מיטוואך פעברואר 19, 2014 7:25 pm#184963
די צניעות-אידעאלאגיע פון הרב פסח אליהו פאַלק
אין 'צניעות' זענען פאראן צוויי קעגנזייטיקע אידעאלאגיעס. איינע זעט צניעות ווי א פרעציזע וויסנשאפט וואס קען קלאר דעפינירט און קוואנטיפיצירט ווערן לויט צענטימענטערס און אינטשעס, און די צווייטע זעט איר ווי אן אידעאל וואס באגלייט א מענטשן אין זיינע אדער אירע וועגן. א ליידנשאפטלעכער שטיצער פון דער ערשטער אידעאלאגיע איז הרב פסח אליהו פאַלק, א פוסק פון גייטסהעד, ענגלאנד, און דער מחבר פון דעם ספר 'עוז והדר לבושה' (1998) אויף 'הלכות צניעות'.
הרב פאלק
הרב פאלק איז לכאורה דער ערשטער באשאפער פון דער פאפולערער 'הלכות צניעות' זשאנרע, אוועקשטעלנדיק קלארע הלכות איבער יעדן אספעקט פון פרויען-קליידונג, און אויפהייבנדיק זיין דעפיניציע פון 'צניעות' ווי די העכסטע אידעאל פון א אידישער פרוי.
הרב יהודה הערצל הענקין, אן אייניקל און תלמיד פון הרב יוסף אליהו הענקין ז"ל, און מחבר פון פיר בענדער 'שו"ת בני בנים', שטעלט אוועק די אידעאלאגיע וואס זעט צניעות ווי א פארווירקלעכונג פון דעם 'והצנע לכת עם אלוקיך' – צניעות פארלאנגט איידלקייט, איינגעהאלנטקייט, ערלעכקייט, און איז אוממעגלעך צו דעפינירט ווערן אין צענטימעטערס און אינטשעס. הרב הענקין זעט הרב פאלקס פרואוו אוועקצושטעלן פרעציזע מעסטערס פון צניעות ווי א פארדרייאונג פון דעם גייסט פון הלכה און צניעות, וואס ברענגט א חורבן צו שומרי תורה ומסורה.
הרב הענקין
אין א לענגערן ארטיקל אין דעם 'טראדיציע'-זשורנאל, האט הרב הענקין אויפגעוויזן ווי הרב פאלק פארדרייט הלכה, און פאסט צו זיין פאפולערע אדאפטירונג פון 'הלכות צניעות' צו זיינע אייגענע אידעאלאגיעס. דער ארטיקל איז שפעטער געווארן א חלק פון זיין ספר 'פארשטיין צניעות' (אורים פובליקאציעס, 2008).
פאלגנד זענען עטלעכע פונקטן פון הרב הענקינס ספר:
הרב פאלק אין "עוז והדר לבושה" אסרט צו גיין א בלוזקע וועמענס אויבערשטן קנעפל איז אביסל צו נידריק, און אביסל הויט פון דעם קראגן-ביין קען מען זען אונטער וואו דער האלדז ענדיקט זיך. "אפילו א האלבן צענטימעטער אונטער דעם מותרדיקן שטאפל" איז אויך אסור, שרייבט הרב פאלק. הרב הענקין איז מברר מפי חז"ל, דער שולחן ערוך און רוב ראשונים און אחרונים אז ווינציקער פון א טפח אויפגעדעקט פון די געווענלעך-אויפגעדעקטע ערטער איז נישט קיין פראבלעם. הרב הענקין ווייזט איבער אז הרב פאלק בויט זיין חומרא אויף א דעת יחידאה פון דעם 'חזון איש'.
הרב הענקין ווייזט אויף ווי מאמרי חז"ל און הלכהדיקע פסקים פון ראשונים זענען ארויסגענומען פון קאנטעקסט דורך די וואס זוכן צו פארמערן חומרות, בעיקר צו בויען די אייגענע אידעאלאגיע. הרב פאלק ציטירט די ווערטער פון דעם רדב"ז וואס אסרט צו גיין הינטער א פרוי ווייל מ'קען נכשל ווערן פון "הילוכה ותנועתה". הרב הענקין זאגט אז עס איז פשוט אז דער רדב"ז רעדט פון די נאטירלעכע פרויערישע באוועגונגען פון די היפן און גוף בשעתן גיין. אבער פאר הרב פאלק איז דאס גענוג צו אסרן יעדע באוועגונג פון א פרוי, ווי זיין אן אקטיאר, פארבן א וואנט-מאלעריי, שפילן אן אינסטרומענט, אדער דעמאנסטרירן סיי וועלכע טאלאנטן פארנט פון מענער, אויס חשש אז אירע באוועגונגען וועלן צערייצן די מענער.
הרב הענקין ווייזט ווי הרב פאלק ציטירט דווקא פוסקים וועלכע שטיצן זיין אידעאלאגיע, אבער איגנארירט די פוסקים וועלכע האלטן אנדערש. צום ביישפיל, הרב פאלק ציטירט נאר די ווערטער פון דעם 'משנה ברורה' וואס אסרט צו לייענען קריאת-שמע פארנט פון א פרוי מיט אויפגעדעקטע האר, אבער איגנארירט די ווערטער פון דעם 'ערוך השולחן' וואס איז עס מתיר. (זעט אויך דא.) הרב פאלק אסרט אויפצודעקן אפילו אביסל פון שער האשה, טראצדעם וואס הרב משה פיינשטיין איז מתיר ביז א טפח. הרב פאלק וויל טענהן אז הרב פיינשטיינס תשובה איז נאר געשריבן געווארן פאר א יחיד און נאר בשעת הדחק, אבער הרב הענקין ווייזט איבער פון דעם לשון פון דער תשובה אז דאס איז א קלארער פסק להיתר. הרב פאלק איגנארירט אויך דעם היתר פון 'אגרות משה' אויף לאזן אויפגעדעקט די האר אין שטוב בימי נדה, און נעמט ליבערשט אן די חומרא פון דעם 'משנה ברורה'.
הרב הענקין זאגט אז יעדער איז בארעכטיקט צו זיין מיינונג, און ער האט נישט קיין פראבלעם ווען א רב ווי הרב מנשה קליין שרייבט אזעלכע חומרות אין זיינע ספרים, אבער הרב פאלק איז דער וועלכער פאפולאריזירט זיינע דעות ווי כאילו זיי וואלטן געווען פשוט הלכה, און דאס איז אן ערנסטער פראבלעם.
הרב פאלקס אידעאלאגיע זעט צניעות ווי א לעבנסשטרעבונג פון א פרוי, פונקט ווי א מאן דארף שטרעבן פאר לימוד התורה. די העכסטע חשיבות פון א פרוי איז זיין א 'צנועה'. הרב פאלק שרייבט אין זיין ספר וועגן
הרב פאלק זעט דאס ווי א מוסטער פון צניעות, ווי דאס דארף זיין די שטרעבונג פון א פרוי, אייביק צו זיין פארמאכט און פארזיגלט, און האבן פאר די אויגן דעם 'חיוב' צו באהאלטן דעם גוף און די נשמה.
הרב פאלק
הרב פאלק איז לכאורה דער ערשטער באשאפער פון דער פאפולערער 'הלכות צניעות' זשאנרע, אוועקשטעלנדיק קלארע הלכות איבער יעדן אספעקט פון פרויען-קליידונג, און אויפהייבנדיק זיין דעפיניציע פון 'צניעות' ווי די העכסטע אידעאל פון א אידישער פרוי.
הרב יהודה הערצל הענקין, אן אייניקל און תלמיד פון הרב יוסף אליהו הענקין ז"ל, און מחבר פון פיר בענדער 'שו"ת בני בנים', שטעלט אוועק די אידעאלאגיע וואס זעט צניעות ווי א פארווירקלעכונג פון דעם 'והצנע לכת עם אלוקיך' – צניעות פארלאנגט איידלקייט, איינגעהאלנטקייט, ערלעכקייט, און איז אוממעגלעך צו דעפינירט ווערן אין צענטימעטערס און אינטשעס. הרב הענקין זעט הרב פאלקס פרואוו אוועקצושטעלן פרעציזע מעסטערס פון צניעות ווי א פארדרייאונג פון דעם גייסט פון הלכה און צניעות, וואס ברענגט א חורבן צו שומרי תורה ומסורה.
הרב הענקין
אין א לענגערן ארטיקל אין דעם 'טראדיציע'-זשורנאל, האט הרב הענקין אויפגעוויזן ווי הרב פאלק פארדרייט הלכה, און פאסט צו זיין פאפולערע אדאפטירונג פון 'הלכות צניעות' צו זיינע אייגענע אידעאלאגיעס. דער ארטיקל איז שפעטער געווארן א חלק פון זיין ספר 'פארשטיין צניעות' (אורים פובליקאציעס, 2008).
פאלגנד זענען עטלעכע פונקטן פון הרב הענקינס ספר:
הרב פאלק אין "עוז והדר לבושה" אסרט צו גיין א בלוזקע וועמענס אויבערשטן קנעפל איז אביסל צו נידריק, און אביסל הויט פון דעם קראגן-ביין קען מען זען אונטער וואו דער האלדז ענדיקט זיך. "אפילו א האלבן צענטימעטער אונטער דעם מותרדיקן שטאפל" איז אויך אסור, שרייבט הרב פאלק. הרב הענקין איז מברר מפי חז"ל, דער שולחן ערוך און רוב ראשונים און אחרונים אז ווינציקער פון א טפח אויפגעדעקט פון די געווענלעך-אויפגעדעקטע ערטער איז נישט קיין פראבלעם. הרב הענקין ווייזט איבער אז הרב פאלק בויט זיין חומרא אויף א דעת יחידאה פון דעם 'חזון איש'.
הרב הענקין ווייזט אויף ווי מאמרי חז"ל און הלכהדיקע פסקים פון ראשונים זענען ארויסגענומען פון קאנטעקסט דורך די וואס זוכן צו פארמערן חומרות, בעיקר צו בויען די אייגענע אידעאלאגיע. הרב פאלק ציטירט די ווערטער פון דעם רדב"ז וואס אסרט צו גיין הינטער א פרוי ווייל מ'קען נכשל ווערן פון "הילוכה ותנועתה". הרב הענקין זאגט אז עס איז פשוט אז דער רדב"ז רעדט פון די נאטירלעכע פרויערישע באוועגונגען פון די היפן און גוף בשעתן גיין. אבער פאר הרב פאלק איז דאס גענוג צו אסרן יעדע באוועגונג פון א פרוי, ווי זיין אן אקטיאר, פארבן א וואנט-מאלעריי, שפילן אן אינסטרומענט, אדער דעמאנסטרירן סיי וועלכע טאלאנטן פארנט פון מענער, אויס חשש אז אירע באוועגונגען וועלן צערייצן די מענער.
הרב הענקין ווייזט ווי הרב פאלק ציטירט דווקא פוסקים וועלכע שטיצן זיין אידעאלאגיע, אבער איגנארירט די פוסקים וועלכע האלטן אנדערש. צום ביישפיל, הרב פאלק ציטירט נאר די ווערטער פון דעם 'משנה ברורה' וואס אסרט צו לייענען קריאת-שמע פארנט פון א פרוי מיט אויפגעדעקטע האר, אבער איגנארירט די ווערטער פון דעם 'ערוך השולחן' וואס איז עס מתיר. (זעט אויך דא.) הרב פאלק אסרט אויפצודעקן אפילו אביסל פון שער האשה, טראצדעם וואס הרב משה פיינשטיין איז מתיר ביז א טפח. הרב פאלק וויל טענהן אז הרב פיינשטיינס תשובה איז נאר געשריבן געווארן פאר א יחיד און נאר בשעת הדחק, אבער הרב הענקין ווייזט איבער פון דעם לשון פון דער תשובה אז דאס איז א קלארער פסק להיתר. הרב פאלק איגנארירט אויך דעם היתר פון 'אגרות משה' אויף לאזן אויפגעדעקט די האר אין שטוב בימי נדה, און נעמט ליבערשט אן די חומרא פון דעם 'משנה ברורה'.
הרב הענקין זאגט אז יעדער איז בארעכטיקט צו זיין מיינונג, און ער האט נישט קיין פראבלעם ווען א רב ווי הרב מנשה קליין שרייבט אזעלכע חומרות אין זיינע ספרים, אבער הרב פאלק איז דער וועלכער פאפולאריזירט זיינע דעות ווי כאילו זיי וואלטן געווען פשוט הלכה, און דאס איז אן ערנסטער פראבלעם.
הרב פאלקס אידעאלאגיע זעט צניעות ווי א לעבנסשטרעבונג פון א פרוי, פונקט ווי א מאן דארף שטרעבן פאר לימוד התורה. די העכסטע חשיבות פון א פרוי איז זיין א 'צנועה'. הרב פאלק שרייבט אין זיין ספר וועגן
- א רעבעצין וועלכע האט קיינמאל נישט געוויזן איר ברייטע וויסנשאפט. ווען נאר די ווערטער פון דעם רמב"ם, 'חובת הלבבות', אדער 'מסילת ישרים' זענען ציטירט געווארן ביי דער שבת-טיש אדער ביי א פאמיליע-אסיפה, פלעגט זי שטיל און נאנט צוהערן, ווי די ווערטער וואלטן פאר איר געווען ניי. זי האט קיינמאל נישט געוויזן א רמז אז זי איז גוט באקאנט מיט דאס וואס איז געווארן ציטירט.
הרב פאלק זעט דאס ווי א מוסטער פון צניעות, ווי דאס דארף זיין די שטרעבונג פון א פרוי, אייביק צו זיין פארמאכט און פארזיגלט, און האבן פאר די אויגן דעם 'חיוב' צו באהאלטן דעם גוף און די נשמה.