הגם ס׳איז ביי מיר קלאר אז איך קען נישט יורד זיין לסוף דעתו של אותו גאון ר׳ שלום, און אויב קען מיר געלונגען צו כאפן זיינע טיפזיניגע שורות, וואלט איך געזאגט דאס איז געוויס עפעס איבער עוועלוציע, און איבער דעם קריעצעניסטישן צוגאנג דערצו. פארט וועל איך אבער ווי, און אלס א חסיד, אריינשטופן א תורה׳לע דערויף.
״א תפילה איז געװאָרן א גאָרילע״
דער אלטער מאטאד פון דאווענען איז געווארן דער טייוול אליינס. מ׳האט מורא זיך צו פארלאזן דערויף, אזש ווי ס׳זאל ווען זיין א גערילע. אנשטאט לויפט מען נאך סגולות. או יאמר, גערילע גייט ארויף אויף דער עצם סגולה. דאווענען איז פארוואנדלט געווארן אין א צירקוס שפיל. ס׳טייטש יענער דאווענט אנשטאט דיך. מ׳קויפט, און מ׳פארקויפט.
״און פאָגראָמירט די שטאָט.״
ס׳איז ממש א פאגראם אויף דער מענטשהייט. מען דרייט דערפאר איבער ס׳שטאט. ערב בוקר וצהרים שרויפט מען דעם עולם, מיט אלע מאדנע און ווילדע סגולות.
״װער האָט זיך אקעגנגעשטעלט?
א כופר האָט.״
שוין ליידער דערקייקלט צו אזא ביטערן פארנעם, אז אויב איינער זאל זיך אוועק שטעלן, און פראבירן צו אילוסטרירן ווי לעכערליך זיי זענען, וועט יענער בא׳טיטול׳ט ווערן אלס כופר.
״נישטאָ קײן משיב! שרײט דער רעטער.״
״דע מה שתשיב לאפיקורס״, זאגט דער העלד וואס שטעלט זיך יא אוועק, אפצו׳חוזק׳ן פון די נארישע סגולות. אז קענסטו נישט אפפרעגן דעם ציניקער, איז א סימן אין דברים בגו.
״אזא טאָר נישט ארײן״
די בעלי סגולה, זיי זענען גאר די אפיקורסים, און דאס איז וואס די תורה פארבאט.
״איז די גאָרילע, מיט טריבער מינע,
אוועק א דומם זײן.״