קאווע שטיבל • שלום בית פראבלעמען בעניני רוחניות

מיין קאפ ווירבעלט מיט כל מיני מחשבות און געדאנקן, עס איז מיר שווער זיך צוזאמצונעמען און שרייבן מיט א סדר אזויווי אין די אמאליגע צייטן. אבער אז "אזא יונגערמאן" ווי @שמעקעדיג בעט קען מען נישט אפזאגן. בעצם האט שוין שמעקעדיג געשריבן וואס עס איז שייך צו שרייבן בכלליות, נאר כיהודה ועוד וועל איך שרייבן וואס עס ליגט מיר אויפן הארץ, איך האף אז עס וועלן ארויסקומען עטוואס coherent זאצן. ווי געזאגט איז דאס אלע נאר בכלליות, אויב מ'וועט פרעגן מער ספעציפיש וועט זיין מעגליך צו שרייבן מער.

קודם אפאר הקדמות:

ווי שוין דערמאנט אויבן איז דער נושא אן issue ביי ביידע ג'ענדערן, אמאל איז עס די מאן וואס ווערט קעלטער צו אידישקייט ענינים און אמאל איז עס די פרוי (געווענטליך בעניני לבוש און מעיקאפ).

עס טרעפט זיך כמעט נישט אז עס זאל ערענסטע שלום בית פראבלעמען אדער גיטין נאר צוליב די מאנ'ס אדער פרוי'ס נישט זיין גענוג פרום. עס איז אלעמאל דא אנדערע סיבות וואס זענען גורם די פראבלעמען און די פרומקייט לעוועל איז נאר א תירוץ. צומאל האט די ווייב פשוט נישט ליב די מאן. צומאל איז ער אן עגאואיסט אדער ער רעספעקטירט איר נישט. צומאל איז זי פארדארבן אין מידות.

צומאל מאכט זיך א יונגערמאן שפילט פרומע יונגערמאן פאר לאנגע יארן, ער גייט די שמונה בגדים, שטייט אויף פארטאגס (צו שמועסן אין מקוה/קאווע שטיבל), ער איז אויף ליל שישי (וואטשן מאוויס מיט זיינע פריינד), לאזט נישט זיין ווייב גיין מיט שרייעדיגע בגדים, פארלאנגט אז די קינדער'ס פיאות זאלן נישט געמאכט ווערן מיט דזשעל (ווייל זיין משפחה וועט אים אנקוקן קרום) וכו'. איין טאג איז אים א "גוטע" חבר מייעץ אז עס איז נישט דא עפעס בעסערס פאר די שלום בית ווי צו זיין פולקאם אפן מיט די ווייב. ער קומט אהיים און ער זעצט זיך אוועק מיט זיין ליבלינג און פארציילט איר אלע זיינע מצוות ועבירות עקספעקט'נדיג אז זי וועט אזוי שטארק הנאה האבן פון זיין אפנקייט און זי וועט מיטגיין מיט אים. פארשטייט זיך אז ער וועט האבן ערנסטע שלום בית פראבלעמען, אבער נישט צוליב זיין נישט זיין פרום נאר צוליב זיין נישט האבן שכל!

מענטשן וואס מאכן דאס מיט און ליידן צוליב דעם וואס זייערע ווייבער האלטן אז זיי זענען נישט פרום גענוג, וועלן זיין מלא טענות אויף מיר אז איך באשולדיג זיי אין נישט זיין גוטע מענער/מענטשן. אבער די אמת מוז געזאגט ווערן. אויב ווילסטו מאכן פראגרעס מיזטו הערן די אמת אזוי ווי זי איז. אויב ווילסטו זיין גערעכט קען איך דיר נישט העלפן. אויב האסטו ערענסטע שלום בית פראבלעמען צוליב דיינע פרומקייטן דאן איז דא עפעס אנדערש וואס מוז געפיקסד ווערן, עפעס יסודות'דיג.

אויב האנדלט זיך אבער פון א "נארמאלע" מאן און א "נארמאלע" פרוי, וואס רעספעקטירן זיך איינער דעם אנדער, די מאן העלפט ארויס אין דער היים, נישט ווייל ער מוז, נאר ווייל ס'איז זיין הויז פונקט ווי זיין ווייב'ס, ער לאזט זיין ווייב האבן אינדיפענדענס און א גלייכע דעה אין אלע הנהגות הבית והחינוך פונקט ווי אים, ער באהאנדלט נישט זיין ווייב ווי 'א שטיקל ברויט אין א קארב על כל קישוי שלא תבוא' נאר ווי א מענטש - א יומען ביאינג. און פונקט ווי אלע מענטשן וועט ער זיך טוישן מיט די צייט, ווערן מער קאלט און באלעבאטיש, אריינלייגן די ציצית, אויפשטיין שפעט שבת, טרונקן קאקא קאלע, וואטשען א מאווי פון צייט צו צייט וכדומה, וועט עס זיין ווייב רעספעקטירן און מקבל זיין.

איך זאג נישט אז די אויפברענגונג וואס זיי באקומען אין די בתי חינוך איז נישט קיין פראבלעם בכלל.עס איז יא און עס פארלאנגט א באהאנדלונג וויאזוי זיך צו באגיין מיט דעם און פארגרינגערן די דורכגאנג. אויב אבער איז דא א טיפערע אינערליכע פראבלעם וועט גארנישט העלפן אויסער אויב איר זענט גרייט זיך צו טוישן.

איידער מיר גייען אריין אין די פראקטישע עצות והדרכות דארף מען קודם אראפשרייבן די יסודות הדברים:

1) א מאן און ווייב האבן נישט חתונה צו טוישן איינער דעם אנדערע, נישט צו היטן און באשוצן איינער דעם אנדערע און אויך נישט צו באפרידיגן איינער דעם אנדערע אדער זייער עלטערן. א מאן און ווייב האבן חתונה צו בויען א שטוב בשותפות. אלע כללים פון שותפות זענען וואס זענען גילטיג אין ביזנעס זענען גילטיג אין מערידזש.

2) אידישקייט דיפערענצן זענען פונקט ווי עני אנדערע דיפערענצן, מ'דילט נישט דערמיט אנדערש ווי ווען מען געפונט אויס אז די מאן איז מער קארג אדער א גרעסערע שפענדער ווי אייך. "נארמאלע" מענטשן ארבעטן אויס א מהלך אז די דיפערענצן זאלן נישט שטערן די שלום ושלוה אין שטוב. איז ער א קלענערע ירא שמים אדער גרעסערע ירא שמים, So what? מענטשן זענען אלעמאל אנדערש, מ'פיגערט אויס א וועג צו לעבן צוזאמען מיט די דיפערענצן.

א מענטש איז איינגעגאנגן אויף א שותפות מיט זיין חבר און ווי נאר זיי האבן אנגעהויבן די ביזנעס האט ער אויסגעפונען אז זיין חבר איז א דייבעטיק וואס גייט צוויי מאל א וואך פאר דייאליסעס. ער מאכט זיך א שנעלע חשבון אז ער קען נישט ארבעטן מיט א שותף וואס וועט נישט זיין אוועילעביל צוויי טעג פון די וואך. ער זעצט זיך אוועק מיט זיין שותף און ארבייט אויס א מהלך אז מ'זאל זיך צוטיילן ווייל נישט אויף דעם איז מען איינגעגאנגן. וואס געשעהט אבער אויב ער געפונט אויס איבער די דיאליסיס ערשט אפאר יאר אין די ביזנעס, ווען דער שותף האט שוין אריינגעלייגט שווערע כוחות צוזאמען מיט דיר, אינטעגראלע חלקים פון די ביזנעס זענען געוואנדן אין זיינע קשרים, ער איז די רוח החיים פון די ביזנעס, זיינע קינדער פירן שוין אן עטליכע דעפארטמענטס, וכ"ש אויב ער האט באקומען די דייעביטיס שוין זייענדיג אין די ביזנעס? אויף אזא פאל וועט אים ניטאמאל איינפאלן צו דיסקוסירן זיך אפטיילן. אדרבא, ער וועט טון וואס ער קען ארויסצוהעלפן זיין שותף. ער וועט אים צושטעלן א פערזענליכע דרייווער מיט א שיינע SUV, מיט א קאמפיוטער אין די בעק, כדי אז ער זאל קענען ווייטער אנפירן די ביזנעס פארנדיג און צוריק-קומענדיג פון דייאליסיס. דאס איז אלעס – פארשטייט זיך – אויב דער שותף איז נישט א שלאק וועם ער האט סייווי פיינט. אויב איז ער אבער א שלאק וועט ער נוצן דער דייאליסיס פראבלעם אלץ א תירוץ צו פארלאנגן א טיילונג. והנמשל מובן מאליו.

אויב א מאן און ווייב האבן חתונה און זיי געפונען אויס באלד אין אנהייב אז איינער איז פרומער ווי די אנדערע מיט גאר שטארקע דיפערענצן וואלט איך מייעץ געווען אז מ'זאל זיך באלד טיילן און זיך איינשפארן א לעבן פון עגמת נפש. עס איז נישט דא קיין שום סיבה צו פרובירן צו טוישן און צופאסן איינער צום צווייטע. זאלן זיי זיך טיילן און טרעפן א בן זוג מער צוגעפאסט. פארשטייט זיך אז מ'רעדט נישט ווען זי האט פראבלעמען מיט נארישקייטן און משוגעת'ן, נאר ווען זיי זענען באמת אנדערש.

למעשה קומען די דיפערענצן געווענטליך ערשט ארויס ווען עס איז שוין דא א קינד אדער צוויי. ערשטענס, צוליב וואס אין די ערשטע יאר צוויי שפילט מען נאך איינער פארן אנדערע. צווייטענס, ווייל מענטשן טוישן זיך ווען זיי ווערן עלטער. איינער וואס בלייבט די זעלבע איז נישט א געזונטע מענטש. די ווייב ווערט גרעבער, ווייניגער קיוט, מער מעטשור, די מאן ווערט מער ביזי, די קינדערישע התעוררות'ער ווערן ווייניגער אפט, מ'הייבט אן צו פארשטיין וואס איז וויכטיג און וואס איז נישט אזוי וויכטיג.

דורכאויס די גאנצע לעבן מאכן מענטשן קאמפראמיסן, סיי מיט זיך און סיי מיט יענעם. מען איז מסכים צו ליב האבן א ווייב וואס איז אנגעצויגן ערב פסח טעג ווייל מ'ווייסט אז דאס איז די פרייז פון האבן אזא גוטע ווייב/מאמע. א מאן וועט נישט האבן קיין טענות אויף זיין ווייב פארן נישט מאכן פענסי נאכטמאל אויב זי איז דער וואס ארבייט און ברענגט אריין פרנסה. די זעלבע איז מיט זיך. מען פארשטייט זיך אליינס אז מ'קען נישט פארלאנגן פון זיך בשעת ווען מען איז פאריאגט און פארפלאגט על המחיה ועל הכלכלה צו דאווענען אזוי ערליך ווי אלץ בחור ווען מען האט געלעבט אויף קעסט און געהאט א תמימות'דיגע בליק אויף די וועלט. א פארשטענדליכע מענטש פארשטייט דאס און א פארשטענדליכע ווייב וועט נישט האבן קיין טענות אויף די מאן וואס טוישט זיך אין אידישקייט ענינים פון נאך די חתונה. דאס איז אבער נאר ווילאנג עס איז נישט דא קיין אנדערע פראבלעמען, ווילאנג ער דעליווערט פיזיש, עמאציאנאל וכו'. אויב אבער ער איז א שלאק וועט זי נוצן די אידישקייט אלץ א תירוץ אים צו רודפ'ן. איך זאג נישט אז עס וועט איר נישט זיין שווערער זיך צו ספראווען מיט זיין קאלטקייט צו אידישקייט ווי זיך צו ספראווען מיט אנדערע פעלערן, דאך וועט זיך אבער געפונען א וועג זיך צו ספראווען דערמיט ווי אן ערוואקסענע.

וממילא, איז בעצם נישט שייך צו געבן עצות וויאזוי צו באהאנדלן פראבלעמען וואס זענען נובע פון רוחניות דיפערענצן, ווייל די שלום בית פראבלעמען קומען צוליב אנדערע יסודיות'דיגע פראבלעמען. יעצט קען מען שרייבן א גאנצע ארטיקל וויאזוי מען בויט שטארקע קשר צווישן מאן און ווייב, נאך איינס אז מ'דארף ריספעקטן איינער דעם אנדערע, נאך איינס איבער וויאזוי א מערידזש איז געבויט אויף שטארקע יסודות וכו'.

ס"ה קען מען געבן אפאר קליינע טיפס וואס בעצם דער וואס האט א שטארקע מערידזש וועט דאס אליינס וויסן און דארף עס נישט הערן פון מיך. רוב פון זיי קענט איר טרעפן צווישן די דאזיגע שורות.

איך ווייס אז עס זענען דא אזעלכע וואס וועלן זיך קריגן מיט מיר און אויפווייזן מיט פסוקים ומאמרים אז א פרוי איז יא דא צו העלפן די מאן בלייבן ערליך, עס איז יא איר דזשאב אים צו האלטן אויף די רעלסן, זי דארף זיך יא אקעגן שטעלן אויב ער איז משנה פון די הנהגות וואס מ'האט איינגעפירט ביים חתונה וכדומה. הזכות בידכם זיך צו קריגן, ווער עס וויל גיין מיט דער מהלך וואונטש איך אסאך הצלחה אין לעבן. איך זאג אייך קאטאגאריש, עס איז נישט דא קיין שום סיבה וסברא אז מאן און ווייב זענען דא צו מאכן איינער דעם אנדערע זיין ערליכער, בעסער, הייליגער אדער וואס. צווייטענס, עס העלפט נישט און מ'איז גארנישט מרויח. אויב מיינט זי אז דורכ'ן אים פייניגן וועט זי האבן א שטערקערע טשאנס צו האבן גוטע ערליכע קינדער מאכט זי א גרויסע טעות. די בעסטע קינדער שטייגן אויס פון א הויז וואו עס הערשט הארמאניע, נישט געפעלשטע הארמאניע וואו מען האלט די שנאה באהאלטן אונטער די הויט נאר ריכטיגע הארמאניע.

די פרויען אדער מענער וואס גייען ארום אנגעבלאזן אז זייער מאן/ווייב איז נישט גענוג ערליך אדער פרום זאלן וויסן אז זייער אנגעבלאזנקייט צייגט אויף זייער אייגענע שוואכקייט אין אידישקייט און בכלל נישט אויף שטארקע פרומקייט. וואו איז זייער אמונה ובטחון בה'? איך קען אסאך שטיבער וואו עס זענען דא אפגעפארענע קינדער/מענער למחצה לשליש ולרביע, ריכטיגע בעלי אמונה ובטחון רעגן זיך נישט אויף די אפגעפארענע און דאדזשאדזשען זיי נישט. זיי פארשטייען אז אלעס איז פון באשעפער מיט א חשבון. איך קען אסאך גאר ערליכע אידן וואס לעבן אזוי. די פאלשע פרומאקעס רעדן זיך איין אז זיי זענען אזוי הייליג אז זיי קענען פשוט נישט צוקוקען ווי זייער קינד/מאן טרעט אויף די תורה, לאכט על כל הקדוש לנו וכו'. עס ברענט אין אייך קיין שום קנאת השם נאר ענדערש א גאווה עצומה אז עס פאסט אייך נישט. אן ערליכע איד ווארפט נישט קיין tantrums, קאפעט נישט מיט די פוס, נאר נעמט אלעס אן מיט א מתינות צוליב זייער "עכטע" אמונה בה'.

שוין, איך זעה אז עס איז טאקע אויסגעקומען אביסל צופארן און נישט מסודר, איך האף אז עפעס וועט מען קענען ארויסנעמען פון דא.

סוף דבר הכל נשמע, פאוקעסען אויף בויען א שטארקע קשר מיט די מאן/ווייב בעיקר דורכ'ן האבן א גוטע שפראך און א שטארקע דיאלאג ווי איר שמועסט זיך אדורך מיט אמת'ע ריספעקט אלעס און אלעמען, פערזענליכע ענינים, ביזנעס, וועלט אנטשויאונגען, פאליטיק וכו' טראץ אייערע מיינונג'ס דיפערענצן. בויען א שטארקע ריספעקט איינער פאר'ן אנדער, א ריספעקט וואס איז געבויט אויף מענטשליכקייט און נישט אויף עקספעקטעישאנס. געדענקן אז מ'איז גלייכע שותפים און אויב וועט איר גובר זיין אויף איר אדער זי אויף אייך וועט עס צונעמען די ריכטיגע באלאנס פון די שותפות און איר וועט ביידע דערלייגן. טייל איר נישט קיין דעות און זי זאל אייך נישט טיילן קיין דעות. און אויב זענען די זאכן נישט נאטירליך אין אייערע אויגן דאן האט איר אסאך ארבייט צו טון.


.

געוואלדיג האט געשריבן:למשל אויב דער טאטע וויל נישט מער היטן שבת, אדער טהרת המשפחה, לכאורה אין אזא פאל איז נישט שייך מער קיין צוזאם ארבעט.

אויב וויל ער מחלל שבת זיין דוקא דורכ'ן וואטשען טעליוויזיע אין די דיינינג-רום אנגעטון אין קורצע הויזן און עסנ'דיג חזיר (די גוזמא איז לשבר...) דארפן זיי זיך גט'ן אויבער דאס איז נישט צוליב רוחניות ענינים נאר צוליב incompatibility ענינים. פונקט ווי ווען איינער וויל וואוינען אין נו יארק און די אנדערע אין אסטראליע און ביידע ווילן נישט נאכגעבן וואלט איך מייעץ געווען זיך צו גט'ן, און פונקט ווי צוויי ביזנעס שותפים, איינער זוכט ריעל עסטעיט און די אנדערע זוכט די סטאק מארקעט וואלט איך מייעץ געווען זיך צו טיילן, אזוי אויך דא.

וואס איז אבער אויב דער יונגערמאן איז געווארן א קל, דארט זעה איך נישט קיין סיבה זיך צו גט'ן ווילאנג עס הערשט ריספעקט.

אבער שמעקעדיג האט לכאורה נישט גערעדט פון אזעלכע עקסטרעמע קעיסעס נאר ענדערש פון מער מעסיג. א יונגער פארפאלק האבן זיך לעצטענס ג'גט. די ווייב שרייט אז זיי האט חתונה געהאט מיט א פרומע מאן וואס גייט זיין א בן תורה, דערווייל איז ער געגאנגן ארבייטען, ער האט א סמארטפאון, א פעיסבוק אקאונט, ויש אומרים אז ער נוצט אפילו זיין סעלפאון באהאלטערנערהייט שבת. אויב וואלט דארט געווען גוטע שלום בית, אויב וואלט די ווייב דארט געווען נענטער מיט די מאן ווי מיט איר טאטע וואלט קיין גט דארט נישט געווען. היות אבער עס זענען געווען אנדערע פראבלעמען איז די איינציגסטע ברירה (נאכ'ן פרובירן הילף פאר א לאנגע צייט) זיך צו גט'ן.

@זבולון, דו רעדסט פון א ספעציפישע קעיס? ביטע שרייב מער דעטאלן און בעקגראונד.


.

געוואלדיג האט געשריבן:

הוגה האט געשריבן:אז ער נוצט אפילו זיין סעלפאון באהאלטערנערהייט שבת.
.

דא בין איך מחולק, אויב דער צווייטער איז מחלל שבת אפילו בסתר קען מען מער נישט לעבן צוזאמען, חתונה האבן איז פארט נישט סתם א שוותפות עס איז א צוזאמשטעל פון מענטשן מיט די זעלבע ווירדן, סא אויב שטימען זיי נישט מיט קליינע חלקים קען מען דאס אויסארבעטן, אבער איוב שטימען זיי נישט אין יסודות'דיגע ווירדן ווי שמירת שבת, כאטש איינער שטערט נישט דעם צווייטן, אבער צוזאם ארבעטן קען מען שוין נישט.

איין זאך איז זיכער אז אויב האלטן די מאן און/אדער ווייב אזויווי דיר וועלן זיי זיכער נישט קענען לעבן צוזאמען.

אויב אבער האבן זיי א קאפ אויף די פלייצעס און זיי פארשטייען אז מענטשן זענען אנדערש, וויגענס קענען לעבן מיט פלייש-פרעסער טראץ דעם וואס זיי האלטן עס צו זיין אוממאראליש, ווילאנג יענער צווינגט זיי נישט צו עסן פלייש. און פונקט ווי א פארשטענדיגער פרוי פון א קלויזנבורגער שטוב קען פארשטיין אז די מאן וועט עסן איבערגענעכטיגטע אייער טראץ דעם וואס איר רבי האט געזאגט אז עס איז סכנות נפשות. און פונקט ווי א בעלת שכל קען פארשטיין אז טראץ דעם וואס זי איז מקפיד נאר צו עסן פון די התאחדות הכשר קען זי לעבן מיט א מאן וואס עסט OU, ווילאנג ער מאכט איר נישט עסן דערפון. די זעלבע איז מיט שבת. פארוואס דארף זיין פריוואטע גלויבונג און עבודת השם האבן אן אפעקט אויף די שלום בית אויב האנדלט מען פון צוויי גוטע און איידעלע בני אדם?


.

זבולון האט געשריבן:@הוגה, ניין איך רעד נישט פון קיין ספעציפישע קעיס, אבער איך זעה אז דו האסט טאקע געשריבן ״כמעט נישט״. הייסט עס אז דו גיבסט אויך פלאץ פאר פעלער ווי עס איז געווען א גוטע געשמאקע מערידזש לייף, און נאך אלס האט דער פרומער בן-זוג / בת-זוג מחליט געווען צו אויפלייזן זיין חיי הנישואים און עס אוועק געבן צוליב זיינע רעליגיעזע פרינציפן. שטייען מיר לכאורה אויף איין פעידזש, ווייל איך בין אויך מסכים אז רוב פון די פעלער זענען נישט אזוי.

איך האב בעיקר געשריבן "כמעט" נאר ווייל לא ראינו אינו ראיה, אבער בעצם האלט איך אז עס איז אלעמאל אזוי. די צווייטע כוונה מיט "כמעט" איז ווייל איך האלט אז די חינוך און אויפברעגונג האט א השפעה אבער נאר אביסל, אוב איז אנגעהאנגן אין מידות און אין די קשר/רעספעקט.


.

איך רעד נישט ווען עס האנדלט זיך פון חינוך הבנים און שמעקעדיג האט אויך געפרעגט ווען עס איז נוגע נאר אים אליין. פארשטייט זיך אז מ'נוצט כסדר די קינדער אלץ א תירוץ, מ'זארגט זיך פאר די קינדער.

אפילו וואו עס איז יא נוגע די קינדער, דארף מעןמען זיך היטן צו זיין קליג און נישט גערעכט. אסאך מאל קענסטו זיין גערעכט אז דו ווילסט א מער חסידישע חינוך פאר דיינע קינדער. אבער א קלוגער פארשטייט אז ס'נישט דא א בעסערע מיטל פאר א גוטע חינוך ווי א גוטע שלום בית.


.

איך וויל קלארשטעלן אז איך האב גארנישט אקעגן זיך גט'ן און איך האלט אוודאי נישט אז מ'זאל לכתחילה צוזאמשטעלן א פרומער מיט איינער וואס איז ווייניגער פרום. אלעס וואס איך האב געשריבן איז געווען פאר די וואס ווינדערן זיך אויב מען קען עס מאכן ארבייטען. איך האב נישט באזירט מיינע ווערטער נאר אויף אידיאלן און שיטות, איך האב עס באזירט אויך אויף פאקטישע קעיסעס.

יא, איך ווייס אז ס'זענען דא זייער אסאך שלום בית פראבלעמען וואס זענען צוליב פרומקייט ענינים און אסאך גיטין. איך קוק אבער וואס די חילוק איז צווישן די קעיסעס און די קעיסעס וואס איך האב געשריבן אין די פריערדיגע פאראגראף, און איך זעה אזעלכע חילוקים ווי מידות, שכל און אריינמישן פון די משפחה.

איך האב מיטגעהאלטן א קעיס פון א יונגערמאן וואס שוין יארן וואס ער איז געווארן אויסערליך קאלט צו אידישקייט. זיין ווייב און ער זענען ביידע קלוגע פיינע מענטשן און די שלום בית דארט פארט זייער פיין. פאר אפאר חדשים צוריק האט איר טאטע געהערט פון איינעם איבער די מאנ'ס מעשים און ער האט אנגערופן זיין טאכטער צו פרובירן פארארבייטען אז זי זאל זיך אקעגנ-שטעלן די מאן. אבער מעשה שטן לא הצליח, די פרוי האט מער געשעצט איר מאן ווי איר טאטע (טראץ דעם וואס זי איז זייער א פרומער), ווי אויך האט זי שכל צו פארשטיין וואס איז עכט איר טובה און זי האט שיינערהייט מסביר געווען פאר איר טאטע אז אלעס איז אקעי און זי דארף נישט זיין הילף. יעצט טראכט אריין, וויפיל גיטין געשעהן צוליב דעם וואס די פרוי האט נישט די שטארקע כאראקטער זיך אקעגן צו שטעלן איר טאטע?

די נקודה איז אז עס איז א שלום בית אישו פונקט ווי אלע אנדערע שלום בית פראבלעמען, רוחניות קומט נישט דא אריין. עס איז פונקט ווי א יונגערמאן באקומט א סמארטפאון און ער זיצט דערויף 24 שעה א טאג. ווען זיין ווייב רעדט צו אים איז ער אויפ'ן סמארטפאון, ווען זי בעט אים פאר הילף קען ער נישט ווייל ער איז ביזי אויף וואצעפ און ווען די קינדער ווילן לערנען שרייבט ער אויף ק"ש. דער יונגערמאן גייט זיך גט'ן אבער נישט צוליב די סמארטפאון נאר ווייל ער איז א בהמה.


.