ככלי מלא בושה האט געשריבן:let me rephrase my question
since ר' איציקעל איז געווען א איד און א חסידישן איד אין ער האט זיך געפירט מיט אלע מנהגי ישראל על פי תורה וחז"ל ושו"ע און ווער ס'איז נישט געגאנגען בדרך התורה חז"ל ושו"ע וכו' איז געווען ביי עם אפגעפרעגט פסול אין ער האט באוויזן אזעלכע זאכן טוט דאס נישט validaten אז ווי אזוי ער האט זיך געפירט איז אמת און ריכטיג? אין אלעס וואס שטייט אין תנ"ך חז"ל שו"ע און אזוי ווייטער איז אמת?
נ.ב. איך מיין נישט אייך פערזענליך צי איר גלייבט יא אדער נישט i just like your philosophical analysis אפגעזען וואס איר האלט פערזענליך
איך פארשטיי נאכאלץ נישט אייער שאלה.
לאמיר צונעמען אביסעל די הנחות, מברר זיין אויב זיי זענען ריכטיג, און זעהן אויב אייער מסקנה קומט ארויס אויף עפעס א וועג פון די הנחות.
הנחה א(א): "ר' איציקעל איז געווען א איד און א חסידישן איד אין ער האט זיך געפירט מיט אלע מנהגי ישראל על פי תורה וחז"ל ושו"ע" איך שטעל מיך פאר אז דאס איז אמת, על פי הידוע. הגם אין צדיק בארץ וכו'. אבער באופן כללי איז ער געווען א חסידישער איד מדקדק בקלה כבחמורה.
הנחה א(ב): "און ווער ס'איז נישט געגאנגען בדרך התורה חז"ל ושו"ע וכו' איז געווען ביי עם אפגעפרעגט פסול" איך שטעל מיך אויך פאר אז דאס איז אויך אמת, באיזשהו אופן. הגם איך בין נישט זיכער אז דאס גייט בהכרח צוזאמען מיט הנחה א, און עס איז שווער באמת צו שופט זיין א צווייטער, אפילו ר' יענקעלע, און מסתמא האט ער געוואוסט דער ענין פון לימוד זכות און אל תדון את חברך וכו'
און אויך אויב איז ער געווען א קנאי איז דאס לגבי די שיטה זיינע, עס מיינט נאכנישט אז א מענטש וואס וייסט נישט אדער גייט נישט אזוי איז אפגעפרעגט, כפשוט וידוע.
איר האט דאס מדגיש געווען ווי כאילו דאס גיט עפעס צו צו דער טענה, אבער אין דער לאגישער אנאליז מאכט נישט אויס, אויב איז ר יענקעלע'ס הנהגה ומופתים מוכיח עפעס איז נישט קיין נפקא מינ אויב איז עס לחיוב צו זיין וועג אדער לשלילה פון אנדערע מהלכים. אדער אפשר מיינט איר מיט דעם פארעאנטפערען מיין שאלה פון באבוב, וואס איז אויך נישט געווען ר' יענקלע'ס וועג, און דאך זענט איר מודה עס ווערט נישט אפגעפרעגט מיט דעם וואס ר' יענקעלע האט באוויזען מופתים. ווייטער רירט זיך נישט דער לאגיק. עס זענען געווען דרכים אין עבודת השם וואס ר' יענקעלע וכדומה האט געהאלטען פאר פסול, און עם כל זה פארשטייט יעדער אז עס ווערט נישט אפגעפרעגט אפילו ער איז געווע א בעל מופת. דאס הייסט אז עס איז מוסכם אז מופתים איז נישט קיין הוכחה, און תורה לא בשמים הוא.
הנחה ג: "אין ער האט באוויזן אזעלכע זאכן", אויף דעם האבען מיר נישט ממש קיין הוכחה אז ער זאל האבען באוויזען עפעס למעלה מדרך הטבע, והחברים כבר דנו בזה, אבער לשם השמועס לאמיר אננעמען עס איז אזוי.
דער פראבלעם איז אז דער מסקנה קומט נישט ארויס בכלל מתוך די הנחות.
מסקנה: "טוט דאס נישט validaten אז ווי אזוי ער האט זיך געפירט איז אמת און ריכטיג? אין אלעס וואס שטייט אין תנ"ך חז"ל שו"ע און אזוי ווייטער איז אמת?"
פלעין לאגיש גערעדט, האט די מסקנה זילטש צו טוהן מיט די הנחות. וואספארא שייכות האט מופתים מיט מוכיח זיין אז אלעס איז אמת? כדי דאס זאל בכלל אנפאנגען צו זיין א הוכחה, דארף מען צולייגען נאך אנדערע הנחות וואס איר זענט נישט מפרש, ווי למשל, אז מופתים געשעהן נישט נאר צו דער וואס אלע זיינע דעות זענען ריכטיג. אדער וויבאלד מופתים קען נאר דער אייבישטער מאכן, און ער מאכט עס נאר פאר צדיקים. די אלע הנחות דארף מען מברר זיין פאר זיך אויב זיי זענען ריכטיג. און דערווייל האט מען נישט געברענגט קיין הוכחה אדער סברא פארוואס עס זאל אזוי זיין.