ATUB @שלום דין ATUB
דאס הייסט, אז סיי די וואס גייען, סיי די וואס בלייבן, מאכן זייערע החלטות לויט ווי באקוועם דאס איז אים. אבער פארוואס איז דאס מער פסיכאלאגיש ווי דאס לעבן בכלל? דאס איז דאך דער אופן, מער ווייניגער, וויאזוי רוב-רובם מענטשן לעבן. אויב די החלטה פון גיין קעגן בלייבן אין דער חרדישער געזעלשאפט ליגט אין די פשוט'ע, אויבערפלעכליכע פאקטן פון לעבן, פארוואס טאקע זאל עמיצער באשליסן צו גיין? בלייבן איז פאר רוב מענטשן דער מושכל ראשון, דער "דיפאלט". אינעם אוועקגיין איז נכלל קאפווייטאג, הארצווייטאג, און א סך עגמת נפש. מוז דאך זיין א סיבה וואס זאל טרייבן א מענטש צו באגיין דעם שריט. "פסיכאלאגיע", לויט דיין דעפיניציע, איז נישט גענוגנד, ווייל ס'איז פונקט ווי זאגן אז עמיצער איז אוועק ווייל ער האט געוואלט עסן פרישטאג. (אוקעי, נישט פונקט אזוי -- אבער, דו פארשטייסט וואס כ'מיין.) והדרא קושיא לדוכתא.
קען זיין אז ס'איז שווער דאס מסביר צו זיין, אדער איז פארבינדן מיט עובר זיין אויף די תקנות פונעם שטיבל. אויב דאס זאל זיין די סיבה, ביזטו פטור ויה"ר ס'זאל זיין נחשב כאילו דו האסט יא געענטפערט.
(אגב: דיין חבר, ווי איך לערן אים אפ אויפ'ן סמך פון דיינע ווערטער, באלאנגט צום מיעוט וואס טראכט יא און פאר וועמען אמונות ודיעות טראגן א סך חשיבות. היות ס'איז אים גוט ווי ס'איז, זוכט ער זיך נישט קיין פראבלעמען און לאזט די טעמע אין א זייט. דאס הייסט, אפילו אזא איינער ווי ער, וויל ליבערשט לעבן באקוועם ווי אויפריכטיג. דו זאגסט דאך אויך אז פילאסאפיע און עמקות איז בדרך כלל נישט די אייגנטליכע סיבה אויף אוועקצוגיין.)
_____
מה-טובו און שמעקעדיג האקן.
און יא, איך בין גרייט צו רעדן וועגן אמונות ודיעות. איך וועל לכאורה דא בלייבן, אפילו אויב כ'וועל בלייבן מיט דער צונג אינדרויסן. ווייל, פונקט ווי רוב-רובם פון די וואס פארלאזן די משפחה און בייטן דעם לבוש, איז מיין "פסיכאלאגיע" מאטיווירט בעיקר פון באקוועמליכקייט
![שמייכלט :)]()