א. ווילאנג דער געזעץ לאזט צו פריוואטע תפיסות, וואס מאכען ביזנעס מיט די רעגירונג, וועט מען די פראבלעם נישט קענען לעזען.
ב. עס מוז דערמאנט ווערען א ריזיגע חילוק צווישען פארברעכערס. איינער וואס איז א גרויסע עושר, און ער מיינט ער מעג אלס טוהן, צו ער איז א מעכטיגע מענטש אין דער פאליטישע זין, און ער פיהרט זיך אויף אין א קארופטירטע אופן, איז תפיסה די איינציגסטע וועג איהם צוריק צו האלטען פון פארלעצען די געזעץ. ער וועט מאכען א חשבון אז עס לוינט זיך איהם נישט צו גנבנ׳ן ווען עס איז דא א צד אז ער וועט אלסדינג דערלייגען. איינער א טונקעל הויטיגע, וואס איז אויפגעוואקסען ביי א שכן ווייל זיין טאטע איז אין תפיסה, זיין מאמע איז שיכור און זיין באבע איז נאר צען יאר עלטער ווי איהם, און דער פארשוין ווערט א מערדער און א רויבער, אזא איינער האט נישט וואס צו זוכען אין תפיסה. יא, זיי זיך נישט משדך מיט איהם, אבער מ׳האט איהם דאך נישט אויסגעלערנט וויאזוי זיך צו פיהרען צווישען מענטשען, און ער האט אין זיין לעבען קיינמאל נישט געטראכט איידער ער טוט עפעס. די סכנה פון תפיסה רעדט נישט צו איהם. אזא איינער דארף פראגראמען איהם צו ערציען ווי א קינד, אויסלערנען וויאזוי מ׳קען לעבען אין א וועג וואס שטערט נישט אנדערע, און פאררעכטען זיין פסיכאלאגישע פעלערס. למעשה איז דער אינסטינקט פארקערט, דער שווארצע איז אן איינגעבאקענע פארברעכער, און ער מוז דארט בלייבען, און דער ווייסע קראגען פארברעכער איז דער וואס באקומט טובות אין תפיסה.
ג. די וועכטער דארף מען מער באוועכטען ווי די קרימינאלען. זיי זענען אפט די ערגסטע וואס די מענטשהייט פארמאגט.