ס'האט מיר געברענגט טרערן

מ'וועט נאך אסאך וויינען פארוואס מ'האט ביי דעם איד זיך נישט גענוג געווייקט.

אין מאנסי איז פארגעקומען אן אסיפה בנושא טשיילד מאלעסטעישאן. ראביי ראני גרינוואלד האט פארגעליינט א בריוו וואס אן אכצן יעריגע פרומע מיידל האט געשריבן צו איר אביוסיוו טאטע, איידער זי האט זיך גענומען דאס לעבן. לב מי לא ימס?

שוידערליך ביז גאר.איז דא א ווידאו פון די גאנצע אסיפה?

איך ווייס נאר פון דאס.

אצינד גענדיגט קוקען מען קען דאך ל''ע אראפגיין פון די גלייכגעוויכט!!!!

בעצם האלט איך מיך בשיטה פאר א "אין דער באקס איד" איך האלט אז צומצום איז דער יסוד וואס האלט יודישקייט, אין דער היינטיגער אפענער וועלט, אבער אויב עס דרייען זיך בתוכינו א זעלכע פארזעיענישען, וואס צילוב זייערע זיפער פראבלעמען הארגענען זיי די קינדער, מאן יימר אז מען מעג בלייבן זיצען אין דער באקס? און זיך לעבן דער "טיפושער וויליאמסבורגער פאר יענעם לעבן", אויב אזאנס קומט פאר ביי אונז מיז מען זיך זאפארט אראפשיילען די פארדארבענע שאלעכס וואס אונזערע "מנהיגים" האבן אונז ארויף גענאגעלט אויף די מוחות מיט די געוואלד, און מיר מיזן ארויסגריכען פון שלום לויפער'ס אייער באקסעס, און זיך עפענען די אויגן, און זעהן וואס עס קומט פאר, און שטייען באוואפענט ביז צו דער ציין, און אכטונג געבן אויף אונזערע הייליגע שעפעלך מיט א מיליאן אפענע אויגן.

די חישים דארפן זיין אויסגעשאפרט ווי דער שארף פון א שווערד, און וי מען דערשמעקט נאר ווי א ציריסענער זיפער וויל נאנט גיין צו א קינד, דארף מען אים תיכף ומיד מאכן קינדער-לאז, און מחליש זיין דער כוח התאווה אויף לעולם ועד, מיט צוואנג, דער מעסער קען אפי' זיין שטימפיג, עס באדארף נישט זיין חד וחלק, ווייל דער איז נאך פול ערגער ווי א בהמה גסה.... איך בין שאקט און ערציטערט.....

אמאל אמאל איז געווען אזא זאך ווי חובל'ע מוהלות סערוויסעס ,פרעג די זקני השטיבל.

מיט טרערן אין די אויגן האב איך געליינט א מעסעזש וואס איך האב ממש יעצט ערהאלטן, געשריבן מיט בלוט און טרערן פון א אידיש קינד ווי פאלגנד:

The past 2 weeks crazy things happened to me. Very out of the ordinary. It started one day, I felt so down and empty and nothing satisfied me, so I decided to pray to God. Cuz I always believed in a greater power but I thought if there's a God then what does he want. I wanna do what's right. So I talked to God and said, "God if ur here, pls show me somehow, I just wanna do what's right but I dunno what to do" I felt like I'm talking to air but I decided to try my luck It doesn't hurt to try, a few weeks later I got messages from God. Very scary. And now God is guiding me step by step. U don have to believe me but as u have seen my posts all the time, I write whtvr I feel. I'm honest and blunt and doin whtvr I want and not caring if people like it or not. Just not afraid of anyone. I'm only afraid of God ! I wanna do teshuva or I'm never gonna be at peace. I'm not ready to say all details... But it's real. And now while I'm writing , my soul is not at peace, I'm in terrible pain. I can't enjoy this world or other world , it's torture. I feel like teshuva is the only option or I'll never be at peace. I have no clue what's going on but something is cooking cuz few of my friends r also getting messages. I'm surprised. friends who were not religious changed from one second to the next. So no, I'm not hillicinating. Things became very clear to me suddenly. And it's not leaving my mind. I know what I have to do n it's hard to live in this world when I know the truth n wanna be where I belong but I feel very afraid. I'm not ready. So I started doing teshuva. I don't know exactly what I have to do but I'm being guided. I feel lucky that I'm givin the chance to do teshuva. I feel loved by God. Cuz he answers me even though I sinned so much. So I wanna tell u all that there's a God and try praying to him if u want and u might be surprised. No monkey business here. The gules is coming to an end . Now is the time to start doing teshuva, and If u believe fully u will be happy!! If u think all this gashmiyes is good, imagine u know of much better. Ull be happy forever. Whoever wants to do teshuva, lets get to it. I hope that ill be able to do fully teshuva. I know the truth and I'll do whtvr it takes!! If u wanna know if this post is serious, see I'm stopping to post pics and vids of myself. Ull all see one day! Again, my soul is not at peace now. It's a terrible feeling that u don wanna feel. Pls believe me and do what God wants . Don wait to be in my situation!!!

מיר זענען אלע געווען עדות צו דעם ביטערן פיין פון א אידיש קינד וואס דארף נעבעך מיטמאכן אזעלכע רוחניותדיגע און גשמיותדיגע יסורים. יעדעס מאל די נאמען איז פריש ערשינען אויף דער ארענע האט עס מיך פשוט געברענגט הארץ וויי אויף דעם חללי בת עמי וואס באדט זיך נעבעך אין פיין און זינד, און דער שרעקליכער חילול שם שמים.
לך בכחך זה, דער אויבערשטער איז א נותן יד לפושעים, זיין טירן זענען אלעמאל אפן פאר תשובה. און זאלן מיר אלע נעמען א פערזענליכע לעקציע אז ווי ווייט מ'איז פארקראכן קען מען אלעמאל מאכן א ריקצוג. לך בכחך זה, איר זענט אונז אלע מחייב צו ווערן איין טריט נענטער צום באשעפער און איין טריט בעסער ווי א טאג בעפאר.
מי יתן עס זאלן זיך יאווען גוטע אידן וואס זאלן שטיין לצדה און איר ארויסהעלפן אויפ'ן וועג צוריק לחיק אבי' שבשמים.
היכי דמי קידוש ה'!

ווער איז דאס?

m https://www.youtube.com/watch?v=azw8qs5bo7s m
How about this one?

איך בין א פנים חדשות דא, און איך קען מיך נאך נישט אויס געהעריג, האב איך נישט געוויסט ווי צו שרייבן די ארטיקל, א נייע אשכול, האב איך נאך מורא צו עפענן, לייג איך עס דא.

א קליין באליבטע מיידעל'ע איז געשטאנען מיט צוויי עפלעך אין די האנט, איר מאמען קומט אריין צו איר, און פרעגט איר טאכטער מיט א שמייכל: מיין זיס קינד, אפשר גיבסטו פאר דיין מאמע איין עפל?
די מיידל גיט א קוק אויף איר מאמע פאר אפאר סקונדען, און אזוי פלוצלינג גיבט זי א בייס אריין אין איין עפל, און דערנאך אינעם צווייטען.
די שמייכל אויפן מאמעס געזיכט איז געווארן ווי געפרוירן, זי האט שטארק פרובירט צו באהאלטן איר דיסעפוינטמינט.
דערנאך גיבט די מיידל איבער איין עפל פאר איר מאמע און זאגט די ווערטער: מאמי דא האסטו!! דעי עפל איז די זיסערע!!

די מוסר השכל איז מובן מאליו, אפילו אמאל פון אנהייב זעהט אויס א זאך איין וועג, דאך מעג מען נישט "דזאדזען" ביז מזעהט די גאנצע בילד...

איך בין געפארן אויפן טרעין. איז דארט געזיצן א מענטש און גע'בוכה'עט בדמעות שליש ווי א קינד.

איז צוגעגאנגען צו אים א ווילד פרעמדער מענטש, אן אפריקאנער-אמעריקאנער, וינחם אותו וידבר על ליבו, ולא זז משם ביז ער האט ארויפגעצויגן א שמייכל אויף די געזיכט פון דעם פאר'צרה'טן מענטש.

א 5 יעריג קינד האט געברענגט טרערן פאר אלע 11 מענטשן אין א רעסטוראנט.

א היימלאזער מאן איז געשטאנען אינדרויסן פון רעסטוראנט, און דאס קינד מיט רחמנות געפילן האט געמוטשעט די מאמע צו קויפן א נאכטמאל פאר יענעם.
דאס קינד האט זיכער געמאכט א יענער באקומט פון אלעם וואס ער וויל, און דאן געזאגט הויך א ברכה צוזאמען מיטן היימלאזן מאן, וואס האט ארויסגערופן עמציאנאלע געפילן פאר אלע אנוועזנדע.

m http://www.dailymail.co.uk/news/article ... House.html m

-

m http://www.baba-mail.co.il/content.aspx ... rid=123823 m
ס'וואלט מיר געקענט ברענגען טרערן..

מנשה לוסטיג האט געשריבן:http://www.baba-mail.co.il/content.aspx?emailid=33635&memberid=123823
ס'וואלט מיר געקענט ברענגען טרערן..

ער'ז דאך געווען אין סקווירא...

m https://copy.com/0488qwKz6w3ikwa8 m

נאך אין די סעריע פון ״מה אתם הייתם עושים״ וואס שטעלט פאר עכט דראמאטישע געשפילטע צענעס (וואס די צוקוקער ווייסן בכלל נישט אז עס איז נאר געשפילט, און אז עס ווערט אויפגעכאפט אויף קעמרע),
דא שטעלט ער פאר א הונגעריגע יונגל וואס האט נישט צו עסן און זיכט עסן ביי די דאמפסטערס פון א רעסטעראנט, כדי צו זען אויב און ווער עס וועט זיך מרחם זיין אויף אים און אויף ווי ווייט, און ווער עס וועט ווייטער גיין כאילו לא היה.....
זעט און האט הנאה:
m https://m.youtube.com/watch?v=RyvM4L4QRcM m
[די עיקר האט מיר געברענגט טרערן, ווען דער פרייער ׳חילוני׳ חיים וואס האט אינטערגעשטעלט די גאנצע שפיל, ווערט אינגאנצען מרוגש פונעם ערליכען יוד׳ס אויפירונג, און ענטפערט אויף זיין נאך ברכה ׳אמן ואמן׳ און זאגט: אויף אזא באנעמונג האב איך מיר שוין נישט גערישט בכלל!]

נאך איינס פון דע סעריע

[youtube]http:// m https://m.youtube.com/watch?v=Jk2D2rqJz ... e=youtu.be m [/youtube]

איך וויש די טרערן

נאך א זיסע הארציגע קליפ פון דע סעריע דא

chusid האט געשריבן:נאך א זיסע הארציגע קליפ פון דע סעריע דא

דאס איז שוין דא געווען אויף דף #6 דורך ATUB @קופערניקוס ATUB , אבער עס שאט נישט צו לאזן פאלן טרערן נאכאמאל
א דאנק
פריעד באטשי

אפגעזען אז ער איז א ציוני אין געווען א חיל אין די צה״ל, אבער צו זען אין טראכטן וויפיל דער יוד האט נעבעך געליטן אין ווילאנג ער האט געליטן (פאר איבער 5!! יאר - פון די 20 ביז די 25) ברענגט עס אסאך טרערן, עכ״פ ביי מיר.

גלעד שליט אין געפענגעניש.
m https://m.youtube.com/watch?v=rUR5HIHkYUs m

גלעד שליט׳ס ערשטע מאמענט אויף די פריי!
m https://m.youtube.com/watch?v=sL8SwgnKVY8 m

גלעד שליט ווערט אינטערוויאירט דורך ספעציעלע קינדער:
m https://m.youtube.com/watch?v=WiBYzxZuO4I m

א לאנגע אינטערוויא מיט גלעד (איבער פערציג מינוט)
m https://m.youtube.com/watch?v=aOx_-iyEDgA m

א טאטע וואס האט שוין מיטגעמאכט 2 טראגעדיעס און דע וואך איז זיין זון געהרג'ט דעווארען זינגט ואפילו בהסתרה ביי די לויה

chusid האט געשריבן:א טאטע וואס האט שוין מיטגעמאכט 2 טראגעדיעס און דע וואך איז זיין זון געהרג'ט דעווארען זינגט ואפילו בהסתרה ביי די לויה

עס האט מיר נישט געברענגט טרערן, עס האט מיר ממש געמאכט צוגיין פון צער און מיטגעפיל.
מי שאמר לעולמו די, יאמר לצרותינו די.

א זייער גראבע מענטש רעדט וועגן זיין לעבן און סטראגעלס. טרערן, טרערן גיסן

m https://youtu.be/k7iTP-HaoFg m

קרעדיט: ATUB @chusid ATUB

chusid האט געשריבן:א ברסלבר רב וואס האט געציילטע וואכן צום לעבן איז בשמחה

א חרדי'שער טאטע צו א אטד טאכטער

My dearest xxxx,
As I fasted today, I sat and reflected on what our fast is all about. Why was our beautiful home in Yerushalayim destroyed? Why did the presence of Hashem leave us? What did we do to drive ourselves into this long bitter golus?
I always knew the answer, but I don't think I understood it as well as I do right now. It was destroyed because we were judgmental of those who did not ACT the way we wanted them to act. We were embarrassed of those who did not DRESS the way that we wanted them to dress. We looked down at those that did not TALK the way we wanted them to talk. And our misplaced ego caused us to think that we are better then they are. This is what caused us to destroy ourselves completely. Without having a ayin tovah, a favorable and understanding eye on those around us, we are not deserving of having the divine presence of Hashem live among us. We threw ourselves out with our self-righteous mindset.
Which group of us caused the destruction? The ones “on the derech” or the ones “off the derech”?
On this day I sit and cry... my eyes fill with tears... the epiphany just hit me like a ton of bricks: It was not the ones wearing the jeans (as an example) that caused the destruction, rather, it was the ones not wearing jeans who then looked down upon those who wore the jeans! WE are the ones who destroyed the beis Hamikdosh and we have not yet corrected our sin! In fact, with Torah and mitzvos being so strong... we have perhaps even strengthened our sin... we have taken it to a higher level.
I look at myself... am I not part of the group who uses our beautiful religion to look down at others? And if so, am I not the one responsible for our current exile? What good is my fasting and sitting on a floor if I cannot face the truth that “I” am currently responsible for this tragedy?!
I now fully realize that it is not you and your friends who are preventing Moshiach from coming... it is me and my friends!
I wrote my own kinniss: Woe is to me for I have repeated and repeated the original sin that caused the churban! Woe is to me for I have stabbed my own flesh and blood! Woe is to me for I took the holy Torah that is supposed to be sweet and peaceful "dirachehuh darchei NOAM vichal nesivosehuh SHALOM" and I used it to form a dagger which I then used to stab you - and others - over and over again!!
And so after a long day of fasting and contemplation, I look back at the way that I treated you and for this I now sit and cry. My dear sweet beloved xxxx!! How can I ever take back the pain that I caused you? How can I ever repay you for the smiles and hugs that you so deserved... but didn’t get from me because I was too busy justifying to myself why it is OK for me to look down at you… to judge you harshly… and to actively destroy the Bais Hamikdosh? How can I give you back the lost years?
My dear xxxx, a long long long time ago, I looked into the future and dreamed about the day that you would grow up, mature, learn right from wrong, wake up from your selfishness and finally come ask me for forgiveness… but after alot of inner searching... “I” grew up, and “I” matured, and “I” learned right from wrong, and now “I” finally finally woke up from MY selfish, haughty, egotistical, judgmental attitude! And now on this painful day I turn to you and I ask you – no, I BEG you - for forgiveness!!
I accept upon myself to shower you with love and affection, with hugs and kisses, and to do everything in my power to always be there for you through thick and thin! I pledge to work so so hard to make up for all of the pain that I caused you. I pledge to never look down at you, your friends, or on ANY JEW ever again. I am DONE with the negative attitude! I am DONE with being the judge and jury to another Yid! I am DONE with thinking that I am BETTER than ANY other Jew in Klal Yisrael. I am DONE being a part of the problem... and I pledge that as of right this moment... I will become a part of the SOLUTION!!
My xxxx, please open your heart to me... please open your arms to me... hug me, hold my hand and let us build the beis Hamikdosh together…
What do you say?
Your loving Totty

m https://instagram.com/p/6iZnJIC5dL m

FATHER FORGETS

By W. Livingston Larned

Listen, son: I am saying this as you lie asleep, one little paw crumpled under your cheek and the blond curls stickily wet on your damp forehead. I have stolen into your room alone. Just a few minutes ago, as I sat reading my paper in the library, a stifling wave of remorse swept over me. Guiltily I came to your bedside.

There are the things I was thinking, son: I had been cross to you. I scolded you as you were dressing for school because you gave your face merely a dab with a towel. I took you to task for not cleaning your shoes. I called out angrily when you threw some of your things on the floor.

At breakfast I found fault, too. You spilled things. You gulped down your food. You putyour elbows on the table. You spread butter too thick on your bread. And as you started off to play and I made for my train, you turned and waved a hand and called, ‘Goodbye, Daddy!’ and I frowned, and said in reply, ‘Hold your shoulders back!’

Then it began all over again in the late afternoon. As I came up the road I spied you, down on your knees, playing marbles. There were holes in your stockings. I humiliated you before your boyfriends by marching you ahead of me to the house. Stockings were expensive – and if you had to buy them you would be more careful! Imagine that, son, from a father!

Do you remember, later, when I was reading in the library, how you came in timidly, with a sort of hurt look in your eyes? When I glanced up over my paper, impatient at the interruption, you hesitated at the door. ‘What is it you want?’ I snapped.

You said nothing, but ran across in onetempestuous plunge, and threw your arms around my neck and kissed me, and your small arms tightened with an affection that God had set blooming in your heart and which even neglect could not wither. And then you were gone, pattering up the stairs.

Well, son, it was shortly afterwards that my paper slipped from my hands and a terrible sickening fear came over me. What has habit been doing to me? The habit of finding fault, of reprimanding – this was my reward to you for being a boy. It was not that I did not love you; it was that I expected too much of youth. I was measuring you by the yardstick of my own years.

And there was so much that was good and fine and true in your character. The little heart of you was as big as the dawn itself over the wide hills. This was shown by your spontaneous impulse to rush in and kiss me good night. Nothing else matters tonight, son. I have come to your bedside in the darkness, and I have knelt there, ashamed! It is a feeble atonement; I know you would not understand these things if I told them to you during your waking hours. But tomorrow I will be a real daddy! I will chum with you, and suffer when you suffer, and laugh when you laugh. I will bite my tongue when impatient words come. I will keep saying as if it were a ritual: ‘He is nothing but a boy – a little boy!’

I am afraid I have visualized you as a man. Yet as I see you now, son, crumpled and weary in your cot, I see that you are still a baby. Yesterday you were in your mother’s arms, your head on her shoulder. I have asked too much, too much.

כ'ווייס נישט פארוואס אבער די בילדער האבן מיר געברענגט התרגשות'דיגע טרערן
www.bhol.co.il/article_old.aspx?id=89549

ווער ס'פארט אויף ארץ ישראל זאל גיין נעמען א ברכה ביי דעם מסירות נפש'דיגען צדיק,

ביטע זיי מסביר. שומר שמיטה?

יא, עס איז פארגעקומען א פאראדע אין בני ברק לכבודם פון די שומרי שמיטה לרגל סיום שנת השמיטה

א מאן געזעגענט זיך פון זיין 93 יעריגע ווייב

m https://youtu.be/wWPOG_hxkTE m

דעסקריפשען פון די קליפ

My grandparents Laura and Howard have been married 73 years. In this video Howard is 92 and Laura is 93. Laura (Grandma) is at a hospice facility making peace with her final days. I was lucky enough to capture this precious, heart-melting moment between the two of them. Howard (Grandpa) is singing to her their love song, the song that comforted her when he went away to fight in World War II. At family gatherings, it was not uncommon for the two of them to sing this song together, each taking a verse and serenading the other. In fact, after fifty years of marriage, they renewed their vows and performed this song as a duet for the entire family at the reception. Sadly, Grandma is now too weak to sing, but that doesn't stop her from saying the words to him (see at 1:00). Howard then takes over for her and sings the rest of the song to her while stroking her face.

Moments before this video began, when Grandma heard that Grandpa was in the room, she asked if she could hold him. Grandpa cannot stand on his own, but he immediately pulled his wheelchair close to her bed ready to make it happen. My cousin, Serena, who is a physical therapist, helped him to his feet and held him up throughout the entire song.

You might notice above her bed there is a sign that says, “Patient Blind.” That is because she has macular degeneration, so she cannot see much of anything but shadows and light. That doesn’t stop her from looking deep into her love’s eyes. Grandpa, on the other hand, has lost most of his hearing, so you’ll notice us repeating things for him since Grandma is to weak to raise her voice.

The song used in the video is “You’ll Never Know” performed by Rosemary Clooney with Harry James. Our family prefers this version because everyone always said Grandma had a voice just like Rosemary Clooney.

After posting this video to Facebook, it began to go viral and all the outpouring of love lifted everyone's spirits... including Grandma's! Hospice eventually deemed her well enough to go back home to live out her remaining few days. As of this posting my beautiful Grandma Laura Virginia is still with us resting peacefully at home. Our family along with the wonderful people from hospice are taking care of her and making sure she remains as pain-free and comfortable as possible while she prepares for her nearing departure. We all thank you so much for the love and kind words.

די האלאקאסט (גוט געספעלט?) האט מסתם געקאסט די מערסטע טרערן זייט שי"ב. ליינענדיג אין וויקי איבער א עפיזאד ווי אמעריקאנע סאלדאטן זענען אריינגעקומען באפרייען אוישוויץ איז געווען א מאמע ארימלויפענדיג צודרייט מיט א ניי געבוירן קינד אז זי דארף מילך, האט מען גענומען דאס קינד און געזען אז עס לעבט שוין נישט אפאר טעג. דאס האט מיך געברענגט עכטע טרערן. איך בין נייגעריג צו אונזערע קינדער וועלן וויסן פון די שואה אזוי ווי אונז ווייסן פון תח ותט

טמיר האט געשריבן: ליינענדיג אין וויקי איבער א עפיזאד ווי אמעריקאנע סאלדאטן זענען אריינגעקומען באפרייען אוישוויץ

אוישוויץ האבן די רוסען באפרייט. די דראמאטישע מעשה מיטן טויטן קינד איז געווען אין בערגן בעלזן מיט א בריטישע זשורנאליסט.
m http://news.bbc.co.uk/2/hi/in_depth/4445811.stm m

m https://www.youtube.com/watch?v=UXp8DCuYyN4 m

דיין מאמע איז א ראסיסט!

שבת אחים האט געשריבן:דיין מאמע איז א ראסיסט!

ניין

אשרי העם!

@ קאווע.

פארוואס ברענגט דיר דאס טרערן?

זעהט אויס די אנשים ונשים וואס זיצן צוזאמען אן א מחיצה עקסייט עם.

מיך עקסייט די סיסטעם זייערע, זייער פראפעסיאנאליזם, ווי די ראשי ישיבה מגידי שיעור, אלע ציזאמען אן קיין גרימאסען אדער שרייעם אדער פארענטשעס, זיי זענען דא פאר די בחירי חמד, נישט פארקערט.

איך פלעג זיך דרייען דארט א צייט ציריק, איך מיז זאגן זיי זענען גאר ערלעך, אבער ריל ערלעך אן קיינע משוגעתן, יא זיי האבן כלים, אן יא זיי זענען נישט אזוי מקפיד אויף א פרוי'ס-ביל, אבער זיי דאווענען עני טיים אזוי ערלעך ווי אונז, און זענען גאר איידל, און זענען נישט מיט די קאפ צווישן די פיס רוב טאג, און ברעקינג נוז עס גייט נישט צום סוטרא אחרא. די חברה הארעווען, און זענען קריטיקאלע טראכטער, און זיי שטייען אויף פיל שטאפלען העכער פון די חסידים.
חבל אז מיר קענען נישט אויפקומען מיט אזא פראפעסינאלע סיסטעם פון ישיבה קאלידזש ווי זיי.
חבל אז מיר מאכן כסדר תקנות כדי מיר זאלן ערגעץ אנקומען אדער נישט אנקומען און עס געלינגט מילא נישט.
חבל אז מיר זענען ביזי שטיפן אינזער רבי מיט חסידות אנשטוט די רבי זאל זיך זארגען פאר אינז און אינזערע קינדער.
חבל אז איך קוק צי ווי מאדערענע זארגען זיך פאר די קומענדיגע גענעראציעס און פארזארגען זיי מיט רבנים ומנהיגים און מיר האבן נישט קיין שום סיסטעם אפילו עינדלעך דערצי.
און יא דאס ברענגט טרערן.

די גראז איז אייביג גרינער אויף די אנדערע זייט.

ואגב איך פלעג אויך קענען די זאך פון דער נאנט און עס טוהט זיך זיך דארט חייבי כריתות אלס א דבר שבשגרה. (אויב נישט וואלט עפעס געווען ראנג מיט זייער געזונט צושטאנד, ווי איינער האט זיך אמאל אויסגעדרוקט ''בייאלידשי געווינט אייביג'' ופשוט הוא). איינע פון די מיידלעך האט אפאר יאר צוריק אפענליך געשריבן דערפון אויף א בלאג און דאס האט אויפגעשוידעדט זייער וועלט.

פליקער האט געשריבן:מיך עקסייט די סיסטעם זייערע, זייער פראפעסיאנאליזם, ווי די ראשי ישיבה מגידי שיעור, אלע ציזאמען אן קיין גרימאסען אדער שרייעם אדער פארענטשעס, זיי זענען דא פאר די בחירי חמד, נישט פארקערט.

איך פלעג זיך דרייען דארט א צייט ציריק, איך מיז זאגן זיי זענען גאר ערלעך, אבער ריל ערלעך אן קיינע משוגעתן, יא זיי האבן כלים, אן יא זיי זענען נישט אזוי מקפיד אויף א פרוי'ס-ביל, אבער זיי דאווענען עני טיים אזוי ערלעך ווי אונז, און זענען גאר איידל, און זענען נישט מיט די קאפ צווישן די פיס רוב טאג, און ברעקינג נוז עס גייט נישט צום סוטרא אחרא. די חברה הארעווען, און זענען קריטיקאלע טראכטער, און זיי שטייען אויף פיל שטאפלען העכער פון די חסידים.
חבל אז מיר קענען נישט אויפקומען מיט אזא פראפעסינאלע סיסטעם פון ישיבה קאלידזש ווי זיי.
חבל אז מיר מאכן כסדר תקנות כדי מיר זאלן ערגעץ אנקומען אדער נישט אנקומען און עס געלינגט מילא נישט.
חבל אז מיר זענען ביזי שטיפן אינזער רבי מיט חסידות אנשטוט די רבי זאל זיך זארגען פאר אינז און אינזערע קינדער.
חבל אז איך קוק צי ווי מאדערענע זארגען זיך פאר די קומענדיגע גענעראציעס און פארזארגען זיי מיט רבנים ומנהיגים און מיר האבן נישט קיין שום סיסטעם אפילו עינדלעך דערצי.
און יא דאס ברענגט טרערן.

איך נעם נישט אוועק זייערע מעלות, ס'איז קלאר אז קדושת ביהמ"ד איז דארט אויף א פיל גרעסערע מדריגה ווי אין די חסידישע שוהלן. אבער פון די אנדערע זייט די שוואכערע עפל פאלן ממש אין מיסט. מיט אלע אונזערע שוואכקייטן וואלטן זיי עניטיים פארטוישט זייערע פראבלעמען מיט אונזערע. וואס דו זעהסט דא איז די מזרח וואנט דארט, דו זעהסט נישט דעם גאנצן בילד.