m
https://www.youtube.com/watch?v=dnV0CvSrpjg m
בעזרת ה' דא נישט ווייט אויף די וועגן,
א טרעין פול מיט מענטשן עס פארט,
איין טרעין פארט גלייך און דער צווייטער אנקעגן,
איעדער צו זיך אויף זיין ארט.
פארן זיך אידן פערוקט אין א ווינקל,
אוי יעדער אהיים צו זיך פארט,
ס'יז צייט דאוונען מנחה עס איז שוין באלד טינקל,
און פרעמד אומבאקאנט איז דער ארט.
איינער גייט צו צום קאנדאקטער עם פרעגן,
און קומט גלייך צוריק מיט א גוואלד,
מיר האבן פארבלאנדשעט אויף אנדערע וועגן,
מיר מוזן זיך אומקערן באלד.
אוי לאמיר זיך אומקערן יודאלאך,
צוריק אויף דעם ריכטיגן וועג,
אוי לאמיר זיך אומקערן ברידארלאך,
צוריק צו אמאליגע טעג.
ווייל א מענטש איז נישט מיין, פון פלייש און פון ביין,
און ער קאן מאכן א פעלער,
און ווער עס האלט קאפ, שטעלט זיך גלייך אפ,
און טוט זיך אומקערן וואס שנעלער.
ביי דעם בארג סיני האט מען אונז געגעבן,
א גלייכן און זיכערן וועג,
וואס פירט בשלום א דורך אונזער לעבן,
און פירט נאך אונז ווייטער אוועק.
עס האט זיך געטראפן עס האבן פיל יודן,
אביסל אין זייט זיך אוועק,
און האבן פארזען די סימנים צו היטן,
און זיינען אראפ פון דעם וועג.
מען טראגט פרעמדע נעמען מען עסט פרעמדן עסן,
מען האט נישט קיין אידישן בליק,
זיי האבן שוין נעבעך אינגאנצן פארגעסן,
אז ס'איז דא א וועג אויף צוריק.
אוי לאמיר זיך אומקערן יודאלאך......
עס איז היינט געווארן די וועלט פארגעשריטן,
מען לעבט אין א צייט פון אטאם,
אבער פארדארבן מען איז היינט אין זיטן,
פונקט ווי אין צייטן פון סדום.
מען וויל שוין היינט פליען אויך צו דער לבנה,
זיי ווילן נאך העכער שוין גיין,
און אלע ווייסן מיר דאך די כוונה,
צו קאנען פארניכטן וואס מיין.
מיר האבן די וואונדער געזען וואס זיי קאנען,
וואס די לעצטע טעכניק האט געמאכט,
אזוי שנעל און פונקטליך פארברענען מיליאנען,
וואס האבן עס גארנישט ערווארט.
עס האט די קולטור פאר די מענטשן געגעבן,
נאר צער מיט פערדרוס מיט געוויין,
מען זאגט צו א שענערן בעסערן לעבן,
און ס'קראכן א פלעין נאך א פלעין.
אוי לאמיר זיך אומקערן יודאלאך......
דער רבונו של עולם עים בענטשן און לויבן,
האלט אפן דעם טויער פון גליק,
און יעדן טאג שרייט א בת קול פון אויבן,
קערט זיך אום קינדער צוריק.
און אט דער בת קול פארשטעלט זיך פארשיידן,
ווי ס'איז ביים בארג סיני געווען,
וכל העם רואים את הקולות די קולות דעם ריידן,
האט מען אפילו געזען.
דער בת קול טוט זיך אין דעם הארץ אריינקריגן,
און עס ווערט א בענקעניש דארט,
אמאל ווי א בילד און אמאל ווי א ניגון,
און אמאל ווי א פשוטער ווארט.
אוי לאמיר זיך אומקערן יודאלאך,
צום טאטן אין הימל צוריק,
אוי לאמיר זיך אומקערן ברידארלאך,
פארזיכערט אייך אייביגן גליק.
לאמיר נאר זען, ווי שיין איז געווען,
די צורה פון אלטיטשקן באבען,
געלעבט אויף דער וועלט, ס'האט איר גארנישט געפעלט,
אצינד פרייט זי זיך אין גן עדן.
