וואס קלערט דער דרייווער? ער זעט מיך שטיין דא, ער ווייסט אז עס איז ביטער קאלט, ער איז דאך נישט אריינגעגאנגען אין קאר אויטאמטיש, ער האט דאך געשפירט די ביטערע פרעסט, פארוואס נעמט ער מיך נישט אריין? איז אזוי שווער זיך צו אפשטעלן א פינף סעקונדעס און מיך אריינלאזן? דאס אז ער האט זיך אוועקגעדרייט און נישט “געוואלט” קוקן איז קיין תירוץ נישט.
מלא תערומות שטייט זיך דער אינגערמאן ביים בארא פארק-וויליאמסבורג ווינקל, ווען דער אויסגעפיצטער אויטא ווערט פארשוואונדן און ווארט אויפן קומענדיגן געלעגנהייט אז איינער זאל זיך מרחם זיין און זיך אפשטעלן.
עס איז אבער בכלל נישט אזוי איינפאך, דאס טון א חסד מיט הכנסת אורחים אין קאר איז בכלל נישט אזא פשוט’ע ענין, דער מטבע האט צוויי זייטן, דער דרייווער און דער פאסאזשיר, און יעדער דארף גרונטליך פארשטיין דעם צווייטן.
לאמיר קודם אויסשמועסן דעם דרייווער’ס זייט, און איך בעט מען זאל אויסווארטן ביז ווען עס וועט זיך ארויסשטעלן א גאנצע בילד, און נישט שרייען אז איך מאך חלילה אוועק דעם מידת החסד, וואס אדרבה, צום סוף וועל איך צוריקומען צו דעם ענין.
*
גוט, דעם היינטיגן וואך בין איך דער דרייווער, און איך וועל דא מגלה זיין היפש סודות פון חדר וואס דער פאסאזשיר, איבערהויפט איינער וואס איז ביי קיין רעדל קיינמאל געזיצן, האט נישט קיין אהנונג דערפון.
יאגעניש
די ערשטע זאך איז די קשיא וואס איז מיר אלץ שווער געווען בעפאר איך האב זיך גענומען צום רעדל: פארוואס יאגןן זיך אלע דרייווערס? זיי האבן דאך א קאר און זיי קומען אן פיל שנעלער ווי זיי דארפן באמת אנקומען, אלזא קענען זיי נישט ווארטן נאך א מינוט אויף א טראפיק ליכט? אזלאכע יאמערייען און פייפערייען ווייל איינער האלט אינמיטן קוקן די טאוולען און רירט זיך נישט אזוי שנעל?
איינמאל איך האב זיך צוגעזעצט אויבנאן האט אבער דאס גאנצע דרייוון באקומען ביי מיר א טאטאלע אנדערע בליק, עס איז מיר פארענטפערט געווארן פילע קשיות. די מהלך המחשבה פון א דרייווער איז נישט מעגליך צו פארשטיין עד שתגיע למקומו.
א געווענליכע אפ-טו דעיט קאר איז א מינימום 10,000 דאלער ווערד, דאס הייסט אז דער בעל בית דרייט זיך ארום מיט א 10,000$ ווערד אבייעקט וואו ער גייט און וואו ער שטייט. א קאר קאסט אפ א הון רב פארן בעל בית, אינשורענס, געז, מעינטענעס, וכו’. מען רעדט פון אויסגאבעס וואס קיינער דרייט זיך נישט ארויס דערפון, עס איז דערווייל נישטא קיין סעקשאן 8 פאר מענטשן וועלכע געבן איין אז זיי וואוינען אין א קאר… מען מוז אלעס אליינס דעקן!
דער 10,000 דאלער’דיגע חפץ דארף גוט פלאצירט ווערן סיי ווי אימער דער בעל בית קומט אן, אויב איז עס נישט הונדערט פראצענט גוט פלאצירט איז עפ”י רוב דער תוצאה א מינימום 60 דאלערדיגע טיקעט, וואס מען “מוז” צאלן… קיין אויסוועג ארויס.
א גרויסע פראצענט דרייווער, איבערהויפט אין ניו יארק סיטי, געבן אוועק לאנגע טייערע מינוטן טעגליך צו זוכן פארקינג, און דוקא אזא פארקינג וואס איז לעגאל און מען באקומט נישט קיין טיקעט דערפאר. פארוואס? פשוט ווייל זיי ווילן נישט צאלן מער געלט, זיי קענען נישט! און דאס אלעס טוט ער אין די צייט וואס דו – פאסאזשיר – זיצט שוין לאנג רואיג ביי דיין דעסטענאציע.
די אומצאליגע פארקינג געזעצן וועלכע טוישן זיך ווילד פון בלאק צו בלאק, יעדע מיט אנדערע צייטן און שעות, פארקריפלן די לעבנסשטייגער פון דרייווער אויף א גרויסע פארנעם. אין רוב געגנטער זענען א “פארקינג” פלאץ אויפן גאס א מציאה רבה. און אז מען טרעפט נישט קיין געהעריגע פארקינג איז מען גליקליך צו פארקן אויף א פלאץ ווי אין א האלבע שעה ארום וועט מען דארפן ארויסלויפן רוקן די קאר פון דארט, און נאכאמאל אנהייבן מיט די עבודה פון זוכן פארקינג.
יא, טייערע פאסאזשיר, דאס איז א דורכגאנג וואס רובא דרובא מאטאריסטן גייען דורך “טעגליך!”, אנדעם וואס דו זאלסט וויסן דערפון.
פון די מינוט וואס דער דרייווער פארט ארויס אויפן וועג איז ער שוין טיף פארדאגה’ט וואס וועט זיין מיט די פארקינג, ער ווייסט אז עס קען זיין אז ער וועט מוזן ארומפארן א האלבע שעה, און יא, איך מיין אז ער האט די רעכט זיך צו יאגן, – ביז וויפיל דאס געזעץ ערלויבט אים.
דאס איז די הויפט פאקטאר אין די יאגעניש וואס נעמט ארום דרייווער אין ניו יארק סיטי.
נאכדעם איז דאס גאנצע פארן אויפן ראוד ארומגענומען מיט פילע שטרויכלונגען פון אלע אנדערע דרייווער וואס מען באגעגנט זיך אויפן וועג, ווי א קלייניגקייט קען פאראורזאכן אז מען זאל אנקומען פיל שפעטער ווי געראכטן.
צומאל קען איין טרעילער וואס מען האט דורכגעלאזט בלאקירן דעם גאנצן ראוד ווען די קארן פונדארונטער קענען בלויז פייפן… עס קען פאסירן אזויפיל זאכן וואס ווען מען איז דארט א מינוט פריער קען די וועג געדויערן העלפט צייט!
און מען רעדט נישט דא פון ווייטע מציאות’ער, יעדע קביעות’דיגער דרייווער באגעגנט זיך טעגליך מיט אזאלכע קלענער אינצידענטן, און לכל הפחות איינמאל א וואך מיט מער ערנסטערע פעלער, ווען פון אונטערן באוואוסטזיין עגבערט אים דאס מח: ווען איך וואלט… (געכאפט די ערשטע לייט, וכדו’), וואלט איך אנגעקומען א האלבע שעה פריער, און איך וואלט נישט געכאפט אזא פסק, און איך וואלט נישט.. .און ווען מען קומט אן א מינוט פריער וואלט נאך דער פארקינג ספעיס געווען עוועיליבל, און יעצט האט עס עימיצער גענומען “פאר מיין אויגן”… און מען מוז מיטשפילן די גאנצע אויבנדערמאנטע פארקינג שפיל.
דעריבער ווען מען זעט אז יעדע סעקונדע איז טייער ביי א דרייווער וואס יאגט זיך, זאל עס נישט זיין קיין וואונדער, דער דרייווער טראכט בשעת’ן זיך יאגן אז ער האט שוין גענוג געהאט נעכטן, ער וויל אנקומען געהעריג אין צייט אן קיין אומערווארטעטע שטרויכלונגען!
יא, איך וועל מודה זיין אז ווען דער דרייווער זאל ווען טיפער אריינקלערן אז עס איז סייווי נישט בידו, עס פירט זיך אלעס פון אויבן, וואלט ער אביסל רואיגער געווען. אבער איך רעד פון בלויזע פאקטן. דרייווער יאגן זיך! פארוואס? ווייל זיי דארפן נישט קיין סורפרייזעס!
און אז ער יאגט זיך, און אז די רעדע איז צומאל וואס ער דארף ערשיינען פונקטליך צו א פלאץ און ער איז שוין אזוי אויך שפעט, פארשטיי טייערע פאסאזשיר אז די מצוה פון אייך אפנעמען און אייך אראפלייגן איז ביי אים נישט אזוי איינפאך.
און דאס איז טראצדעם וואס ער קען דיך אראפלייגן ביי זיין פלאץ און נישט צופארן צו דיר, ווייסט ער אבער נישט צו דו וועסט זיין א גוטער און אים דאס לאזן טון, אדער דו גייסט זיך שטעלן אז דו “מוזט” זיין 9:00 ביי אן אפוינטמענט, און וואס איז דאס דען צוצופארן נאך אפאר בלאקס?
המשך יבוא אי”ה
איך קען אפשר מיטפארן מיט אייך?