מאנטאג יולי 17, 2017 1:18 pm#379284
מזל טוב מזל טוב, מיר האבן א רבי
מה נכבד היום לאדונינו, עת התגלות עלינו אור יקרת כבוד קדושת אדונינו מורינו ורבינו, צדיק דורינו, רוח אפינו משיח השם אשר אמרנו בצילו נחיה בגוים, צדיק הדור קדוש אלקי יעקב, מורינו רבי נחמן שמעון אליהו שליט"א תמ"ל.
פאלגענד וועלן מיר דא איבערגעבן עטליכע נקודות איבער דעם היינטיגן טאג און די הכתרה פון דעם רבי'ן תמ"ל.
נעכטן ביינאכט, תיכף נאכן זמן מוצאי שבת, איז ארויסגעהאנגען געווארן א צעטל מטעם הבית-דין דקהלתינו, אז עס איז נקבע געווארן א תענית אויף מארגן זונטאג פרשת מטות-מסעי. היינט אינדערפרי, האט מען ארויסגענומען דעם ספר-תורה צו ליינען ויחל. מען האט אויך געזאגט אבינו מלכנו פסוק בפסוק.
נאכן דאווענען אין בית-המדרש, איז דער גאנצער ציבור אריבערגעגאנגען אין שטוב פון כ"ק מרן אדמו"ר זצוקלה"ה, וואו עס איז געזעצן שבעה די קינדער פון רבי'ן זצוק"ל. מען האט געטרינקען לחיים, דערציילט פארשידענע עובדות פון דעם רבי'ן זצוק"ל, דאס האט גענומען א לענגערע צייט. דאן איז דער גאנצער ציבור אריבערגעגאנגען נאכאמאל מנחם אבל זיין און די אבלים האבן זיך אויפגעשטעלט פון די שבעה.
מען האט אפגעראכטן הקפות, זיבן מאל ארום דעם געצעלט. די בחורים פון ישיבה זענען מיטגעגאנגען, מען האט שפאצירט פאמעלאך און די אבלים האבן געשמועסט מיט די בחורים איבער פריעדיגע תלמידי בעל-שם ותלמידי המגיד, בפרט איבער מעשיות וואס צדיקים האבן גע'פועל'ט אין מקוה און ווי זיי פלעגן ארויסגיין מחוץ לעיר זיך טובל'ן אין די קאלטע מקוואות.
ביז מען האט שוין געענדיגט, איז שוין געווארן חצות און מען איז ארויפגעגאנגען אויפן פרישן קבר. דארט האט מען אויסגעזאגט גאנץ תהילים. די היצן זענען געווען אומדערטרעגליך, פרויען האבן ארויסגעברענגט וואסער פארן עולם, וואס האט עטוואס געהאלפן אין די שווערע היצן.
מען האט געענדיגט תהילים בערך פיר-אזייגער. דאן איז דער גאנצער עולם געגאנגען אין בית-המדרש, וואו מען האט אנגעהויבן דעם טאג מיט א סדר לימוד פון צוויי שעה. אויך די בחורים פון ישיבה מיט די קינדער פון תלמיד-תורה, אלע זענען דארט געווען און אלע האבן זיך באטייליגט מיט די לימודים, בקול ובחשק גדול.
פינף אזייגער איז אויך פארגעקומען א צוזאמקום פאר די פרויען, וואו מען האט געהאלטן דרשות התחזקות. די צוזאמקום איז געווען אינדרויסן אינמיטן וואלד, אין א ספעציעלע פלאץ וואס איז באשטימט פאר אזעלכע צוזאמקומפטן.
זעקס אזייגער נאכמיטאג, האט מען זיך געשטעלט דאווענען מנחה אין בית-המדרש, און גראד דערנאך האט מען ממשיך געווען מיט תהילים החיד"א, אויף וואס עס ווערט געברענגט פיל סגולות און אז עס איז מבטל שווערע גזירות אויף כלל-ישראל. דער גאנצער ציבור איז דארט געווען, אפילו די קינדער. דאן האט דער גאנצער ציבור געזאגט מיט א גרויס התעוררות און מיט א קול המעורר את הכוונה, דעם קאפיטל פון במדבר כז, ביז פסוק טו.
ווען עס איז געקומען צו פסוק טו. איז צוגעגאנגען הרב יואל העלבראנץ שליט"א – א ברודער פון דעם רבי'ן שליט"א, און ער האט פארגעזאגט די פסוקים פון טו ביז סוף פרק ("יפקוד אלקי הרוחות איש על העדה"), פסוק בפסוק, אויף די זעלבע נוסח פון שיר-המעלות ממעמקים. עס איז געווען א געוואלדיגע התעוררות אויפן ארט, מען האט געקענט שניידן די ערנסטקייט פון די מאמענטן. אפילו די בחורים און די קינדער האבן ערליך מיטגעזאגט און מיטגעשפירט דעם געהויבענעם זמן.
דאן איז צוגעגאנגען הרב ר' אהרן אריה טעללער שליט"א – ראש הישיבה, און ער האט פארגעזאגט דעם ערשטן פרק פון יהושע, פסוק בפסוק. ווען עס איז געקומען צו פסוק ב', "משה עבדי מת", האט ער אויסגעבראכן אין א יארמעליכן געוויין, וואס האט גענומען עטליכע מינוט, ער האט נישט געקענט קומען צו זיך און עטליכע מינוט האט ער געוויינט אויפן קול, מיטשלעפנדיג מיט זיך דעם גאנצן ציבור. דער דאזיגער פרק איז פול מיט התחזקות און גענוי צוגעפאסט צו די יעצטיגע מאמענטן וואו מיר שטייען אצינד. ר' אהרן ארי' האט דאס פארגעזאגט מיט א שטארקער התעוררות און מיט בכיות עצומות, פסוק בפסוק אויפן נוסח. די ווערטער האבן באקומען אדערן מיט ביינער, עס האט ממש געלעבט. וואו די פסוק זאגט אזא נוסח ווי "כאשר הייתי עם משה אהיה עמך", אדער "רק חזק ואמץ כי אתה תנחיל", האט יעדער געשפירט אז די ווערטער רעדן ממש צו אים, עס האט ממש געלעבט. בכלל איז די גאנצע פרק א שטארקער פרק און שטארק צוגעפאסט פול מיט חיזוק, און דאס האט אריינגעבלאזן א רוח התחזקות אין דעם ציבור.
דערנאך האט מען געזאגט קדיש, מען האט געדאוונט מעריב און מען האט צוזאמענגערוקט די טישן אויף א מסיבת לחיים.
במשך די גאנצע צייט, איז דער רבי תמ"ל נישט געווען אין בית-המדרש, ער איז געווען אינדערהיים, ער האט זיך איינגעשפארט און באפוילן אז קיינער זאל אים נישט שטערן, אפילו אויב עס וועט ווערן שפעט. ער האט געוואלט זיין אליין אין די מאמענטן.
אין בית-המדרש האט מען געדאוונט מעריב, צוגעגרייט די טישן, לקח מיט ברוינפן און פרוכט און דער ציבור האט זיך צוגעזעצט.
מען האט אנגעהויבן מיט ניגוני התעוררות, וואס דער גאנצער עולם האט געזינגען צוזאמען. דאן האט אויפגעטרעטן הרב ר' מאיר יששכר ראזנער שליט"א, וועלכער האט גערעדט א לענגערע צייט, מלא התחזקות און דער חובת השעה וואו מיר שטייען אצינד. פאלגענד זענען עטליכע אויסצוגן פון ר' מאיר יששכר שליט"א:
נש"א את ראש בני גרשון. נש"א איז דער ראשי תיבות פון דער כ"ק מרן אדמו"ר תמ"ל – נ'חמן ש'מעון א'ליהו. דאס זענען געווען די דריי מנהיגי ישראל בדורות עברו, וועלכע האבן אנדעקט א נייער דרך אין עבודת-השם; רבינו הננמ"ח, רבי שמעון ב"ר יוחאי מיט אליהו הנביא. רא"ש איז דער ראשי-תיבות פון דער נאמען פון דער רבי זצוקללה"ה – ר'בינו א'רז ש'למה. די הכתרה פארן רבי'ן איז א נשיא"ת רא"ש פאר כלל ישראל בכלל און פאר די חבריא קדישא בפרט.
נשא את ראש בני גרשון. דער רבי תמ"ל ווערט אצינד אויפגענומען אלס דער ראש פון די בני גרשון – די אידן וואס זענען נעבעך אין גלות און ווערן פארטריבן ממקום למקום אן קיין מנוחה, און די סיבה איז ווייל "זאת עבודת בני הגרשוני, לעבוד ולמשא" – מיר זענען די אויסדערוועלטע פון כלל-ישראל, וואס מיר זענען א בחינה פון שבט לוי, וואס זענען דבוק אינעם אויבערשטן בכל לב ונפש, און דערפאר דארפן מיר ליידן פאר כלל-ישראל.
א"ת ראש בני גרשון. א"ת איז כולל אין זיך אלע אותיות פון די אלף בית, פון אלף ביז תיו – א"ת. דאס קומט אונז צו ווייזן, אז די עבודה איז אוועקצוגעבן דאס גאנצע עצמיות פארן רבי'ן תמ"ל, זיך מבטל זיין אינגאנצן פאר אים, פון אנהויב ביזן סוף, אן קיין קושיות און שאלות מכל וכל.
ער האט ארומגערעדט איבער דער חובת השעת, און וואס עס איז די באדייט פון אויפענעמען א נייעם רבי'ן, אז פון היינט איז ער אונזער רבי, מען קוקט נישט אויף צוריק, און מען מאכט נישט קיין חשבונות. ער איז אונזער רבי און מען פאלגט אים בלינדערהייט, נישט קוקנדיג אויף קיין שום נקודה. און נאר אזוי קען מען פועל'ן ישועות און פירן די קהילה על מי מנוחות.
צווישן אנדערע האט ער מעיד געווען, אז דער רבי זצוק"ל האט אים בפירוש געזאגט, אז אויב עפעס וועט מיט אים געשען און ער וועט נישט זיין פעהיג צו פירן די עדה, דאן זאל ר' נחמן איבערנעמען די הנהגת העדה, ער איז דער איינציגסטער מענטש וואס איז פאסיג דערצו און ער וועט האבן באזונדערע סייעתא דשמיא דערפאר. ר' מאיר יששכר האט זיך אויסגעדרייט צו ר' אהרן ארי', וואס איז דארט געזעצן און אים געפרעגט "עס איז ריכטיג וואס איך זאג?" און ר' אהרן ארי' האט צוגעשאקלט מיט דעם קאפ, וויבאלד ער האט געוויסט פון די געשיכטע.
דאן האט מען ווייטער געזינגען פארשידענע ניגוני התעוררות וכיסופין, בשעת מען האט ארומגעשיקט פארן עולם דער כתב התקשרות, וואו מען איז זיך מקשר רוח, גוף ונפש פארן רבי'ן תמ"ל, און דער עולם האט אונטערגעשריבן דערויף.
דערווייל איז געווארן שפעט, דער רבי איז נאכנישט אריינגעקומען און קיינער האט זיך נישט דערוואגט צו שטערן. עס האט גענומען לאנג, ביז 11:30 ביינאכט.
אום 11:30 ביינאכט, האט זיך דער רבי באוויזן ביים טיר. א בליץ האט באטראפן דעם ציבור, ווען דער רבי האט ערשיינט מיט א ירושלימ'ער קאפטן, כמנהג אביו און מיט א נייער זילבערנע שטעקעלע כמנהג הרבנים. עס איז נישט געווען געראכטן, דער רבי האט אויסגעקוקט ווי א מלך ישראל במלוא הדרו. דער רבי האט משנה צורתו געווען אויף א דראסטישער פארנעם, אויסקוקנדיג גאר אינגאנצן אנדערש ווי ער פלעגט אויסקוקן פון פריער... מענטשן האבן זיך איבערגעקוקט, 'דאס איז דער רבי'? עס איז געווען א בחינה פון מלכות ממש, כולו אומר הוד והדר.
איינער האט אנגעהויבן "יפרח בימיו צדיק", מען האט געזינגען געשמאק, דער רבי האט זיך אוועקגעזעצט און אויסגעבראכן מיט א געוויין. דאן האט דער רבי געזאגט פייערדיגע דברות קודש, וואס מחמת כמה סיבות וועל איך עס דא נישט ברענגען, אבער ער האט הערליך שיין ארומגערעדט איבער דער יעצטיגער מצב וואו מיר שטייען. ער האט ארויסגעברענגט דעם געדאנק, אז ביז נישט לאנג צוריק איז ער געווען כאחד מן החסידים, זייענדיג מקבל פון זיין גרויסן טאטע'ן, אבער ער איז פארוואנדלט געווארן אין איין רגע אין א בחינה פון משפיע. ער האט לאנג ארומגערעדט איבער דער נושא, זאכן וואס מען קען נישט דא אראפברענגען. אויך האט ער אויפגעפאדערט אז מארגן מאנטאג, זאלן אלע דאווענען צוזאמען אין בית-המדרש, אויך די בחורים מיט די קינדער, און נאכן דאווענען זאל מען מאכן א שעה התבוננות.
מען האט געזינגען נאך עטליכע ניגונים, דער רבי האט געגעבן לחיים. ער האט דאן צוגערופן א יונגערמאן און אים געגעבן געלט אויף לחיים פאר מארגן נאכן דאווענען, דאן איז דער רבי אהיימגעגאנגען.
אין די יעצטיגע מאמענטן, נעמט דער רבי אויף דעם ציבור. עס איז שפעט אינמיטן נאכט, אבער דא איז לילה כיום יאיר, יעדער איינער גייט אריין צום רבי'ן מיט א קוויטל, זייענדיג זיך מבטל און מכניע פארן רבי'ן.
זאל דער אויבערשטער העלפן, אז ער זאל שטיין אונז צו די רעכטע האנט און חפץ השם בידינו יצליח להגדיל כבוד התורה והחסידות.
נ.ב. וויל איך דא מעלדן, אז מסתמא וועל איך נעמען אצינד א ברעיק מיטן שרייבן דא. וויבאלד מיין ציל איז בלויז אויפצוטון, מיטן ברענגען גינסטיגע נייעס אין א זמן וואס איבעראל ווערט עס באריכטעט מיט שקרים. אצינד, ענדיגט זיך האפנטליך א טרויעריגע קאפיטל אין אונזער היסטאריע. האפנטליך וועט מען נישט דארפן דא קומען ברענגען באריכטן, אבער אויב עס וועט אויספעלן, זענען מיר שטענדיג דא.
איך וויל אויסדריקן מיין פערזענליכער דאנק פאר קאווע שטיבל און פאר אלע אירע מיטגלידער, פארן געבן דעם וואונקל פאר יעדן איד צוגלייך, אפגעזען פון שטערמונגען און מיינונגען, זאל קענען זיך אויסדריקן און ארויסגעבן זיין מיינונג פארן קהל. לעבן זאל דעמאקראטיע.
פאלגענד וועלן מיר דא איבערגעבן עטליכע נקודות איבער דעם היינטיגן טאג און די הכתרה פון דעם רבי'ן תמ"ל.
נעכטן ביינאכט, תיכף נאכן זמן מוצאי שבת, איז ארויסגעהאנגען געווארן א צעטל מטעם הבית-דין דקהלתינו, אז עס איז נקבע געווארן א תענית אויף מארגן זונטאג פרשת מטות-מסעי. היינט אינדערפרי, האט מען ארויסגענומען דעם ספר-תורה צו ליינען ויחל. מען האט אויך געזאגט אבינו מלכנו פסוק בפסוק.
נאכן דאווענען אין בית-המדרש, איז דער גאנצער ציבור אריבערגעגאנגען אין שטוב פון כ"ק מרן אדמו"ר זצוקלה"ה, וואו עס איז געזעצן שבעה די קינדער פון רבי'ן זצוק"ל. מען האט געטרינקען לחיים, דערציילט פארשידענע עובדות פון דעם רבי'ן זצוק"ל, דאס האט גענומען א לענגערע צייט. דאן איז דער גאנצער ציבור אריבערגעגאנגען נאכאמאל מנחם אבל זיין און די אבלים האבן זיך אויפגעשטעלט פון די שבעה.
מען האט אפגעראכטן הקפות, זיבן מאל ארום דעם געצעלט. די בחורים פון ישיבה זענען מיטגעגאנגען, מען האט שפאצירט פאמעלאך און די אבלים האבן געשמועסט מיט די בחורים איבער פריעדיגע תלמידי בעל-שם ותלמידי המגיד, בפרט איבער מעשיות וואס צדיקים האבן גע'פועל'ט אין מקוה און ווי זיי פלעגן ארויסגיין מחוץ לעיר זיך טובל'ן אין די קאלטע מקוואות.
ביז מען האט שוין געענדיגט, איז שוין געווארן חצות און מען איז ארויפגעגאנגען אויפן פרישן קבר. דארט האט מען אויסגעזאגט גאנץ תהילים. די היצן זענען געווען אומדערטרעגליך, פרויען האבן ארויסגעברענגט וואסער פארן עולם, וואס האט עטוואס געהאלפן אין די שווערע היצן.
מען האט געענדיגט תהילים בערך פיר-אזייגער. דאן איז דער גאנצער עולם געגאנגען אין בית-המדרש, וואו מען האט אנגעהויבן דעם טאג מיט א סדר לימוד פון צוויי שעה. אויך די בחורים פון ישיבה מיט די קינדער פון תלמיד-תורה, אלע זענען דארט געווען און אלע האבן זיך באטייליגט מיט די לימודים, בקול ובחשק גדול.
פינף אזייגער איז אויך פארגעקומען א צוזאמקום פאר די פרויען, וואו מען האט געהאלטן דרשות התחזקות. די צוזאמקום איז געווען אינדרויסן אינמיטן וואלד, אין א ספעציעלע פלאץ וואס איז באשטימט פאר אזעלכע צוזאמקומפטן.
זעקס אזייגער נאכמיטאג, האט מען זיך געשטעלט דאווענען מנחה אין בית-המדרש, און גראד דערנאך האט מען ממשיך געווען מיט תהילים החיד"א, אויף וואס עס ווערט געברענגט פיל סגולות און אז עס איז מבטל שווערע גזירות אויף כלל-ישראל. דער גאנצער ציבור איז דארט געווען, אפילו די קינדער. דאן האט דער גאנצער ציבור געזאגט מיט א גרויס התעוררות און מיט א קול המעורר את הכוונה, דעם קאפיטל פון במדבר כז, ביז פסוק טו.
ווען עס איז געקומען צו פסוק טו. איז צוגעגאנגען הרב יואל העלבראנץ שליט"א – א ברודער פון דעם רבי'ן שליט"א, און ער האט פארגעזאגט די פסוקים פון טו ביז סוף פרק ("יפקוד אלקי הרוחות איש על העדה"), פסוק בפסוק, אויף די זעלבע נוסח פון שיר-המעלות ממעמקים. עס איז געווען א געוואלדיגע התעוררות אויפן ארט, מען האט געקענט שניידן די ערנסטקייט פון די מאמענטן. אפילו די בחורים און די קינדער האבן ערליך מיטגעזאגט און מיטגעשפירט דעם געהויבענעם זמן.
דאן איז צוגעגאנגען הרב ר' אהרן אריה טעללער שליט"א – ראש הישיבה, און ער האט פארגעזאגט דעם ערשטן פרק פון יהושע, פסוק בפסוק. ווען עס איז געקומען צו פסוק ב', "משה עבדי מת", האט ער אויסגעבראכן אין א יארמעליכן געוויין, וואס האט גענומען עטליכע מינוט, ער האט נישט געקענט קומען צו זיך און עטליכע מינוט האט ער געוויינט אויפן קול, מיטשלעפנדיג מיט זיך דעם גאנצן ציבור. דער דאזיגער פרק איז פול מיט התחזקות און גענוי צוגעפאסט צו די יעצטיגע מאמענטן וואו מיר שטייען אצינד. ר' אהרן ארי' האט דאס פארגעזאגט מיט א שטארקער התעוררות און מיט בכיות עצומות, פסוק בפסוק אויפן נוסח. די ווערטער האבן באקומען אדערן מיט ביינער, עס האט ממש געלעבט. וואו די פסוק זאגט אזא נוסח ווי "כאשר הייתי עם משה אהיה עמך", אדער "רק חזק ואמץ כי אתה תנחיל", האט יעדער געשפירט אז די ווערטער רעדן ממש צו אים, עס האט ממש געלעבט. בכלל איז די גאנצע פרק א שטארקער פרק און שטארק צוגעפאסט פול מיט חיזוק, און דאס האט אריינגעבלאזן א רוח התחזקות אין דעם ציבור.
דערנאך האט מען געזאגט קדיש, מען האט געדאוונט מעריב און מען האט צוזאמענגערוקט די טישן אויף א מסיבת לחיים.
במשך די גאנצע צייט, איז דער רבי תמ"ל נישט געווען אין בית-המדרש, ער איז געווען אינדערהיים, ער האט זיך איינגעשפארט און באפוילן אז קיינער זאל אים נישט שטערן, אפילו אויב עס וועט ווערן שפעט. ער האט געוואלט זיין אליין אין די מאמענטן.
אין בית-המדרש האט מען געדאוונט מעריב, צוגעגרייט די טישן, לקח מיט ברוינפן און פרוכט און דער ציבור האט זיך צוגעזעצט.
מען האט אנגעהויבן מיט ניגוני התעוררות, וואס דער גאנצער עולם האט געזינגען צוזאמען. דאן האט אויפגעטרעטן הרב ר' מאיר יששכר ראזנער שליט"א, וועלכער האט גערעדט א לענגערע צייט, מלא התחזקות און דער חובת השעה וואו מיר שטייען אצינד. פאלגענד זענען עטליכע אויסצוגן פון ר' מאיר יששכר שליט"א:
נש"א את ראש בני גרשון. נש"א איז דער ראשי תיבות פון דער כ"ק מרן אדמו"ר תמ"ל – נ'חמן ש'מעון א'ליהו. דאס זענען געווען די דריי מנהיגי ישראל בדורות עברו, וועלכע האבן אנדעקט א נייער דרך אין עבודת-השם; רבינו הננמ"ח, רבי שמעון ב"ר יוחאי מיט אליהו הנביא. רא"ש איז דער ראשי-תיבות פון דער נאמען פון דער רבי זצוקללה"ה – ר'בינו א'רז ש'למה. די הכתרה פארן רבי'ן איז א נשיא"ת רא"ש פאר כלל ישראל בכלל און פאר די חבריא קדישא בפרט.
נשא את ראש בני גרשון. דער רבי תמ"ל ווערט אצינד אויפגענומען אלס דער ראש פון די בני גרשון – די אידן וואס זענען נעבעך אין גלות און ווערן פארטריבן ממקום למקום אן קיין מנוחה, און די סיבה איז ווייל "זאת עבודת בני הגרשוני, לעבוד ולמשא" – מיר זענען די אויסדערוועלטע פון כלל-ישראל, וואס מיר זענען א בחינה פון שבט לוי, וואס זענען דבוק אינעם אויבערשטן בכל לב ונפש, און דערפאר דארפן מיר ליידן פאר כלל-ישראל.
א"ת ראש בני גרשון. א"ת איז כולל אין זיך אלע אותיות פון די אלף בית, פון אלף ביז תיו – א"ת. דאס קומט אונז צו ווייזן, אז די עבודה איז אוועקצוגעבן דאס גאנצע עצמיות פארן רבי'ן תמ"ל, זיך מבטל זיין אינגאנצן פאר אים, פון אנהויב ביזן סוף, אן קיין קושיות און שאלות מכל וכל.
ער האט ארומגערעדט איבער דער חובת השעת, און וואס עס איז די באדייט פון אויפענעמען א נייעם רבי'ן, אז פון היינט איז ער אונזער רבי, מען קוקט נישט אויף צוריק, און מען מאכט נישט קיין חשבונות. ער איז אונזער רבי און מען פאלגט אים בלינדערהייט, נישט קוקנדיג אויף קיין שום נקודה. און נאר אזוי קען מען פועל'ן ישועות און פירן די קהילה על מי מנוחות.
צווישן אנדערע האט ער מעיד געווען, אז דער רבי זצוק"ל האט אים בפירוש געזאגט, אז אויב עפעס וועט מיט אים געשען און ער וועט נישט זיין פעהיג צו פירן די עדה, דאן זאל ר' נחמן איבערנעמען די הנהגת העדה, ער איז דער איינציגסטער מענטש וואס איז פאסיג דערצו און ער וועט האבן באזונדערע סייעתא דשמיא דערפאר. ר' מאיר יששכר האט זיך אויסגעדרייט צו ר' אהרן ארי', וואס איז דארט געזעצן און אים געפרעגט "עס איז ריכטיג וואס איך זאג?" און ר' אהרן ארי' האט צוגעשאקלט מיט דעם קאפ, וויבאלד ער האט געוויסט פון די געשיכטע.
דאן האט מען ווייטער געזינגען פארשידענע ניגוני התעוררות וכיסופין, בשעת מען האט ארומגעשיקט פארן עולם דער כתב התקשרות, וואו מען איז זיך מקשר רוח, גוף ונפש פארן רבי'ן תמ"ל, און דער עולם האט אונטערגעשריבן דערויף.
דערווייל איז געווארן שפעט, דער רבי איז נאכנישט אריינגעקומען און קיינער האט זיך נישט דערוואגט צו שטערן. עס האט גענומען לאנג, ביז 11:30 ביינאכט.
אום 11:30 ביינאכט, האט זיך דער רבי באוויזן ביים טיר. א בליץ האט באטראפן דעם ציבור, ווען דער רבי האט ערשיינט מיט א ירושלימ'ער קאפטן, כמנהג אביו און מיט א נייער זילבערנע שטעקעלע כמנהג הרבנים. עס איז נישט געווען געראכטן, דער רבי האט אויסגעקוקט ווי א מלך ישראל במלוא הדרו. דער רבי האט משנה צורתו געווען אויף א דראסטישער פארנעם, אויסקוקנדיג גאר אינגאנצן אנדערש ווי ער פלעגט אויסקוקן פון פריער... מענטשן האבן זיך איבערגעקוקט, 'דאס איז דער רבי'? עס איז געווען א בחינה פון מלכות ממש, כולו אומר הוד והדר.
איינער האט אנגעהויבן "יפרח בימיו צדיק", מען האט געזינגען געשמאק, דער רבי האט זיך אוועקגעזעצט און אויסגעבראכן מיט א געוויין. דאן האט דער רבי געזאגט פייערדיגע דברות קודש, וואס מחמת כמה סיבות וועל איך עס דא נישט ברענגען, אבער ער האט הערליך שיין ארומגערעדט איבער דער יעצטיגער מצב וואו מיר שטייען. ער האט ארויסגעברענגט דעם געדאנק, אז ביז נישט לאנג צוריק איז ער געווען כאחד מן החסידים, זייענדיג מקבל פון זיין גרויסן טאטע'ן, אבער ער איז פארוואנדלט געווארן אין איין רגע אין א בחינה פון משפיע. ער האט לאנג ארומגערעדט איבער דער נושא, זאכן וואס מען קען נישט דא אראפברענגען. אויך האט ער אויפגעפאדערט אז מארגן מאנטאג, זאלן אלע דאווענען צוזאמען אין בית-המדרש, אויך די בחורים מיט די קינדער, און נאכן דאווענען זאל מען מאכן א שעה התבוננות.
מען האט געזינגען נאך עטליכע ניגונים, דער רבי האט געגעבן לחיים. ער האט דאן צוגערופן א יונגערמאן און אים געגעבן געלט אויף לחיים פאר מארגן נאכן דאווענען, דאן איז דער רבי אהיימגעגאנגען.
אין די יעצטיגע מאמענטן, נעמט דער רבי אויף דעם ציבור. עס איז שפעט אינמיטן נאכט, אבער דא איז לילה כיום יאיר, יעדער איינער גייט אריין צום רבי'ן מיט א קוויטל, זייענדיג זיך מבטל און מכניע פארן רבי'ן.
זאל דער אויבערשטער העלפן, אז ער זאל שטיין אונז צו די רעכטע האנט און חפץ השם בידינו יצליח להגדיל כבוד התורה והחסידות.
נ.ב. וויל איך דא מעלדן, אז מסתמא וועל איך נעמען אצינד א ברעיק מיטן שרייבן דא. וויבאלד מיין ציל איז בלויז אויפצוטון, מיטן ברענגען גינסטיגע נייעס אין א זמן וואס איבעראל ווערט עס באריכטעט מיט שקרים. אצינד, ענדיגט זיך האפנטליך א טרויעריגע קאפיטל אין אונזער היסטאריע. האפנטליך וועט מען נישט דארפן דא קומען ברענגען באריכטן, אבער אויב עס וועט אויספעלן, זענען מיר שטענדיג דא.
איך וויל אויסדריקן מיין פערזענליכער דאנק פאר קאווע שטיבל און פאר אלע אירע מיטגלידער, פארן געבן דעם וואונקל פאר יעדן איד צוגלייך, אפגעזען פון שטערמונגען און מיינונגען, זאל קענען זיך אויסדריקן און ארויסגעבן זיין מיינונג פארן קהל. לעבן זאל דעמאקראטיע.