איך האב אפגעשריבען אן אריכות, אבער עס איז פארשוואונדען געווארען. איך וועל איבערשרייבן בקוצר אמרים.
דער דיין האט זיך שטארק געהיטען פון אלעם. מיין ווייב האט א חבר'טע וואס האט זיך דארט גע'גט, און ער האט אלס געטון כדת וכדין, געהאלטען די טיר אפען, קיינמאל נישט גערעדט דירעקט צו איהר, נאר בלשון נסתר וכו' וכו'. נישט מקפיד זיין אויף הלכות יחוד איז דא די נושא.
ווען א רב זיצט זיך אין צימער, און א פרוי פרעגט איהם אן עצה (געדענק אז ער איז מער א ראביי ווי א רב, ער פסקנ'ט ווייניגער ווי ער מוז זיין א קאונסעלאר, ער מוז אויסהערן יעדעמ'ס בויכוויי און העלפן פארשידענע פראבלעמען, אפזיצען ביי שמחות און אויסהערען וואס פרויען רעדען זיך אפ אויף זייער מענער), בויט זיך עפעס א קשר. אזוי איז א מענטש. ווען א מענטש אנערקענט זיין שוואכקייטען, ווייסט ער אז יעדער איבעריגע ווארט איז א יצר הרע זיינער, און דאס ברענגט א נאנטקייט וואס מ'קען נישט לייקענען, אפילו מ'וויל זייער שטארק.
כמה גדולים דברי חכמים וואס האבען געזאגט 'שחוק וקלות ראש מרגילים את האדם לידי ערוה'. נישט אויסהערן וויצען פון יענקל מילער רעדט מען דא, נאר די קלות ראש לעומת די כבידת הראש וואס עס פאדערט ווען א פרוי קומט רעדן. מיר מיינען אז אשת איש איז אזוי אפגעפרעגט ביי אונז אז עס איז אוממעגליך, און מיר זיינען גערעכט. אבער די כח פון קלות ראש קען אפהאקען דער מויער.
מסילת ישרים פרק ה' האט געשריבן:וחכמים זכרונם לברכה אמרו (אבות פרק ג): שחוק וקלות ראש מרגילים את האדם לערוה. כי אף על פי שחמורה היא הערוה אצל כל בן דעת ולבו ירא מקרב אליה מכח הציור שכבר נצטייר בשכלו מאמיתת גודל פשעה ורוב עונשה, הנה השחוק וקלות ראש ממשיכים אותו מעט מעט ומקריבים אותו הלוך וקרב שתהיה היראה סרה מעליו מעט מעט מדריגה אחר מדריגה, עד שיגיע על העון עצמו ויעשהו:
יעדער פון אונז רעדט זיך איין כל מיני זאכען בשעת'ן טון אונזער עבירות. מיר פארענטפערען יעדער זאך אז נישט דאס מיינט עס, און עס איז אומשולדיג, און יענער איז ערגער, און מיר זענען סיי ווי אפגעהיטען.
ראו וקחו מוסר