די מעשה אז ער איז אריין צום בעלזער רב און באותו רגע איז געווען עפעס א שינוי איז די ווייניגסטע קראנטע חלק פון די מעשה און אויף דעם איז די מערסטע מיתוסים ארויפגעלייגט. עס זעהט נישט אויס פון די עדויות עס זאל האבען בכלל געשעהן אזא דראמאטישע זאך, מער וייניגער איז געווען עפעס אן אנאמאליע אז ער האט זיך אנטוויקעלט שנעלער ווי מהאט זיך פארגעשטעלט פאר זיין יארגאנג, נישט אז ער איז געווען עפעס אן עילוי נפלא נאר פשוט ער האט געהאלטן א יאר צויי שנעלער ווי זיינע חברים, און במשך די זמן האט זיך עס פשוט נארמאלאזירט און עס איז שוין נישט געווען קיין חילוק פון עם און זיינע חברים.
דווקא די חלק פון די מעשה איז א שטארקע הוכחה לשלילה, וויבאלד אפילו זאלכן מיר גלייבען אין א נייע טעאריע שלא שמעתה אוזן מעולם אז די אגדה פון די מלאך שמלמד כל התורה כולה איז כפשוטו ממש , און צולייגען אז עס איז מעגליך אזא מין מאדנע זאך אז די מלאך זאל פארגעסן, וואס די צויי הנחות האבען נישט קיין שום מקור אין גאנץ יידושקייט. למשל די מהר"ל איז קלאר מסביר די גאנצע נקודה פון בא מלאך וסטרו על פיו ע"פ דרכו נישט כפשוטו, עכ"פ אפילו מיר זאלן אלץ גלייבען, איז נאך א קוואנטום ליפ פון דארט צו גלייבען אז ר' אהרן רוקח האט געהאט די כח וואס א מלאך האט נישט און האט געקענט מאכען דער יונגעל פארגעסן דאס גאנצע, און בכלל איז דאך שווער פארוואס עם צו מאכען פארגעסן, ס'איז פשוט א שאד סיי פאר עם און סיי פאר גאנץ כלל ישראל וואס וואלט געקענט הנאה האבען פון אזא גאון און מוואלט דאך געקענט מברר זיין ביי עם אן א שיעור וויכטיגע זאכן, אחוץ פון די מורא'דיגע חיזוק וואס די אמונה וואלט באקומען, אין עצור פארציילט איינער אז דער יונגעל, וואס האט געהערט די מעשה די זעלבע פלאץ וואס מיר האבען עס געהערט, כנ"ל, האט גאר טענות היינט הלמאי מ'האט פון עם צוגענומען זיין כח.
אלא מאי איז דא אן אנדערע תירוץ אויף די אלע קשיות. קען זיין דער בעלזער רב האט מתוך מענטשליכקייט, [עס איז ידוע אז אחוץ די אלע מאדנע און הימלישע זאכען וואס מפארציילט אויף עם, איז אין למעשה'דיגע זאכען האט ער געגעבן גאר פראקטישע עצות און האט געהאט גאר א פשוטע און פראקטישע בליק אויפ'ן לעבן, ס'איז נישט נאר געווען דארט פעירי טעילס ווי די מעשה ביכלך מאכען עס, פרעג זיך נאך ביי די וואס האבען זיך שואל עצה געווען ביי עם, אויב גלייבסטו נישט מעשיות איז דא פארשריבען, ובעיני ראיתי חבילת מכתבים ששלח הגבאי לאחד החסידים בחו"ל וואס פלעגט שיקען קוויטלעך מיט שאלות און ר' שלום פויגל פלעגט ענטפערן מיט בריווען, ווי ער גיט איבער גאר פלעינע תשובות און עצות. אביסעל אין ר' נתן אורטנער'ס ביכל זעהט מען די חלק פונ'ם רב ז"ל וואס רוב אנדערע ביכלאך פארציילען נישט און מאכען כאילו אלץ איז געווען מיט מלאכים ושרפים ולית דין בר נש, עד כדי כך אין ר' יצחק לנדו'ס ביכל בקדש פנימה, וואס ווען נישט אז ער שרייבט יעדער פאר שורות "ואין לנו השגה", וכל מיני אזעלכע לשונות, וואלט זיך געדאכט אז דאס האט געשריבען א מתנגד וואס וויל פשוט ליצנות מאכען פון דער יוד און עם מאכען אויסזעהן פאר א טאטאלער משוגענער, עכ"פ, איז דא דארט א מאפע פון בעלזער רב'ס דירה אין תל אביב, און, הפלא ופלא, איך זוך ווי איז די בית כסא, און איך טרעף נישט. זעהט אויס דער רב ז"ל איז ווי פרעה קיינמאל נישט געגאנגען אין בית הכסא. דאס אלץ איז די תוצאה פון א מוגזמ'דיגע הערכה צו א מענטש וואס מפארגעסט ער איז געווען א בשר ודם בכלל, רבותי, בעלזער רב האט געהאט קינדער (וד"ל, עי' מאחוה"פ), געגאנגען אין בית כסא, וכו' וכו'. שוין, וואס האב איך זיך דא פאררעדט, בעק טא די סטארי] איז אז ער האט געזעהן אז די עלטערן זענען צוטראגען האט ער זיי געמאכט פילען גוט עשה מה שעשה און זיי האבען זיך בארוהיגט. קען אפילו זיין אז וויבאלד די גאנצע זאך איז געווען אן איינרעדעניש פון די עלטערן, פארשטייט זיך אליינס אז נאכ'ן גיין צום בעלזער רב אין וועם זיי האבען געגלייבט איז די איינרעדעניש בטל געווארן, מדין פלאסיבו.
שוין, וואס האב איך זיך דא גערעדט, מעג א יוד אזוי רעדן ? עניוועיס, שיק.