מגזם אדער דערציילן זאכן וואס זענען רחוק מאד פונעם אמת. צב"ש, פעלדמאן דערציילט, אז די מקוה לעדיס האבן א מיסיע צו קאנטראלירן דעם פרוי'ס לעבנסשטייגער אא"וו. וואס דאס איז שקר אבער האט אביסל אמת. אסאך פרויען דערציילן ווי מען האט זיי אינטימיטעטעט ווען זיי האבן געהאט לאנגע האר אויפן קאפ אדער זענען געווען געשוירן ביים מצוה. אבער עס מיינט נישט אז מען קאנטראלירט דעם פרוי. עס איז דא אין בעסטן אויסדריק שטארקע פרעשור.

זי דערציילט למשל, אז אין אידיש איז נישטא אזא מושג אדער ווארט ווי "LOVE" א זאך וואס איז שקר. מיר פארמאגן די ווארט 'ליבע', און מיר פארמאגן אסאך ליבע. אמת אז עס איז דא אסאך פראבלעמען ביי אונז ביי דעם נושא, און די ליבע איז אסאך געבראקט מיט LUST אדער נאך פראבלעמען. אבער דאס איז נאך א דוגמה פון מגזם זיין. און @ראובן, איך האלט נישט אז דבורה איז געווען ווילד מיטן דעמאנסטרירן סאטמאר-ליבאוויטש אלס בלוט שונאים. ווייל משורש איז דא אן אינערליכע קאנפליקט. ליבאוויטש איז פסול אין סאטמאר. קען זיין אז לעצטענס שוין וויינגער. אבער נישט אז זי האט ממש נישט גערעדט צום דבר. דאס אז זי לייגט אראפ 'אלע' ליבאוויטשער אלס משיח'סטן איז יא שטארק מגוזם.

און צו אנדערע תגובות פון חבירים, איך זע נישט וואס איז דא חוזק צו מאכן פון די פרוי. זי קומט נעבעך פון א צושאסענע בעקגראנד און זיכט צו אנטלויפן פון דעם כמטווחי קשת. איר אויסטערלישע פיין און ווייטאג האט איר צוגעפירט צו רייטן אויף די האלאקאוסט נאראטיוו, און זי אנטשפרעכט צו מתקן זיין די ניצוצות דורך פארן קיין דייטשלאנד און זיך איבערשרייבן צו א ריינע דייטש. עס איז נעבעך נישטא ווער עס זאל לאכן. עס איז אזוי ווייטאגליך. זי אליין דערציילט וויאזוי מען רודפ'ט איר דארט, מען שפעט פון איר נאז, און מען רופט איר אידישע זונה. זי האפט אז דאס איז בלויז א גלאבאלע אינטערגאנג פון האס צווישן מענטשן. אבער זי כאפט נישט אז איר אידיש און איר אידענטיטעט וועט איר אלץ נאכלויפן. זי איז נעבעך אזוי אנגעפראסן מיט האס און שנאה אזש זי האט געדארפט אפיר קומען אז איר זיידע איז געווען א גוי. דאס איז איר נחמה.