אפאר הערות וואס קענען נוגע זיין צו די געוואלדיגע שמועס [איך נוץ דאס ווארט ״
גלויבונג״ אין איר פילאזאפישן טערמיניגע דעפיניציע; איך פארשטיי אז אין דעם אשכול ווערט עס בעיקר גענוצט ווי אין די אלגעמיינע פארלאנס, אבער איך האלט נישט אז עס מאכט א גרויסע חילוק]:
1). איך ״גלייב״(...) אז די שמועס (אויב מ׳קען בכלל אנאליזירן ״גלויבונג״ און ״וויסן״) רירט אן אויף די טעאריע אין עפיסטעמילאגיע פון
דזשאסטיפייד אמת׳ע גלויבונג; וואס קאנסטיטוט די חילוק פון א
גלויבונג בעלמא און
וויסן (דאס רירט דאך אן די פראגע ״פארוואס גלייבסטו?״, וואס גייט שוין לכאורה אריין אין די ״ווי אזוי?״ אויך).
(מיט K-רעלייעביליזם גייט עס לכאורה נישט שטימען).2). דאס פירט אריין צו דעם אז ווי אזוי איך פארשטיי יאיר׳ס מהלך איז עס אן
אינטערנעליסט ווערסיע פון א דזשאסטיפיקעישן פאר אמת׳ע גלויבונג. דהיינו, ער נוצט (בעיקר) זיין אינטואישן אין אנאליזירן די עוועילעבל עווידענס, וועלכע איז אן אינערליכע סטעיט, צו דזשאסטיפייען און ברענגן דאס ״גלויבונג״ צו (א פארעם פון) ״וויסן״.
ווי אויך רירט זיין אינטואישן דערצו אן אין די טעאריע פון
פרעגמעטיק ענקרויטשמענט אין עפיסטעמילאגיע. דהיינו, אז וויבאלד די נושא איז מער נוגע ללבבו (אויפוואקסענדיג אלס איד), איז קען דאס גלויבונג און וויסן דערין זיין שווערער מברר צו זיין פאר אזא איינער, און זאגן אז ער/זי ״ווייסט״ אזוי, לעומת א צווייטן פאר וועם ס׳איז נישט אזוי נוגע.
3). אויך, יש לעיין אויב גלייבן און האלטן עפעס ווייל אזוי האט מען מקבל געווען [אמונה פשוטה ווס. חקירה] איז א דאגזאסטישע אויסגעהאלטענע סיבה אויף צו גלויבן אין עפעס (און אויב יא, אויף ווי ווייט איז דאס אויסגעהאלטן).
4). דאס איז לכאורה ברור אז ווי ווייניגער (עפיסטעמאלאגיש) דזשאסטיפייד א מענטש׳נס גלויבונג איז, אלס שוואכער ווערט פארעכענט זיין אמונה בה׳ (פון אן עפיסטעמאלאגישן שטאנדפונקט), הגם אז פון א בעצם פראפאזישינעל שטאנדפונקט קענען זיי זיין גערעכט, ופשוט.
אין אנדערע ווערטער, מ׳קען נוצן צוויי פון דר. דוד סוסא׳ס דריי עיס [AAA]. דהיינו, אונז קענען אפשר נישט וויסן אז מציאות הבורא וכו׳ איז 100%
אקוראט, אבער די גלויבונג דערין דארף זיין (ווי מער)
עדרויט [אנגעקומען דערצו דורך די (קאגניטיוו) סקיל און יכולת פונ׳ם מענטש] און זיין (ווי מער)
עפט [ס׳איז דא א דירעקטע קשר צווישן די גלויבונג און ס׳דערקענט זיך אז ער׳ז אנגעקומען דערצו דורך זיין/איר סקיל; נישט דורך מזל וכדומה פון זייטיגע אמצעים].
5). דאס וואס מ׳מאכט א חילוק צווישן חלקים פון אמונה/דת וואס זענען שווערער צו גלייבן אין ווי אנדערע, רירט אן אויף דעם אז עס זענען דא דעגריס פון גלויבונג; ס׳וועלען זיין חלקים פון די רעליגיע וכו׳ וואס מ׳וועט ״מער״ גלייבן אין ווי אנדערע (און דאס איז די האפענונג, ואולי עבודה, אויף אנצוקומען צו אמונה ״שלימה״).
6). די חולקים אויף יאיר נעמען לכאורה אן ווי דר. דוד לואיס און דר. פיטער ווען אינוואגען, וואס זאגן אז
אינטואישינס זענען נישט בעצם קיין סאך אנדערש און שטערקער פון
גלויבונגען. (דר. ווען אינוואגען זאגט אז אויב האט מען א נגיעה צו גלייבן אין עפעס דאן האט מען אן
אינטואישין דערצו. דר. דוד סוסא לייגט אבער צו אז דאס איז ווען מען האט א נגיעה צו גלייבן דערין
מחמת ווייל מען וויל דאס פארשטיין.)
ס׳זענען אויך דא וואס טענה׳ן אז דאס פאראנטווארטליכקייט פון (זיך פארלאזן מער אויף) אינטואישנס בכלל (איבער סתם גלויבונגען) שטאמט
אליין פון אן (בכלליות׳דיגע) אינטואישן. אויב אזוי ליידט דאס פון אן
עפיסטעמיק סירקולעריטי; א פארעם פון סירקולער ריזענינג.
(ועיין מש״כ
כאן.)