צו אביסל מרחיב זיין, מ׳קען דאס אפשר מחלק זיין ענליך צו דאס וואס דער חובת הלבבות ברענגט אראפ אין זיין הקדמה. דהיינו, אז עס זענען דא דריי הגדרות אין אויפווייזן א צד אין
חכמה, איינס גרעסער פונ׳ם פריערדיגן:
1).
ניצוח - דאס איז ווען מ׳ברענגט ראיות לכאן ולכאן צו ביידע צדדים, און די איין אינציגסטע וועג צו מכריע זיין צווישן די צוויי איז נוטה צו זיין צו די צד וואס האט ווייניגער קשיות און מער ראיות צו זיך. דאס איז הגם עס קען אליין האבן קשיות אויף זיך; עס האט נאר
ווייניגער קשיות אויף זיך.
2).
ראיה - דאס איז ווען איין זייט האט א ראיה צו זיך און די אנדערע זייט נישט. אבער למעשה קען מען דאס קיינמאל נישט מער אויפווייזן ווי דעם בברירות ביאנד א ראיה שכלית; עס האט נישט מיט די חושים בכלל.
3).
הוכחה חותכת - דאס איז עפעס וואס מען קען בכלל נישט אפפרעגן; א מופת.
ער פירט אויס (בשם הפילוסוף...
![ווינקט ;)]()
) אז בנוגע חכמות החשבון, הנדסה, תכונה וכו׳, אויף די חכמות זאל מען נוצן די דריטע סארט הגדרה [מופת] אויף זיי אויפצוווייזן (עכ״פ נאכ׳ן האבן אקסיאמן ע״ש [ועיין ערך
מונכהויזן טריילעמא]), ע״כ ע״ש ובהמפרשים עליו.
לפי״ז קען מען אפשר זאגן אז לכאורה איז די הגדרה אזוי.
פיליזאפיע איז די חכמה וואס אירע הוכחות גייען (אין אלגעמיין עפ״י רוב) בעיקר לויט די ערשטע הגדרה; עס איז מער אבסטראקט לעומת די אנדערע חכמות. משא"כ די אנדערע חכמות, הגם זיי פארמאגן אויך חלקים/טעאריעס וואס ארבעטן אויך בעיקר מיט די הגדרה, זענען זיי על הכלל כולו מער ניתן אויפצוווייזן וכדומה דורך מער עמפירישע אופנים וכו'; די (צווייטע און) דריטע הגדרה(/הגדרות).
(און דאס קען מען טאקע זעהן (א ראיה...
![ווינקט ;)]()
) אין דעם אז אין די דאמעין פון
פיליזאפיע איז אין אלגעמיין אין די פעלדער דערפון נישט דא קיין אנגענומענע קאנסענסוס און הסכמה.)
דאס פארענטפערט אויך די חילוק צווישן פסיכאלאגיע און פילאזאפיע, וואס ווערט ערווענט דארט אין די אשכול וועגן וואס עס זענען די שבע חכמות.
(צווישן די צווייטע און דריטע הגדרות קען מען אפשר אריינלערנען א חילוק צווישן ראציאנאליזם און עמפיריסיזם, ועיין כאן.)