וואלווי האט געשריבן:איז דא אזא בחינה אין אונזערע צייטן אז א מענטש זאל זיך אזוי אויסארבעטען ווי די אבות העולם?
אַז אַ מענטש זאָל
זיך אויסאַרבעטן, דאָס איז זיכער שייכות, און אַ חיוב אויף יעדן איינעם. ווי דער רמב״ם שרײבט קלאָר אין הלכות תשובה „כל אדם ראוי לו להיות צדיק כמשה רבינו או רשע כירבעם” און אין תנא דבי אליהו שטייט געשריבן „חייב אדם לומר מתי יגיעו מעשי למעשי אבותי אברהם יצחק יעקב”.
דאָס אָבער וואָס דו טוסט וואָס אויף דיר ליגט, איז נאָך ניט מחייב אַז מ'וועט דיר געבן מלעמלה די בחינות וועלכע מ'האָט זיי געשאָנקען, וואָס דאָס איז אָפּהענגיק ניט נאָר אָן דעם מענטשנס עבודה, נאָר דאָס איז אַ מתנה מלמעלה וואָס קומט באופן פון „עבודת מתנה אתן את כהונתכם”. און על דרך ווי די מעלה פון נבואה, וואָס אַ מענטש קאָן זײן הולך בדרכי הנבואה ואף־על־פי־כן לא תשרה שכינה עליו. די בחינות וואָס קומען במתנה מלמעלה (פאַרשטייט זיך –
נאָכדעם וואָס דער מענטש האָט זיך זעלבסט שוין דורכאויס געהאַט אויסגעלײטערט אויף ווי ווײט מעגליך), און איז אָפּהענגיק אויף כל מיני פאַקטאָרן ווי דער זמן (בזמן ביהמ״ק איז די וועלט געוועזן מער מסוגל אויף גילוי אלוקות), מקום (אין השכינה שורה אלא בארץ ישראל). און אָט־אָ די מעלות פון די אבות העולם איז לכאורה ניט שייכות פאַר קיין שום בן אדם הײנטיקע צײטן, ווי בנוגע לנבואה וואָס לא קם עוד נביא בישראל כמשה, ומשמתו חגי זכריה מלאכי פסקה נבואה, ואין קורין אבות אלא לשלושה וכו'.