בעזרת השם יתברך, וויל איך דא פארציילן די אמת'ע געשעעניש, וואס האט פאסירט יענע מוצאי שבת, ל''ג בעומר תשע''א, אינעם שטעטל סקווירא עיר הקודש.
וויבאלד ס'דא זייער אסאך צו שרייבן, אויב מ'וויל ארויסשרייבן יעדע חלק פונעם השתלשלות, וויאזוי אלעס איז אנגעקומען ביז צו יענע אינצידענט, און די נאכפאלגן אינערהאלב דעם שטעטל גופא, וועל איך צו ערשט נאר פארציילן די עצם געשעעניש, במציאות וואס עס איז געשען, און קען זיין שפעטער וועל איך ממשיך זיין מיט די ארומיגע פאקטן, וויפיל כ'וועל קענען פארציילן, און נישט גורם זיין קיין גילוי שמות, אדער סתם לשון הרע אדער רכילות.
ובזה החלי.
מוצאי שבת קודש, ס'איז ל''ג בעומר, און ס'קומען פאר אומאפציעל, עטליכע בחורישע פייערלעך דא און דארט, אינעם שטעטל.
ס'געווען א שמועס דורכן שבת, אז אום ל''ג בעומר ווען בחורים מאכן אלץ אן רשות פייערלעך, זאל איינער אויך מאכן א פייער אויף ראטנבערגס פארטש. אבער קיינער האט עס נישט געוואלט אויספירן למעשה, און וואס א שעה שפעטער איז געווארן שטיל.
איז געווען א בחור שאול יחזקאל שפיטצער – וואס פלעגט דעמאלט שלאפן אין א שטוב אונטן, נעבן די קאווע צימער אינעם רבינס הויף. ער איז גראדע געווען א מתמיד, וואס איז דאן געווארן אכצן יאר, און האט איבערגענומען די שלאף שטוב אוואו בחורים פלעגן אלץ שלאפן, אלץ עפעס א ענין, נאך פונעם אלטן רבי'ן, ס'זאל שלאפן נאך מענטשן אינעם זעלבן בנין.
דער בחור איז געווען פונקט אויפן גאס, און באמערקט דעם ראטענבערג אהיימגיין מיט זיין משפחה, פון זיין שוואגערס הויז, שמח וטוב לב.
האט עס עהם זייער געשטערט, אז קיינער דערוואגט זיך נישט עהם צו דערלאנגן א פארציע, און אפילו די איינגערעדטע שמועס אז מ'גייט מאכן א פייער אויף זיין פארטש איז געבליבן א חלום, האט ער אפגעמאכט אז ער גייט עס טון.
אבער ער האט דאך קיינמאל נישט געפאטשקעט מיט די קנאות מעשיות ביז דאן, האט ער געבעטן א חבר פון דארמעטארי זאל עס טון, אבער דער חבר האט געזאגט, קודם לייג דו אהין אויפן פארטש א נאסע שמאטע מיט געז, און איך וועל עס אנצינדן.
שאולי איז פון נאטור אויס, זייער א פלינקער, און אומר ועושה, שאולי טראכט נישט לאנג, און הייבט אן זוכן א שמאטע, ער גייט אראפ אין רבי'נס קאך, און זוכט אויף די גענעראטאר וואס ארבעט אויף געז, און גיסט אריין א פלעסטיג בעג וויפיל ס'גייט, און טונקט איין א האנטוך דערין, און געגאנגען.
דאס האט ער נישט געוואוסט, אז ראטענבערג האט געשמעקט אז מ'קוקט עהם נאך ווי ער גייט אהיים, און האט פארדעכטיגט אז עפעס גייט געשען.
אבער מעשה שהיה האט דער בחור זיך אריינגעשלייכט אינעם קליינעם וועלדעלע וואס טיילט אפ צווישן דעם שוהל הויף, און אונטער די הויז פון ר' הערש מיילעך האלבערשטאם שליט''א, וואס א הויז נאכדעם איז ראטענבערגס הויז.
ווי נאר ער איז אריין אינעם טונקעלע וואלד, איז עהם באפאלן איינער, און עהם אראפגעשליידערט אויפן ערד.
ער שפירט ווי יענער זעצט זיך ארויף אויף עהם, און צינד אן א ציגארעט לייטער, און פראבירט עהם אפברענען די פינגער, ער זאל ריליסען זיין הענט פון די בעקיטשע איבערן פנים.
ער האט נישט געקענט אנטלויפן, האט ער איבערגעדעקט זיין פנים מיטן בעקיטשע זיינע, אבער יענער הייבט עהם אן דערווערגן ביים האלדז, און ער ראנגעלט זיך מיט יענעם – וואס איז אסאך שטערקער פון עהם.
יענער כאפט עהם אן ביים גענאק, און הייבט אן שטויסן אין בויך, האט שאולי זיך אנגעהויבן ראנגלען מיט עהם, און אזוי האט זיך אויסגעגאסן די געז אויף ביידע,
שאולי האט מיר פארציילט, אז דעמאלטס האט ער געכאפט אז ס'איז ראטענבערג אליינס, ווי ער שטייט דארט מיט זיין בלויזע נאכט העמד, און צינד אן נאכאמאל און נאכאמאל דעם ציגארעט לייטער.
האט שאולי געגעבן א שריי, איך האב דא א בעג מיט געז, ס'קען אויפ'פלאמען אויף אונז ביידע!
און כרגע כמימרא, זענען ביידע געווען אין פלאמען!
ראטענבערג האט אנגעהויבן אנטלויפן אהיים, און שאולי האט זיך אנגעהויבן קוילערן אויפן ערד, ביז ער איז פארלאשן געווארן.
ער איז אריינגעלאפן אין שול, איבערגעטאנצן א וואנט וואס איז ביים בור השקה פונעם מקוה, און אריינגעטאנצן אין וואסער.
אבער ס'געווען אויסגעמישט מיט בליטש, האבן זיך זיינע בראנד וואונדן אנגעהויבן שיילן, איז ער פלינק ארויפגעלאפן, און זיך גענומען לויפן צו משפחת פאל, וואס געבט זיך אפ מיט בראנד וואונדן, ער האט שטארק געהאקט אויפן טיר, יענער האט געעפענט און שנעל אנגעהויבן באהאנדלען די וואונדן, אבער ס'געווען צו שטארקע וואונדן, האט מען גערופן הצלה.
די הצלה איז שוין דעמאלס געווען ביי ראטנבערגס הויז, וואס איז געזעצן אויף זיינע טרעפן אינדרויסן, און זיין ווייב און קינדער, וואס זענען געשטאנען א גאנצע צייט ביים פענסטער, און מיטגעהאלטן די גאנצע געפעכט, האט זיך גענומען שרייען, כ'דארף נישט די סקווערע הצלה'ס טובות.
נישט גענוג, ער האט זיך נישט אראפגעווארפן אויפן ערד, צו פארלעשן די פייער פון זיינע קאטענע נאכט בגדים, ביז זיין זון דער בחור האט עהם געבעטן לייג דיך אראפ אויפן ערד, האט ער אפילו נישט פארלאשן די פונקן פון זיין בארד, וואס איז געווען א חידוש אויף עהם זיך אויפצופירן אזוי, ווען ער איז געווען באקאנט אלץ נישט אזא טיפש, צו פארנאכלעסיגן וואס איז וויכטיג.
למעשה איז איינער פון די הצלה מעמבערס צוגעלאפן צו עהם, און אנגעהויבן שרייען, זיי נישט קיין נער יעצט, די וואונדן קענען ווערן א סכנה, דו מוזט גיין אין שפיטאל.
האט ראטנבערג געזאגט, לויף צו דעם שפיצער בחור, איך מיין אז ער פלאקערט דארט ערגעץ אין וואלד – מער ווי מיר.
ווען מ'האט אין שפיטאל עהם אנגעהויבן באהאנדלען, האט מען ארויפגעלייגט א ספעציעלע דעקע פון לעדער, וואס האלט קיל די קערפער, אז די פיבער וואס די וואונדען זענען גורם זאלן זיך האלטן סטאביל, אבער סך הכל איז ער געווען נאר אפגעבריעט אויפן טשעסט, קליינע וואונדן אויפן האנט, און א חלק בארד.
ווען שאולי איז געווען אפגעברענט די גאנצע רעכטע האנט, און איז פארבליבן ביז צוויי וואכן אין שפיטאל.
אינעם פרימארגן, האבן זיך אויפגעוועקט די גאנצע קליקע, און אנגעהויבן אויסקאכן דעם סקאנדאל. קודם זענען זיי געגאנגען אין שפיטאל, און געמאכט בילדער פון ראטנבערג מיט די לעדער דעקע איבער זיין קערפער, וואס קוקט אויס ווי ער איז אפגעברענט א האלבע קערפער, אבער דאס איז דאך געווען א שקר.
אמת, אז יעדע קליינע בראנד וואונד קען ארויפהייבן די פיבער, אבער על פי דרך הטבע, איינער וואס איז אפגעברענט אזויווי מ'האט עהם געזען אויף די בילדער, וואס זיי האבן פארשפרייט, איז נישט מעגליך יענער זאל נאך גיין אויף די פוס אמאל, און ראטנבערג איז שוין געווען אויפן מידיע עטליכע טעג נאך דעם, מיט א פולע מוסר דרשה..
דאס איז די עצם מעשה, וואס איך האב שוין געוואוסט גאנץ אנהייב, אבער אלץ גוטע ידיד פאר שאולי, וואס האט מיר געבעטן זייער שטארק אנהייב שוין, כ'זאל נישט זאגן די אמת'ע פאקטן פאר קיינעם, ווייל זיין משפחה האט געבעטן, ער זאל נישט עפענען די מויל.
איך בין נבהל ונשתומם געווארן, אז א בחור, וואס האט געהאט די מעגליכקייט צו עפענען א מויל, און פארציילן זאכן אויף ראטנבערג, פון יארן פארדעם מיט עהם, וואלט ער בלי ספק עהם געלייגט אין חד גדיא, האט פארמאכט די מויל, און געזאגט, איך בין נישט קיין מסור!