הקטן האט געשריבן:דאס איז מער וואו א שינו לשון קצת, דאס איז שוין עפעס ניי אינגאנצען
גדליה האט געשריבן:הקטן האט געשריבן:דאס איז מער וואו א שינו לשון קצת, דאס איז שוין עפעס ניי אינגאנצען
אלא מאי?
גדליה האט געשריבן:די גאות אז יעדער וואס האלט אנדערש ווי אייך פארשטייט אייך נישט.
איך בין זיכער ס'דא וואס פארשטייען וואס איך זאג, און האלטן אנדערש פין מיר.
מען פארשטייט וואס איר זאגט נאר איר רעדט גרויסע שטותים במחילת כבודכם.
איך ווייס ס'איז דא וואס פארשטייען, צי איינער פארשטייט יא אדער נישט איז געוונדלעך מעגליך צי באמערקען אין יענמס תגיבה.
כדי שלא יאמרו מדשתקי רבנן ??? וכו׳
וואס מאכט אייך מיינען אז נאר איר באמערקט אז וואס איך שרייב איז "גרויסע שטותים".
מיר קיקט דאס אויס וואו עפעס א דל גאות'שאפט
איינער וואס האט די הרגשה אז ער איז שטיבלס חכם און דארף אפראטעווען די נישט אזוי פראגעשריטענע צווישען אינז
איינער מיט אן attitude פין א לולב היבש
וואס מיינט איר?
אבער פאקטיש דארף מען אפילו נישט צוקומען צו דעם ווייל די רמבם ברענגט ארויס די תוכן פון די מאמר חזל און איז נישט מדייק אין די לשון,
דאס איז נישט די תוכן, די תוכן רעדט ווען ער טוט א מעשה!
בכלל ברענגט די רמב"ם געוונדליך יא די לשון, און ווען נישט איז דא א סיבה
רבה"ק האט אויך ציגעבערנגט פין פירוש המשניות אבות פרק ב משנה י. וואו דער רמב"ם מאכט נאך אמאל די זעלבע גרייז!
דארט גייט שוין די רמב"ם ווייטער מיט זיינע נישט מדייק זיין און ברענגט אויך א פסוק - וסמכוהו לאמרו "לא יהיה בך אל זר ולא תשתחוה לאל נכר".
וואס אזא סארט צישטעל איז בכלל נישט דא און ערגעץ אויסער אין זוהר
און אזוי אויך אין אנדערע ספרים זעהט מען אז זיי זענען מעתיק סתם, כל הכועס וכו׳ און זיי שרייבען נישט ארויס כל המשבר כלים בחמתו.
זיכער אזוי!
זיי ברענגען דאס אדער פינעם רמב"ם אדער פין די זהר זעלבסט פין וואו די רמב"ם האט דאס גענימען.
די סיבה פארוואס זיי ברענגן דעם ממאר אין נישט פין בבלי ווייל דאס איז אסך שטרעקער! דא פעלט בכלל נישט אויס קיין מעשה
היינט איז מען זייער מקפיד נאכצושרייבען א לשון כהוגן, אבער אמאל איז דאס נישט געווען מעגליך. ס׳איז נישט געווען קיין ספרים שענק אנגעפילט מיט גמרות און ס׳האט געדויערט לאנג נאכצוזוכען, האט די רמבם פשוט נאכגעשריבען די תוכן
דא וועל איך לאזן א יעדעם פריוואט לאכן
פון דא און ווייטער גיי איך אייך איגנארירען כפי בקשתכם.
איטס עבאט טיים, יש"כ
פד - אמונת הקבלה והבינה הפנימית
בראשית הצעדים של תלמוד רזי תורה, כשרואים איך הפרטים מתקשרים זה בזה, ומכל מקום אין מבינים את התוכן היסודי שבהם, צריכים לצייר יפה, איך שכל אלה הדעות והציורים באו מתוך הופעה רוחנית, גדולה ומפוארה, של רוח הקודש, על ידי השרידים אשר ד' קורא. והשלשלת הולכת היא ונמשכת בקדושה, עד שמתאחדת בהלכה למשה מסיני. ואז זורח, על ידי כח אמונה קדושה זו והשערתה, אור גדול לישרים, והבינה הפנימית הולכת היא ומתרחבת. כי ד' יתן חכמה מפיו דעת ותבונה.
פה - הקבלה וההשערה הפנימית
עמקי הסודות האלהיים פשוט הוא שאין להבינם בבירורם בשכל האנושי, אלא על פי הקבלה , מאנשים מופלאים, שהאור האלהי חדר לתוך נשמתם. וכשלומדים את דבריהם, בהכנה הראויה, באה ההשערה הפנימית,ומישבת את הענינים על הלב. עד שהם דומים למושגים בשכל הטבעי הפשוט. ולעולם צריכים לצרף אל המדע הזה את כח האמת של הקבלה,ואז נעשים הדברים מאירים ושמחים כנתינתם מסיני, לכל חד וחד לפום דרגיה.
פו - ודאות הקבלה והשערותיה
החכמה האלהית, ברום טהרתה, תוכל לחולל מחשבות השעריות בלב כל נבון, אבל הודאות שלה היא מסורת נקיה, וזאת היא תהלתה. ההבדל שבין המשוער ובין הודאי, אפילו באותה ידיעה עצמה, הוא עמוק מכל תהומות. וקל וחומר שהודאיות יש לה תנאים אחרים,והתילדות מציאותית כזאת,שאין להשערה העיונית שום חלק בה. והמסתכל הטהור לעולם הוא שט בהשערותיו, הנאדרות בקודש, וחי, בעצם קישור הויתו, באמונת הקבלה. מנאמן לנאמן, עד ראש צורים, חכמים, סופרים, זקנים, נביאים, יהושע ומשה, אבות העולם.וראשון אדם. כולם נתנו מרועה אחד, מפי אדון כל המעשים, ברוך הוא. העוסק בתורה לשמה נעשה כמעין הנובע וכנהר שאינו פוסק, על ידי מה שעולות החדשות ההשעריות, במלא חייהן, אל מרום המסורת האלהית העליונה. ומחיבור שני יסודות הללו פורחות נשמות, משפעות מחיים קדושים ורעננים, המרימים את הערך של כל העולם כולו למדרגה עליונה ומוארה, המגיהה כל מחשכים.
פז - יסוד ההשערה הרזית
גם השערת רזי תורה גדולת ערך היא. כי הכל מיוסד על היכולת העליונה, שאין לה קץ ותכלית.וכל מה שהוא נאה ונפלא, הרי הוא גילוי הופעה, שבצורה זו או אחרת אור חיי כל החיים שורים שם. עדתיך נאמנו מאד לביתך נאוה קדש, ד' לארך ימים. אמנם מתעלים הדברים ביותר לפי רוממות קדושת החכמה, העצה, הגבורה הרוחנית, והקדושה המעשית והמחשבית, עד ההארה של הופעת הדמיון, המאיר באור כל הרוחניות, האיתנה, שלמעלה ממנו. בהיכלו כלו אמר כבוד.
רבי אלעזר אומר לא יהיה בך אל זר, שלא תהא נוח לכעוס, שכל הכועס כאלו עובד עבודת אלילים.
אמרו חכמים הראשונים כל הכועס כאילו עובד עבודת כוכבים
וכבר הפליגו לגנות הכעס והרגזנות והחזק שבדבריהם אמרם כל מי שכועס כאילו עובד עבודת כוכבים וסמכוהו לאמרו לא יהיה בך אל זר ולא תשתחוה לאל נכר. ר"ל ששני הדברים אחד.
רביה''ק זי''ע האט געשריבן:די גאנצע שאלה איבער'ן מחבר פון דעם ספר הזוהר איז ריין טעארעטיש, אפילו מ'זאל זיך איינרעדן אז די פארפאסער פונעם זוה"ק איז געוען ר' שמעון וחבריו, קען מען זיך נישט פארלאזן אויף די פסקים און הלכות פון דארט. כדאמרינן בעלמא, כל מתניתא דלא תניא בי רבי חייא ובי רבי אושעיא משבשתא היא, ולא תותבו מינה בי מדרשא (חולין קמא.).
גדליה האט געשריבן:דער רמבם און אנדערע ראשונים ברענגען כסדר נאך מאמרים חזל מיט א שינוי קצת.
מארק שפירא האט א גאנצע חיבור ווי ער ווייזט צענדליגער פסוקים וואס רמבם ברענגט שלא כלשונם בקרא.
אגב ס'איז אויך דא אסאך מקורות צום רמבם אין ירושלמי המזוייף.
berlbalaguleh האט געשריבן:עכ"פ. ס'איז נאאיוו צו גלייבן אז דער ספר הזוהר וואס אונז האמיר איז בלויז די מאמרים פון רשב"י וחבריו...!
מי אני האט געשריבן: צום ״אי׳דזשאז״ פרינציפ וואס די מוסלעמענער ניצן לגבי דעם קאראן. דאס, לכשלעצמו, איז נישט אזא שטארקע מאסגעבנדע ראיה.